Σε βλέπω στην κοινωνική δικτύωση.
Κάνεις σιγά-σιγά
ανεπαίσθητες ρυτίδες.
Δένουν όμορφα
με το χαμόγελό σου
όπως τα κυματάκια
-προβατάκια-
στην ήρεμη θάλασσα.
Κι εγώ βγάζω σιγά-σιγά
γκρίζες τρίχες.
Δεν είναι πολλές,
είναι όμως αρκετές
για να παρατηρήσει κανείς
τουλάχιστον την ύπαρξή τους.
Δεν είναι κακό που μεγαλώνουμε
αργά-αργά, γλυκά-γλυκά,
(αλλά και αμείλικτα),
είναι μάλλον φυσιολογικό.
Αυτό που με λυπεί
είναι που μεγαλώνουμε χώρια.
Κάτι τέτοιες στιγμές
η κορδέλα του Χρόνου διπλώνει,
και το Παρόν χαιδεύει τρυφερά το Παρελθόν
μόνο για να συνειδητοποιήσει
ότι ουσιαστικά ποτέ δε χώρισαν.
Κι από τον Έρωτά τους αυτόν
-τον άσβεστο,
τον απελπισμένο-
γεννιέται το Μέλλον.
Κι ύστερα -με πόνο-
ξαναχωρίζουν
δίνοντας και πάλι την Υπόσχεση
να σμίξουν ξανά
όταν συντρέξουν οι προϋποθέσεις...
(Ακούστε αυτό την ώρα που διαβάζετε)
Δύο ευθείες που δεν ανήκουν στο ίδιο επίπεδο λέγονται ασύμβατες.
(Από τη γεωμετρία του χώρου)
Οι ασύμβατες ευθείες
δεν τέμνονται ποτέ.
Δεν είναι όμως ούτε παράλληλες.
Ανήκουν απλά σε άλλα επίπεδα.
Διαγράφουν ξεχωριστές πορείες
και κάποτε μπορεί να πλησιάσουν
-πάντοτε χωρίς τομή-.
Θα πείτε δηλαδή:
"Δεν έχουν τίποτα κοινό;"
Πώς, έχουν πάντρεμα
μια κοινή κάθετο.
Και τα διαφορετικά επίπεδα
που ορίζουν,
τέμνονται και γεννούν
τουλάχιστον μια τρίτη ευθεία.
(Κατά βάθος λοιπόν,
το ξέραμε από την αρχή
ότι η γεωμετρία
δίνει απλές λύσεις
σε σύνθετα προβλήματα...)
(Ζήλεψα την paperflowers)
Όσο εκείνη μου έλεγε
για το Ψυχρό και το Σκοτάδι
εγώ σκεφτόμουν τους νόμους
της παγκόσμιας έλξης...
-Μα πες μου εσύ που όλα τα ξέρεις:
Ποιος ειν᾽ ο δρόμος για τ᾽ αστέρια[1];
Της είπα και γέλασε.
Και μου απάντησε:
-Πάλι γι᾽ αστέρια μου λες;
Μα δεν κοιτάς ποτέ χαμηλά, πού πατάς;
-Κάποτε το έκανα.
Μα τώρα το φως απ᾽ το δικό σου αστέρι
δεν αφήνει τίποτ᾽ άλλο στο οπτικό πεδίο...
~~~
[1] Από το «Μάρκος και Άννα» των Χάρη και Πάνου Κατσιμίχα
Κοίταξα τα μάτια της
και της είπα:
«Από ποιο αστέρι
είναι αυτό το Φως;»
Κι εκείνη μου απάντησε:
«Δεν είναι από αστέρι μακρινό,
είναι απλά το καθρέφτισμα
του δικού σου Φωτός.»
Την ξαναείδα απόψε
και της είπα:
«Κορίτσι μου,
βλέπω στα μάτια σου
το όνειρό σου να σβήνει
μέρα με τη μέρα.
Γιατί το αφήνεις να σβήσει;
Ζήσε το.
Κάντο σάρκα και γεύσου το.
Και στο τέλος, θάψε το.»
Κι αυτή κοίταζε το πουθενά
με τα υγρά της
κουρασμένα μάτια
και δε μιλούσε...
...πάνε στον Παράδεισο.
Και μένουν εκεί για αιώνες,
θαμμένες,
ξεχασμένες στη Λήθη
και στην ομίχλη του Χρόνου.
Πληγές που αφού προξένησαν
ακατάσχετη αιμορραγία
κάποτε έγιαναν
κι άφησαν ένα αδιόρατο σημαδάκι.
Μα κάποια μέρα,
- τελείως τυχαία; -
επιστρέφουν.
Επιστρέφουν
κρατώντας τα δώρα του Χρόνου.
Τη Σοφία, την Πείρα, τη Φθορά.
Επιστρέφουν
και σου λένε
ότι δεν άλλαξες.
Μα εσύ ξέρεις
ότι σχεδόν όλα έχουν αλλάξει:
Οι ισορροπίες, η οπτική γωνία, οι αντοχές
οι συνθήκες, οι προσφορές, οι απαιτήσεις.
Το μέσα και το έξω.
Κι όμως πολύ βαθιά
σε κάποια -άλλοτε- κατάλευκη σελίδα της καρδιάς
έχει μείνει καταγεγραμμένο
κι ακόμα ζωντανό
ένα τσίμπημα,
ένα πρώτο σκίρτημα.
Αυτό δεν έχει αλλάξει.
Γιατί δε θα αλλάξει.
Ποτέ...
Οι γιατροί μας λένε ότι
για να είσαι ζωντανός
πρέπει να χτυπάει η καρδιά σου.
Οι Ποιητές όμως
που ξέρουν πιο καλά
ν' ακούν την καρδιά,
μας λένε ότι για να είσαι
αληθινά ζωντανός,
πρέπει η καρδιά να χτυπάει
πιο δυνατά, πιο ακανόνιστα,
και να μονοπωλεί μυαλό και σώμα
με τις προσταγές της...
(Σωκράτης Μάλαμας)
Λατρεμένοι στίχοι, ταξιδιάρικη μουσική.
Αφιερωμένο σε μια Πριγκιπέσσα
που ποτέ δεν κάθισε στο Θρόνο της...
Άλλα θέλω κι άλλα κάνω, πώς να σου το πω
Έλεγα περνούν τα χρόνια, θα συμμορφωθώ
Μα είναι δώρο άδωρο ν' αλλάξεις χαρακτήρα
Τζάμπα κρατάς λογαριασμό, τζάμπα σωστός με το στανιό
Έξω φυσάει αέρας κι όμως μέσα μου
Μέσα σ' αυτό το σπίτι, πριγκηπέσσα μου
Το φως σου και το φως χορεύουν γύρω μας
Απίστευτος ο κόσμος κι ο χαρακτήρας μας
Άλλα θέλω κι άλλα κάνω, κι έφτασα ως εδώ
Λάθη στραβά και πάθη μ' έβγαλαν σωστό
Ξημερώματα στο δρόμο ρίχνω πετονιά
Πιάνω τον εαυτό μου και χάνω το μυαλό μου
Έξω φυσάει αέρας κι όμως μέσα μου
Μέσα σ' αυτό το σπίτι, πριγκηπέσσα μου
Το φως σου και το φως χορεύουν γύρω μας
Απίστευτος ο κόσμος κι ο χαρακτήρας μας...
Η έλξη.
Απλά μια λέξη.
Που έχουμε διαλέξει.
Για να περιγράψει μια έξη.
Έρωτα αγόνου. [παθογόνου;]
βάσει Αντιστρόφου Τετραγώνου.
Θεμελιώδες το φυσικό μέγεθος του πόνου.
~~~
Η αμοιβαία έλξη.
Μια αμφίδρομη θέλξη.
Μια απλή, συμμετρική σχέση.
Έρωτα γόνιμου.
Επιλύσιμου κι επώνυμου.
Και με το Άπιαστο συνώνυμου.
Αυτό το ποστ είναι αφιερωμένο σε σένα.
Σε σένα, λουλουδάκι ανθισμένο.
Που άνθισες κι ομόρφυνες.
Και στο ολάνθιστο λιβάδι που βρίσκεσαι, ξεχωρίζεις καλά πια.
Ακούω ήδη τα ξένοιαστα ζουζούνια να στριφογυρίζουν γύρω σου
να ρουφήξουν τους χυμούς σου.
Μη φοβηθείς τον ήλιο, μη φοβηθείς τον άνεμο,
μη φοβηθείς να σκορπίσεις τη γύρη σου,
μη φοβηθείς, αφέσου.
«...πες μου πως μ' αγάπησες
όσο η νύχτα το πρωί...»
(Παύλος Σιδηρόπουλος, "Η ώρα του stuff".)
-Ήρθες κι απόψε καλό μου... Κάθε φορά φοβάμαι μήπως δεν έρθεις, μήπως με εγκαταλείψεις... Μήπως σβήσω χωρίς να αναστήσω τη δική σου παρουσία... Χωρίς να γίνει το σκοτάδι φως. Τότε που μια ατέλειωτη νύχτα θα σκεπάσει τον κόσμο...
Έλα κοντά μου. Αγκάλιασέ με σφιχτά, να πάρεις τη λίγη δύναμη που μου έμεινε και να την κάνεις φως, να την κάνεις καινούρια μέρα... Το φεγγάρι, δασκαλεμένο από μένα, θα σου κρατήσει για λίγο ακόμα συντροφιά, όταν εγώ θα έχω φύγει...
Τι κρίμα που συναντιόμαστε μόνο τόσο λίγο κάθε φορά... Τι κρίμα να μη μπορούμε να ζήσουμε απερίσπαστα την αγάπη μας...
-Σώπα! Μη μιλάς άλλο. Άφησε τις λίγες αυτές στιγμές να κυλήσουν με σιωπή. Ταιριάζει η σιωπή στη νύχτα... Δεν υπάρχουν, άλλωστε, λόγια να περιγράψουν αυτό που αισθανόμαστε τώρα...
Σε λίγο, το κίτρινο αστέρι θα υψωθεί ολόλαμπρο... Οι δυνατές αχτίδες θα φωτίσουν τη μέρα κι οι άνθρωποι θα ξυπνήσουν μουδιασμένοι. Μόνο οι μαύροι κύκλοι στα μάτια των Εραστών θα μείνουν, τεκμήριο της φλόγας που έκαψε...
-...την ώρα που εγώ θα βρίσκομαι πολύ μακριά, στην άλλη άκρη της υδρογείου, να σε κυνηγάω μέχρι ν' ανταμώσουμε ξανά μικρό μου... Είμαστε τόσο διαφορετικοί. Γι' αυτό και ταιριάζουμε τόσο...
Άλλη μια Νύχτα.
Νύχτα με Φαντάσματα
Φαντάσματα από Αγάπες.
Αγάπες που πεθαναν.
Πέθαναν χωρίς να γεννηθούν.
Γιατί δεν τις ξεγέννησες.
Δεν άπλωσες τα χέρια σου
να τους χαρίσεις το φως του ήλιου.
Τις άφησες να κυοφορήσουν
ώσπου άλλοι τις ξεγέννησαν.
Και τώρα να τες.
Να μπουσουλούν, να περπατούν.
Να λένε σε άλλους τα πρώτα λόγια.
Να αγκαλιάζουν, να κλαίνε, να γελάνε.
Κι εσύ να κοιτάς από μακριά...
Ξημερώματα Κυριακής. Με φίλους. Με μουσική και με μια παράξενη διάθεση. Συζήτηση επί παντός. Ένα παλιό τραγούδι ξυπνάει μνήμες "στου μυαλού τ' αυλάκια". Είναι η ώρα που βγαίνουν τα φαντάσματα:
...because the night belongs to lovers
because the night belong to love...
Φαντάσματα από παλιές αγάπες. Αγάπες που γεννήθηκαν με προβλήματα, μεγάλωσαν με δυσκολία, έζησαν λίγο και πρόσφεραν δυσανάλογα πολύ πόνο. Αγάπες που τελικά πέθαναν και τάφηκαν με όλες τις τιμές πριν πολλά χρόνια.
Είχαν μέχρι πριν λίγο ξεχαστεί κάτω από ένα παχύ στρώμα γης. Μα είναι η ώρα που η παλιά πληγή στην καρδιά ρίχνει μια σουβλιά... Έχει κλείσει πια, αλλά ένα αδιόρατο σημάδι έχει μείνει. Ίσως είναι λίγο δύσκολο να το δεις, αλλά το νιώθεις ότι είναι εκεί. Και μια νύχτα σαν κι αυτή, σου θυμίζει την ύπαρξή του...
Τα φαντάσματα γυρνούν μελαγχολικά για να θυμίσουν... Είναι απλά θλιβερά. Και το συναίσθημα που μεταδίδουν δεν είναι άλλο από μια μελαγχολία. Μια μελαγχολία είναι που ταιριάζει στις παλιές αγάπες που πεθάναν και πήγαν στον Παράδεισο. Κι ένα αναδρομικό δάκρυ που θα κυλήσει γι' αυτές δεν είναι παρά ένα τρισάγιο στη μνήμη τους...
