Σας έχει συμβεί ποτέ, ακούγοντας κάποιο πολύ ωραίο κομμάτι να σας αρέσει τόσο πολύ ώστε να σκεφτείτε: "Θέλω να ξεψυχήσω μέσα σε μια μουσική έκσταση, ακούγοντας αυτό το κομμάτι";
Εμένα μου συνέβη πριν χρόνια, ακούγοντας τα ορχηστρικά κομμάτια από το "Χαμόγελο της Τζοκόντα", και ειδικά το κομμάτι "Χορός με τη σκιά μου". Ακόμα δεν μπορώ να ξεπεράσω το σοκ. Ναι, είναι η πιο όμορφη μουσική που άκουσα ποτέ μου. Μετά από τόσα χρόνια, της δηλώνω ακόμα πιστός...
Ένα (ακόμα) από τα απωθημένα μου ήταν να μάθω να παίζω φυσαρμόνικα. Το γιατί ειδικά αυτό το όργανο, δεν μπορώ να το εξηγήσω καλά-καλά κι ο ίδιος. Ίσως είναι ο βραχνός, μελαγχολικός της ήχος. Ίσως είναι το μικρό της μέγεθος που επιτρέπει να την έχεις πάντα μαζί σου. Ίσως είναι η αγάπη μου για τους αδερφούς Κατσιμίχα που τη χρησιμοποιούν συχνά στα τραγούδια τους.
Πριν λίγες μέρες λοιπόν, πήρα σαν καθυστερημένο δώρο γενεθλίων μια φυσαρμόνικα. Είναι μια Hohner, της κλίμακας του Ντο.
Όχι, δεν είναι απλά ένα μικρό-μικρό οργανάκι, απίστευτα χαριτωμενο, που βγάζει ένα βραχνό, περίεργο ήχο. Είναι ένα ζωντανό πλάσμα με ψυχή. Είναι ένας ολόκληρος κόσμος που περιμένει να κατακτήσω, να μάθω να μιλάω τη γλώσσα του, να τον κάνω προέκταση της ψυχής μου, να του δοθώ ολοκληρωτικά και να τον κάνω να μου δοθεί ολοκληρωτικά. Κι όπως σε πολλά άλλα πράγματα, είναι ακριβώς αυτή η διαδικασία της μύησης που είναι από τα πιο όμορφα κομμάτια της όλης εμπειρίας...
