Μάθημα αμεσότητας

Επειδή άκουσες πως η γη
φωτιά κρύβει στα σπλάχνα της,
ξέρω να μη λες.
Μόνο αν κατοικείς
στην πλαγιά του ηφαιστείου,
τότε μονάχα ξέρεις.

(Μαρινέλλας Βλαχάκη, «Καθ' οδόν»)

Μύρισες την Ανάσταση...

[Για λόγους ανωτέρας βίας, το ιστολόγιο θα σταματήσει για μερικές ημέρες. Μαζί ξανά κάπου μέσα στο Μάιο, από καινούρια έδρα]


Μια και είμαστε λίγο πριν το Πάσχα, δεν μπορώ να αντισταθώ να αντιγράψω τους αιώνιους στίχους του αγαπημένου υμνητή του γαλάζιου και των μελτεμιών:

Πάρθηκεν από Μάγους * το σώμα του Μαγιού

Το 'χουνε θάψει σ' ένα * μνήμα του πέλαγου

Σ' ένα βαθύ πηγάδι * το 'χουνε κλειστό

Μύρισε το σκοτάδι * κι όλη η Άβυσσο

Θέ μου Πρωτομάστορα * μέσα στις πασχαλιές Και Συ

Θέ μου Πρωτομάστορα * μύρισες την Ανάσταση!

Καλή αντάμωση.

Περικοπές από το κατά Καζαντζάκη Ευαγγέλιον, #23

[...] όλο το μυστικό της αντριγιάς δεν είναι να 'χεις θεόρατο και δυνατό κορμί, παρά να 'χει η ψυχή σου τη δύναμη να παίρνει απόφαση. Μια αλογόμυγα που παίρνει απόφαση μπορεί να βάλει κάτω ένα αναποφάσιστο βόδι. Ψυχή 'ναι η αντριγιά, δεν είναι κορμί.

(Νίκου Καζαντζάκη, «Ο καπετάν Μιχάλης»)

Ο ζητών

«πᾶς γὰρ ὁ αἰτῶν λαμβάνει, καὶ ὁ ζητῶν εὑρίσκει, καὶ τῷ κρούοντι ἀνοιχθήσεται»
(Κατά Λουκάν, 11:10)

Πιο πεζά:
Όποιος προσπαθεί,
μεγιστοποιεί τις πιθανότητές του,
όσο μικρό κι αν είναι αυτό το μέγιστο.

Τι άλλο
μπορούμε να κάνουμε
εξάλλου;

Περικοπές από το κατά Καζαντζάκη Ευαγγέλιον, #22

Η ζωή είναι ένα θάμα πολύ απλό, η ευτυχία βρίσκεται στην άκρη του χεριού μας, καμωμένη στα μέτρα του ανθρώπου· κρατάει μια στιγμή, κι έτσι πρέπει.

(Νίκου Καζαντζάκη, «Ο βραχόκηπος»)

Περικοπές από το κατά Καζαντζάκη Ευαγγέλιον, #21

Η ουσιά του Θεού μας είναι ο ΑΓΩΝΑΣ. Μέσα στον αγώνα ετούτον ξετυλίγουνται και δουλεύουν αιώνια, ο πόνος, η χαρά κι η ελπίδα.

Το ανηφόρισμα, ο πόλεμος με το αντίδρομο ρέμα, γεννάει τον πόνο. Μα ο πόνος δεν είναι ο απόλυτος μονάρχης. Η κάθε νίκη, η κάθε προσωρινή ισορρόπηση στο ανηφόρισμα γιομώνει χαρά το κάθε ζωντανό, που αναπνέει, θρέφεται, ερωτεύεται και γεννάει.

Μα μέσα από τη χαρά κι από τον πόνο αναπηδάει αιώνια η ελπίδα να ξεφύγουμε από τον πόνο, να πλατύνουμε τη χαρά.

(Νίκου Καζαντζάκη, «Ο βραχόκηπος»)

Περικοπές από το κατά Καζαντζάκη Ευαγγέλιον, #19

«Να ΄χεις μάτια κι αυτιά, έλεγα μέσα μου, τι ευτυχία! Να βλέπεις, ν' ακούεις αυτή την υπέροχη φαντασμαγορία, τον κόσμο. Να τρέχεις από το λίκνο στον τάφο ρίχνοντας αχόρταστες ματιές δεξά και ζερβά!

(Νίκου Καζαντζάκη, «Ο βραχόκηπος»)

Περικοπές από το κατά Καζαντζάκη Ευαγγέλιον, #18

Είσαι ένα φύλλο στο μέγα δέντρο της ράτσας. Να νιώθεις το χώμα ν' ανεβαίνει από τις σκοτεινές ρίζες και ν' απλοκαμιέται στα κλαριά και στα φύλλα.

Ποιος είναι ο σκοπός σου; Να μάχεσαι να πιαστείς στέρεα από το κλαρί, κι είτε σα φύλλο είτε σαν άνθος είτε σαν καρπός να σαλεύει μέσα σου, ν' ανανεώνεται και ν' αναπνέει ολάκερο το δέντρο.

(Νίκου Καζαντζάκη, «Ο βραχόκηπος»)

Περικοπές από το κατά Καζαντζάκη Ευαγγέλιον, #17

Η πέτρα σώζεται αν τη σηκώσουμε από τη λάσπη και τη χτίσουμε σ' ένα σπίτι ή αν σκαλίσουμε απάνω της το πνέμα.

(Νίκου Καζαντζάκη, «Ο βραχόκηπος»)

Σταγόνες ποίησης, ε'

Μετεξεταστέα

Σαράντα δύο χρόνια
και δεν έμαθα
πως θα μπορούσα ν᾽ αφαιρέσω
τις υγρές λέξεις
απ᾽ το ποίημα.
Ν᾽ ανοίξω μια τρύπα
να το φουσκώνει ο άνεμος.
Να το κάνει πανί
για μεγάλα ταξίδια.
Δεν έμαθα ακόμη
πως ν᾽ αγαπάω.

(Στέλλας Καραμολέγκου, «Αόρατη θέα»)

Σταγόνες ποίησης, ε'

Καλλιεργητής

Στη δεντροφυτεμένη πλευρά του εαυτού μου
ποτίζω και σκαλίζω καθημερινά.
Μου λένε συχνά
πως τέτοια ομοιότητα στο είδος των φυτών
είναι κουραστική.
Μα εγώ επιμένω να καλλιεργώ
το ακριβό είδος της αγάπης
πληρώνοντας σαν τίμημα
τον άλλο μισό εαυτό μου.

(Στέλλας Καραμολέγκου, «Αόρατη θέα»

Σταγόνες ποίησης, δ'

Προστασία

Οι ποιητές
βρίσκονται στην πρώτη
και την τελευταία γραμμή
του αγώνα.
Ανάμεσά τους ο Κόσμος
να ζεσταίνεται.

(Στέλλας Καραμολέγκου, «Αόρατη θέα»)

(Πολύ όμορφο. Επίσης, μου θυμίζει κάτι αντίστοιχο δικό μου)

Σταγόνες ποίησης, γ'

Ω Θεά της έμπνευσης πάρε με.
δε με καταλαβαίνουν.
Μόνο εσύ ξέρεις το κέλυφος
που με την αγωνία των λέξεων
σπάω κάθε φορά.
Πουλιά οι στίχοι μου ζητούν φως
για να Ζήσουν.

(Στέλλας Καραμολέγκου, «Σπασμένα αγάλματα»

Σταγόνες ποίησης, β'

Από συνήθεια

Πόσες φορές θα μπει στο χειρουργείο της ζωής;
Δεν το γνωρίζει.
Γι' αυτό συνήθισε γυμνός.
Ναν' έτοιμος για την επέμβαση.

(Στέλλας Καραμολέγκου, «Σπασμένα αγάλματα»)

Σταγόνες ποίησης

Σκοτεινός θάλαμος

Μαύρο, άσπρο.
Σκοτάδι, φως.
Φωτογραφία η ζωή.
Χρειάζεσαι την αλήθεια
για να την εμφανίσεις.

(Στέλλας Καραμολέγκου, «Σπασμένα αγάλματα»)

Περικοπές από το κατά Καζαντζάκη Ευαγγέλιον, #16

-Δε φοβάσαι;

-Αν φοβηθώ, χάθηκα!

(Νίκου Καζαντζάκη, «Ο βραχόκηπος»)

Περικοπές από το κατά Καζαντζάκη Ευαγγέλιον, #15

[...] πήγες σ' ένα ξακουσμένο ασκητή, που ασκήτευε στην κορφή ενός δέντρου: «Δώσ' μου συμβουλή, πάτερ άγιε!» του φώναξες. Κι αυτός, από την κορφή του δέντρου, σου αποκρίθηκε: «Φτάσε όπου μπορείς! -Δώσ΄ μου ακόμα κι άλλη συμβουλή, πάτερ άγιε!» του ξαναφώναξες. -Φτάσε όπου δεν μπορείς!» σου αποκρίθηκε.

(Νίκου Καζαντζάκη, «Ο φτωχούλης του Θεού»)

Περικοπές από το κατά Καζαντζάκη Ευαγγέλιον, #14

Ο μούστος έβραζε στα βαρέλια, - ποιος θα πιει το κρασί, αναρωτιόνταν οι Κρητικοί, ποιος θα ζυμώσει ψωμί απ' τη φετεινή σοδειά, ποιος θα ζει να κάμει Χριστούγεννα; Οι μανάδες κοίταζαν τους λεβέντες τους γιους τους, οι γυναίκες τους άντρες τους, οι αδερφάδες τ' αδέρφια, τους κοίταζαν κι έβλεπαν πίσω από τους ώμους τους το Χάρο· μα δε μιλούσαν. Το 'ξεραν, Κρητικοί 'ναι, γι' αυτό γεννήθηκαν, να σκοτωθούν για την Κρήτη.

Περικοπές από το κατά Καζαντζάκη Ευαγγέλιον, #13

-Βίρα! Βίρα! φώναζε στους εργάτες· ομπρός, παιδιά, να φάμε το βουνό! Άνθρωποι είμαστε, μεγάλα θεριά, ο Θεός μας βλέπει και τον πιάνει τρομάρα. Εσείς Κρητικοί, εγώ Μακεδόνας, θα φάμε το βουνό, δε θα μας φάει! Την Τουρκιά, μωρέ, τη φάγαμε, και το βουναλάκι αυτό θα φοβηθούμε; Βίρα!

(Νίκου Καζαντζάκη, «Βίος και πολιτεία του Αλέξη Ζορμπά»)

Περικοπές από το κατά Καζαντζάκη Ευαγγέλιον, #12

-Μωρέ, τι μηχανή είναι ο άνθρωπος! Της βάζεις ψωμί, κρασί, ψάρια, ραπανάκια, και βγαίνουν αναστεναγμοί, γέλια κι ονείρατα. Εργοστάσιο! Μέσα στο κεφάλι μας είναι, θαρρώ, ένας κινηματογράφος από κείνους που μιλούνε.

(Νίκου Καζαντζάκη, «Βίος και πολιτεία του Αλέξη Ζορμπά»)