Έλλειψη

Η Έλλειψη
κατασκευάζεται
γύρω από δύο (ξε)χωριστές Εστίες.

Κάποιες φορές όμως
συμβαίνει
η Εκκεντρότητα να χαθεί
και οι Εστίες να ταυτιστούν
σε ένα Κέντρο.

Και τότε η Έλλειψη
βρίσκει αυτό που έλ(λ)ειπε
και γίνεται Κύκλος.

Κλειστή καμπύλη
με όλα τα σημεία της
να ισαγκαλιάζουν
το Ένα και μοναδικό Κέντρο.

Κλείνοντας μέσα της
το άπιαστο πι
-που παντρεύει αρμονικά
την ευθεία
με την καμπύλη-...

Ένωση

Κάτι τέτοιες στιγμές
η κορδέλα του Χρόνου διπλώνει,
και το Παρόν χαιδεύει τρυφερά το Παρελθόν
μόνο για να συνειδητοποιήσει
ότι ουσιαστικά ποτέ δε χώρισαν.

Κι από τον Έρωτά τους αυτόν
-τον άσβεστο,
τον απελπισμένο-
γεννιέται το Μέλλον.

Κι ύστερα -με πόνο-
ξαναχωρίζουν
δίνοντας και πάλι την Υπόσχεση
να σμίξουν ξανά
όταν συντρέξουν οι προϋποθέσεις...

(Ακούστε αυτό την ώρα που διαβάζετε)

Παρανάλωμα

Καιγόμαστε...

Δεκαετίες τώρα καιγόμαστε...

~

Δολιοφθορώντας οι ίδιοι

κατά των λιγοστών υποδομών.

Καταστρατηγόντας το κοινό καλό

για τα ποταπά (μικρο)συμφέροντα.

Ριζώνοντας γενιά τη γενιά

τη νοοτροπία της αδιαφορίας,

της τεμπελιάς, της προχειρότητας,

της αναξιοκρατίας.

Απαξιώνοντας κάθε προσπάθεια βελτίωσης.

Ξαναψηφίζοντας τους ίδιους λαοπλάνους.

Αποφεύγοντας τη σκέψη.

Κατακρεουργώντας τη βούληση.

~

Καιγόμαστε...

Δεκαετίες τώρα καιγόμαστε...

Τώρα μας μύρισε;

Μεταλλάσσονται (2)

Αλλάζουν.
Μεταλλάσσονται.
Τα μηδέν και τα ένα
κάποτε (ξανα)γυρίζουν σελίδα.

Αυτή τη φορά
χρυσά τάλαντα φέροντα.
Νέοι άνθρωποι, νέες αποστολές,
νέα προβλήματα και λύσεις.

Κι εγώ κάπου στο ενδιάμεσο
πάντα ανικανοποίητος
και αναρωτώμενος
αν θα μπορέσω κάποτε
να τους δώσω
τη μορφή που τους ονειρεύομαι.

Και πάνω απ' όλα
αν είναι
τα μηδέν και τα ένα
κατοικία ή φυλακή του νου μου...

Δέλτα

Σε έναν κόσμο που ρέει
αυτό που πραγματικά αισθανόμαστε
είναι οι μεταβολές.

Με την απώλεια
συνειδητοποιούμε
την αξία.

Οι αυξομειώσεις
μας επιτρέπουν
να κατανοήσουμε τα ποσά.

Η σχετική ταχύτητα
προσδιορίζει τις αποστάσεις
και τις θέσεις.

Καμπύλες κι όχι ευθείες
στα σχεδιαγράμματα
και στο οπτικό πεδίο.

Δυναμική
κι όχι στατική η ισορροπία
έμβιων και άβιων.

Σε έναν κόσμο που ρέει
γιατί κάποιοι

μένουν στάσιμοι;

~

(Ο τίτλος αναφέρεται στον αντίστοιχο τελεστή των μαθηματικών)

Αντίστροφος Οδυσσέας

Σαν ξεκινήσεις απ' την Ιθάκη για το άγνωστο
να εύχεσαι να είναι μακρύς ο δρόμος
και η θάλασσα αρκούντως μάγισσα.

Τους δαίμονες που κουβανείς
να τους εξευμενίσεις
και στο κατάρτι αγναντεύοντες
εκείνοι θα σου δείχνουνε το δρόμο.

Για τον Ήλιο οδηγό μη μεριμνάς, θα είναι πάντα εκεί.
Μόνο χάραξε καλά στο αλμυρό νερό την πορεία
και κράτα ο ίδιος σφιχτά το τιμόνι.

Ζήσε τα καλοκαιρινά πρωινά
και τα ηδονικά μυρωδικά
και πολλών άστεα και νόες γνώρισε.

Και κάποτε στο μακρινό μέλλον
θα δεις στον ορίζοντα Ιθάκης φτωχό καπνό.
Θα είναι το τέλος αυτού του ταξιδιου
κι η συνέχεια ενός άλλου Αγώνα...

~

Υ.Γ. 1/5/2009: Ξαναδιαβάζοντας το κείμενο που είναι γεμάτο αναφορές, αισθάνθηκα ότι ήταν κρίμα να μην υπάρχουν κάποιες παραπομπές.  Τις πιο προφανείς δηλαδή, γιατί αν ήθελα να βάλω όσες έπρεπε, θα ήταν στην πράξη αδύνατο ή πολύ κουραστικό.

Για την κοινή Ιθάκη μας, δηλαδή την αρχή και το τέλος του ταξιδιού και για όσους ταξιδεύουν προς αυτήν...

Η φυσαλίδα

Ζούμε το μεγαλύτερο μέρος
της ζωής
σε μια φυσαλίδα
χωρισμένοι
από τον Πραγματικό Κόσμο
με μια λεπτότατη μεμβράνη.

Κι όμως
τα σημαντικότερα βιώματα
-αυτά που ίσως αλλάζουν τη ζωή μας-
είναι όταν βγαίνουμε από κει.

Όταν διαφεύγουμε
για λίγο ή για περισσότερο
με το νου ή με το σώμα
από τα στενά εκείνα πλαίσια.

Όταν ανοίγουμε το μυαλό,
όταν γνωρίζουμε
νέους τόπους κι ανθρώπους,
ιδέες και σκέψεις.

Και το κέρδος
φαίνεται ακριβώς,
όταν επιστρέφοντας
η φυσαλίδα
δεν φαίνεται
να μας χωράει πια...

Οι Ασύμβατες Ευθείες

Δύο ευθείες που δεν ανήκουν στο ίδιο επίπεδο λέγονται ασύμβατες.
(Από τη γεωμετρία του χώρου)

Οι ασύμβατες ευθείες
δεν τέμνονται ποτέ.
Δεν είναι όμως ούτε παράλληλες.

Ανήκουν απλά σε άλλα επίπεδα.
Διαγράφουν ξεχωριστές πορείες
και κάποτε μπορεί να πλησιάσουν
-πάντοτε χωρίς τομή-.

Θα πείτε δηλαδή:
"Δεν έχουν τίποτα κοινό;"
Πώς, έχουν πάντρεμα
μια κοινή κάθετο.

Και τα διαφορετικά επίπεδα
που ορίζουν,
τέμνονται και γεννούν
τουλάχιστον μια τρίτη ευθεία.

(Κατά βάθος λοιπόν,
το ξέραμε από την αρχή
ότι η γεωμετρία
δίνει απλές λύσεις
σε σύνθετα προβλήματα...)

Κάππα Όμικρον Πι

Όσο έχουμε το μυαλό μας ανοιχτό
θα υπάρχουν πάντα
Καινούρια Όμορφα Πράγματα
να ανακαλύψουμε...

Τα μαύρα παίζουν και κερδίζουν...

...σε πόσες κινήσεις;
Σε πόσες κοιμισμένες πολιτείες;

Πιστεύετε ότι μπορεί
ένας άνθρωπος
να κάνει τη διαφορά;

Πιστεύετε
ότι μπορεί να είναι η αρχή
για την αφύπνιση ενός έθνους;

Ότι είναι αυτό που υπόσχεται;
Ότι θα έχει το σθένος
να παραμείνει;

Η ιστορία μέχρι τώρα
μας έχει διδάξει
να είμαστε επιφυλακτικοί.

Κι όμως,
οι ρομαντικοί
ποτέ δεν παύουν να ελπίζουν...

Project: Film Watching: The Visitor

Συμμετείχα στο project αυτό του φίλτατου ZlatkoGR και πρέπει να ομολογήσω ότι ξαναθυμήθηκα σήμερα το απόγευμα ότι η ταινία με περίμενε.

Εξαιρετική ταινία. Θα βάλω 4 στα 5, zlatko, αν και με απέτρεψε από το να βγω έξω απόψε (-: Προσοχή, ακολουθεί spoiler.

• Ο απόμακρος και αποστειρωμένος καθηγητής που έχει χάσει το νόημα της ζωής: Ο ίδιος προς το τέλος, το παραδέχεται ωμά: "I am just pretending". Από μια σύμπτωση όμως, η ζωή του πρόκειται να αλλάξει. Σημείωσα τη στιγμή που παίζουν με τον Τάρεκ στο πάρκο μαζί με διάφορους άλλους. Είναι η πρώτη στιγμή που ο καθηγητής χαμογελάει πραγματικά, σπάζοντας τη μάσκα του. Θα ακουλουθήσουν κι άλλες με αποκορύφωμα τον επίλογο στο μετρό, όπου τα δίνει όλα στη μουσική, βγάζοντας την πίκρα του.
  


• Ο Τάρεκ: Ο συμπαθής Σύριος οργανοπαίχτης, απλός και άμεσος, γεμάτος καλοσύνη και από τη σύλληψή του και μετά γεμάτος απορία γιατί να του συμβαίνουν όλα αυτά.
  


• Η μαυρούκα που αδυνατώ να συγκρατήσω το όνομά της: Αφοσιωμένη στον Τάρεκ, αλλά απίστευτα αγχωμένη και αμυντική, καθώς επίσης και λίγο γκρινιάρα (-: Ποιος ξέρει πόσα έχει δει και τραβήξει.
  


• Ο αχώνευτός στην υποδοχή του Detention. Δύο από αυτούς, για την ακρίβεια και ας προσθέσουμε και τους NYPD που μπουζουριάζουν το φτωχό Τάρεκ, σχεδόν χωρίς λόγο: Δεν είναι αναγκαστικά κακοί, τους έχει διαβρώσει η θέση τους και το αδιάκοπο καθημερινό βιώμα τέτοιων καταστάσεων. Ολοφάνερο το πως αυτές οι καταστάσεις στερούν τους ανθρώπους από την ανθρωπιά τους, τους κάνουν σχεδόν κυνικούς. Μην παραγνωρίζετε τη δική τους τραγική θέση, θεωρώ ότι είναι ένα όχι ασήμαντο κομμάτι στα τελικά μας διδάγματα.
  


• Η μαμά: Μεσόκοπη ανατολίτικη ομορφιά, με αποτυπωμένη την απώλεια και τον πόνο γύρω από τα μάτια της. Έχασε ήδη τον άντρα της, δε θα αντέξει να δει κάτι κακό να συμβαίνει και στο παιδί της. Το αίσθημα με τον καθηγητή, πρώτα απ' τη μεριά του κι ύστερα αμοιβαία, εξελίσσεται σχετικά γρήγορα. Αργότερα που εκείνη πρέπει να φύγει για να πάει κοντά στο παιδί της, η κατάσταση είναι απίστευτα τραγική.

Χαμογέλασα με το επεισόδιο που ο εστιάτορας φλερτάρει τη μαμά. Σε κάποια στιγμή ο εστιάτορας αποφαίνεται: "It's a bad place. I am lucky to have a green card..."

Σημειώστε ακόμα τους παρακάτω μονολόγους:

• Τάρεκ, στο επισκεπτήριο της φυλακής: "This is not fair. I am not a criminal. I have committed no crime. What do they think? I'm a terrorist? There are no terrorists in here. [στη φυλακή που βρίσκεται, εννοεί] The terrorists have money. They have support. This is just not fair..."
  


• Καθηγητής, μόλις έμαθε την απέλαση του Τάρεκ και ο υπάλληλος τον αντιμετωπίζει σχεδόν σα να πρόκειται για ένα χαλασμένα αυτοκίνητα κι όχι για ανθρώπους: "You can't just take people away like that. Do you hear me? He was a good man, a good person. It's not fair! We are not just helpless children..."

Συμπεράσματα: Η.Π.Α., μετά την 11η Σεπτεμβρίου. Απλοί άνθρωποι θύματα καταστάσεων που δεν τους αφήνουν να κάνουν πράξη τα μικρά πεπερασμένα όνειρά τους. Αντιμέτωποι με την αδικιά, οι άνθρωποι εξαγριώνονται, αναρωτιούνται "γιατί", αλλά τελικά μένουν ανήμποροι.

Εξαιρετική ταινία, επαναλαμβάνω. Θα σημειώσω να δω και την πρώτη του ίδιου σκηνοθέτη, το The Station Agent. Ευχαριστούμε ZlatkoGR για την όλη εμπειρία!

...περί πάτρης

Ημέρα προβληματισμού η σημερινή.
Προτείνω να σκεφτούμε
τι σημαίνει για μας
η λέξη Πατρίδα
κι αν την αγαπάμε
τι κάνουμε γι' αυτήν[1].

Γιατί εύκολα αναρτά κανείς
μια σημαία στο μπαλκόνι.
Εύκολα παρελαύνει ή έστω παρίσταται.
Εύκολα κάνει ωραίες δηλώσεις.

Δύσκολα όμως αλλάζει τρόπο σκέψης.
Δύσκολα ενδιαφέρεται.
Δύσκολα βρίσκει τη σωστή ψήφο.
Δύσκολα σκέφτεται και πράττει
για το καλό όλων.

Δύσκολα βλέπει την α-λήθεια
απεκδυόμενος τις παρωπίδες
με τις οποίες μας μεγάλωσαν.

Δύσκολο να μην κάνει παραχωρήσεις
να μην ασχημαίνει το σπίτι όλων μας
να κάνει ό,τι κάνει σωστά
παρά το κόστος.

Δύσκολο να ανοίξεις τα μάτια σου
να δεις
και να ανεβείς ένα σκαλί παραπάνω.

Ας ξαναπροσδιορίσουμε από σήμερα
τη λέξη πατριώτης
και ας την κάνουμε πράξη.

~

[1]

Αν η απάντηση είναι "αγαπώ την πατρίδα μου"
σας ζητώ να σηκωθείτε από τον υπολογιστή
και να αφιερώσετε 10' ειλικρινούς σκέψης.

Θυμηθείτε: Ο καθένας ξέρει μέσα του την αλήθεια
και μπορεί να κρυφτεί απ' όλους,
αλλά όχι από τον εαυτό του...

Βαρύτητα

Πολύ βαρύ το χρυσάφι.
Δύσκολα ανεβαίνει στον ουρανό.

Αντιθέτως (tnx σερ Ισαάκ)
όχι μόνο σε κρατάει στη γη
αλλά παρασύρει όλο και πιο χαμήλά...

Υπενθύμιση

Πριν από πολλά χρόνια
έφτιαξα ένα σκριπτάκι
που κάθε μία ώρα
γέμιζε την οθόνη
με ένα άδειο παράθυρο
με τη λέξη "σήκω" στο κέντρο
με μεγάλα κόκκινα γράματα.

Για όταν ξεχνιόμουν
ώρες ατέλειωτες
μπροστά στην οθόνη.
Ώστε να σηκώνομαι
έστω και ένα λεπτό,
να ξεμουδιάσει το σώμα
και το πνεύμα.


Αν ξαναέφτιαχνα σήμερα
κάτι αντίστοιχο,
θα ήθελα να μπορούσα
να εμφανίσω ένα μήνυμα στο μυαλό μου.
Στο κέντρο του οπτικού πεδίου θα έγραφα:
"Τη χαίρεσαι αυτή τη στιγμή;"

Oi τρεις αδερφές

Πρώτα γεννήθηκε η Συνείδηση.
Της πήρε βέβαια αρκετό χρόνο
να μεγαλώσει
και να καταλάβει.

Ύστερα γεννήθηκε η Οργή.
Γεννήθηκε κοιτώντας
τους ανθρώπους
στα μάτια.
Κανείς δεν μπορούσε να αντέξει
το βλέμμα της.

Το επόμενό μας κορίτσι
είναι η Κινητοποίηση.
Κυοφορείται.
Το περιμένουμε σύντομα.

Των παππούδων

Κάποια ήρεμα βράδια

όταν οι θόρυβοι εξασθενούν

ακούγονται μέσα στην ησυχία

οι φωνές των παππούδων.

Γνώριμες κι αγαπημένες φωνές

της παιδικής

και όχι μόνο

ηλικίας.

"Είστε εκεί. Το ξέρω. Πάντα εκεί.

Σίγουρα βλέπετε.

Σίγουρα έχετε πολλά να πείτε.

Τι έχετε να πείτε;"

Κι οι φωνές απαντούν:

"Βλέπουμε τη συνέχειά μας.

Θα ζούμε αιώνια διαμέσου της.

Και είμαστε περήφανοι

γι' αυτό και γι' αυτήν.

Περπάτα το δρόμο

που περπατήσαμε κι εμείς

με το δικό σου ιδιαίτερο τρόπο

και με τη σκυτάλη στο χέρι.

Θα είμαστε πάντα μαζί σου."

Κι ύστερα έρχεται ο ύπνος

γλυκός

γαλήνιος.

Για τα παιδιά

Για μας που θέλουμε

να αλλάξουμε κάποια πράγματα,
μια είναι η ελπίδα.

(Αφιερωμένο στα τρυφερά χεράκια
που κρατάνε σφιχτά και γερά το μέλλον...)