Αντίστροφος Οδυσσέας

Σαν ξεκινήσεις απ' την Ιθάκη για το άγνωστο
να εύχεσαι να είναι μακρύς ο δρόμος
και η θάλασσα αρκούντως μάγισσα.

Τους δαίμονες που κουβανείς
να τους εξευμενίσεις
και στο κατάρτι αγναντεύοντες
εκείνοι θα σου δείχνουνε το δρόμο.

Για τον Ήλιο οδηγό μη μεριμνάς, θα είναι πάντα εκεί.
Μόνο χάραξε καλά στο αλμυρό νερό την πορεία
και κράτα ο ίδιος σφιχτά το τιμόνι.

Ζήσε τα καλοκαιρινά πρωινά
και τα ηδονικά μυρωδικά
και πολλών άστεα και νόες γνώρισε.

Και κάποτε στο μακρινό μέλλον
θα δεις στον ορίζοντα Ιθάκης φτωχό καπνό.
Θα είναι το τέλος αυτού του ταξιδιου
κι η συνέχεια ενός άλλου Αγώνα...

~

Υ.Γ. 1/5/2009: Ξαναδιαβάζοντας το κείμενο που είναι γεμάτο αναφορές, αισθάνθηκα ότι ήταν κρίμα να μην υπάρχουν κάποιες παραπομπές.  Τις πιο προφανείς δηλαδή, γιατί αν ήθελα να βάλω όσες έπρεπε, θα ήταν στην πράξη αδύνατο ή πολύ κουραστικό.

Για την κοινή Ιθάκη μας, δηλαδή την αρχή και το τέλος του ταξιδιού και για όσους ταξιδεύουν προς αυτήν...

Για τη Σαντορίνη

"Στο πλοίο για τη Σαντορίνη
μια αχτίδα φωτός
με περιμένει
για να μου ζεστάνει το κορμί".


Το βασανισμένο καλοκαίρι που μας πέρασε, μου έμελλε να πραγματοποιήσω το παλιό αυτό όνειρο. Να επισκεφτώ το νησί των ανέμων, των αντιθέσεων, της αιώνιας δημιουργίας και καταστροφής.

Πιστή στο ραντεβού της, εκείνη η αχτίδα φωτός ήταν πράγματι εκεί και πολύ πριν πατήσω το πόδι μου στο νησί, με έλουσε, με ζέστανε, με προετοίμασε γι' αυτό που επρόκειτο να συμβεί στις μέρες που θ' ακολουθούσαν.

Μοναδική η ομορφιά της Σαντορίνης, μοναδική και ανείπωτη. Ο ξερός βράχος, οι παραλίες με τη μαύρη άμμο, τα απόκρημνα ηφαιστειακά βουνά, τα άσπρα σπιτάκια χτισμένα στην άκρη του απείρου. Οι αμέτρητες εκκλησίες με τους γαλάζιους τρούλους που θαρρείς πασχίζουν να συμφιλιώσουν Γη και Ουρανό, Ζωή και Θάνατο, Ιερό και Ολέθριο. Τα ξερικά αμπέλια που δίνουν το υπέροχο κρασί της. Η απόκοσμη εικόνα του ηφαιστείου, κεφάλι ενός υποχθόνιου γίγαντα που ποτέ δεν κοιμάται. Που κρατάει το Έρεβος σφιχτά στην αγκάλη του και περιμένει την κατάλληλη στιγμή να το εξαπολύσει. Οι γραφικοί οικισμοί με τα στενά δρομάκια τους. Οι νωχελείς γατες πάνω στους ασβεστωμένους τοίχους.

Δε χορταίνεται τούτο το νησί με μια μόνο επίσκεψη. Θα ξαναγυρίσω. Να ξαναεντρυφήσω στο "δοκιμασμένο" τούτο βράχο...



Σημείωση:

Έχουν περάσει τέσσερεις μήνες που τελείωσαν οι διακοπές μου στη Σαντορίνη.
Γιατί περίμενα τόσο για να ξαναγράψω κάτι;
Ίσως γιατί ήθελα να δω πόση εντύπωση μου έκανε τούτος ο τόπος.
Και ναι, τον έχω ακόμα μέσα μου ολοζώντανο.

Ιεροσυλία

Μια φορά κι έναν καιρό,
από έναν τόπο μαγεμένο, από ένα σπήλαιο ιερό,
περνούσαν ταξιδιώτες, περνούσαν προσκυνητές.

Παρατήρησαν, λοιπόν, σε κάποιο σημείο ενός βράχου
μια υπέροχη δημιουργία της φύσης
ένα δάσος από λαμπυρίζοντες κρυστάλλους
με ένα υπέροχο κίτρινο χρώμα.

Μαγεμένοι από την ομορφιά
δε δίστασαν να βάλουν στις τσέπες τους
από μερικούς κρύσταλλους ο καθένας.

Έναν-έναν, λοιπόν, πήραν όλους τους κρύσταλλους
κι άφησαν το βράχο τελείως γυμνό.

Μα σαν έφτασαν σπίτι τους,
διαπίστωσαν με λύπη και τρόμο
ότι οι κρύσταλλοι είχαν πάψει να λαμπυρίζουν
κι είχαν μάλιστα γίνει σκόνη,
απλή, ξερή, πεζή σκόνη στις τσέπες τους.

~~

Ωραίο παραμυθάκι ε;
Κι όμως, η βάση της ιστορίας είναι πέρα για πέρα αληθινή.

Ανεβαίνοντας το μονοπάτι της Νέας Καμένης
προς τον κρατήρα του ηφαιστείου της Σαντορίνης
η ξεναγός μας έδειξε το σημείο
που βρίσκονταν οι κρύσταλλοι
πριν οι τουρίστες τους τσεπώσουν.

Μακριά από τις σταθερές κι ιδανικές συνθήκες
θερμοκρασίας και υγρασίας
το πέτρωμα είχε χάσει τις ιδιότητες
καθώς και τη σκληρότητά του.


Τα συμπεράσματα αφήνονται στον αναγνώστη...

Δίδαξέ με

"...πέτρα πικρή, δοκιμασμένη, αγέρωχη
ζήτησες πρωτομάρτυρα τον Ήλιο..."
(Οδυσσέας Ελύτης, «Ωδή στη Σαντορίνη»)

"...μεγάλωσαν τα σταυροθόλια της ψυχής
κι αγκάλιασαν το μάταιο..."
(Γιώτα Διέννη, «Θήρα»)


+

Δίδαξέ με
τον αιώνιο αγώνα.

Δίδαξέ με
πάνω στα ερείπια
να χτίζω την καινούρια Ζωή.

Δίδαξέ με
να βρίσκω δύναμη
να τρέφομαι απ' τη Φωτιά
την ίδια που απειλεί να με καταποντίσει.

Δίδαξέ με
πάνω στο ασταθές
στο κούφιο υπόστρωμα της Μοίρας
να χτίζω τα κάστρα μου από άμμο κι Ελπίδα
γιατί αυτά είναι τα μόνα υλικά ονείρων που διαθέτω.

Σε οπτασίες ανείπωτης ομορφιάς, Ωδές στο Άπειρο
να μεταμορφώνω, σε αέρινα παλάτια
τα ταπεινά μου υλικά,
διδάξέ με.

Να ζωγραφίζω την ομορφιά της Ζωής
με τα χρώματα του Θανάτου,
διδαξέ με.

Να μη σταματώ όσο ζω,
δίδαξέ με.

+


(Για 'κείνους που πάλεψαν με τις φωτιές.
Για 'κείνους που κάηκαν.
Για 'κείνους που ακόμα ελπίζουν.
Τούτο το καλοκαίρι,
το επίσης "πικρό", επίσης "δοκιμασμένο")

Ταξιδιωτικοί προορισμοί

Κατ' αρχάς, ευχαριστώ τον αγαπητό Spikon για την πρόσκληση.

Θα έλεγα ότι τα έχω πει όλα εδώ, όμως ας ξαναπροσπαθήσω:

Μέρη που θα ήθελα να πάω. Δεν εξετάζω ήδη αυτά που έχω πάει. Σειρά: αυθαίρετη. Η κατάταξη δεν είναι εύκολη.

• Σαντορίνη: Ένα μικρό όνειρο, όχι και τόσο δύσκολο, ίσως πραγματοποιηθεί φέτος.


• Πετρούπολη: Έχω μισοερωτευτεί ήδη αυτή την πόλη για την ιστορία της, τα αξιοθέατά της, το "κλίμα" της, τους ανθρώπους της.


• Σκανδιναβία: Για πολλούς λόγους.


• Άπω ανατολή: Ναι. Επιζητούμε το διαφορετικό, το εξωτικό, σωστά;


• Και επειδή είμαι και εγώ της σχολής των ...οικολογικών δικύκλων, κάποια σχετικά μακρινή διαδρομή πάνω σ' αυτό. 3-4 μέρες ας πούμε. Καλοκαίρι Με λίγα απαραίτητα στη σχάρα. Με τον άνεμο συνοδό τις μέρες. Με τον ουρανό προσκέφαλο τις νύχτες..

Μα τα ταξίδια δεν τελειώνουν εδώ.
Ένα ταξίδι δεν είναι και όλη η ζωή;

Και τι γίνεται, επίσης, με τα ταξίδια του νου;
Της ψυχής;
Της καρδιάς;


Με τη σειρά μου, ας πετάξω κι εγώ το μπαλάκι στους paperflowers, Jangel, nam3l3ss, justelene που υποψιάζομαι (-;) ότι με διαβάζουν...

Η πομπή του Θανάτου

Πριν λίγο καιρό, σε μουσείο του εξωτερικού, μου έκανε ιδιαιτερη εντύπωση ένας πίνακας. Απεικόνιζε μια θλιβερή πομπή.

Οδηγός της ο Θάνατος αυτοπροσώπως, αποκρουστικός σκελετός, ντυμένος με μακριά κάπα.

Πίσω του, ατέλειωτο ετερόκλιτο πλήθος: Νέοι, γέροι, πατέρες, μάνες, παιδιά, γεροί και άρρωστοι, φτωχοί και πλούσιοι, χωρικοί και βασιλιάδες, απλοί μοναχοί κι επίσκοποι. Κι όλοι ανεξαιρέτως να κλαίνε και να οδύρονται. Κανείς δε θέλει το Θάνατο...

Από το πλήθος ξεχωρίζει ένας χτυπημένος σε μάχη στρατιώτης. Τον ακολουθεί η αγαπημένη του. Μα γρήγορα θα κουραστεί.

Μια γριά, βασανισμένη, ντυμένη με κουρέλια, παρακαλεί το Θάνατο να την πάρει μαζί της. Εκείνος την αγνοεί. Η ώρα της δεν έχει έρθει ακόμα.

Το πλήθος προχωρεί κι από κάθε χωριό που περνάει μαζεύει κι όλο μαζεύει καινούριους...

Ταξιδιάρικο...

Ταξιδεύω σε μέρη μακρινά ψάχνοντας να βρω τον ίδιο μου τον εαυτό.

Κομμάτια του βρίσκονται σκορπισμένα στις τέσσερεις γωνιές του κόσμου:

• Στην ξερή λάβα της Πομπηίας, ξύπνησαν γωνιές του μυαλού μου που αγνοούσα την ύπαρξή τους.
  


• Ανατολικά του Ρεθύμνου, καρφωμένο σφιχτά στη γραμμή του ορίζοντα, εκεί που το Κρητικό πέλαγο συναντά τον ουρανό, άπλωσα το χέρι μου κι έπιασα ένα κομματάκι της καρδιάς μου.
  


• Στο κρύο μαντεμένιο ρείθρο της γέφυρας του Spree, κοντά στο σταθμό της Friedrichstrasse στο συννεφιασμένο Βερολίνο, άγγιξα ένα δάκρυ μου, που η βροχή το είχε προσεκτικά τοποθετήσει εκεί.
  


• Στο κατάστρωμα του πλοίου για τη Σαντορίνη, μια αχτίδα γαλάζιου με περιμένει για να μου ζεστάνει το σώμα.
  


• Ξέρω καλά πως σε κάποια σχάρα ποδηλάτου, στο υγρό και αμαρτωλό Άμστερνταμ, θα βρω μια χαμένη αποσκευή της καρδιάς μου.
  


• Στα δροσερά νερά κάποιου συντριβανιού της Βαρκελώνης θα ψάξω το νόμισμα που έριξε μια Πονεμένη αγάπη μου.
  


• Μια χούφτα χιόνι από τις όχθες του Νέβα στην παγωμένη Πετρούπολη κλείνει μέσα της ένα κρυμμένο όνειρό μου.
  


• Στα μακρυσμένα βουνά του Θιβέτ, υπάρχει κάποιο μοναστήρι, που οι μοναχοί του με ξέρουν καλύτερα απ' τον καθένα.
  


• Ανοιχτά της θάλασσας της Κίνας, κολυμπάει κάποιο ψάρι που ταξιδεύει ένα χαμένο δαχτυλίδι μου.
  

Και πόσα ακόμα μέρη, πόσα κομμάτια μου, που περιμένουν...