Απόψε το βράδυ περιπλανήθηκα
σιγοβαδίζοντας τα σοκάκια της καρδιάς
διασχίζοντας τις λεωφόρους του μυαλού
ατενίζοντας τα δέντρα στις πλατείες της ψυχής.
Έψαξα να βρω τον παλιό μου εαυτό
και δεν τον βρήκα πουθενά.
Κι αυτό που κάποτε ήμουν
να χάθηκε άραγε
στη μετακόμιση της ψυχής;
Καινούριοι τόποι του μυαλού
καινούριοι άνθρωποι
καινούριες σκέψεις.
Κι όμως όλα αυτά
τα φωτίζει ο ίδιος ήλιος
και τα ίδια όνειρα θρέφει
με φως.
Κι αυτό το Σαββατοκύριακο
που τώρα φεύγει,
διένυσα χιλιόμετρα
στους δύο
και στους τέσσερεις τροχούς,
ξαναβρέθηκα με παλιούς
και νέους φίλους,
χάρηκα,
λυπήθηκα,
γοητεύτηκα,
ερωτεύτηκα,
απογοητεύτηκα,
είδα μέρη
που δε βλέπω συνήθως.
Πώς μπορεί το πρωί
μιας εργάσιμης Δευτέρας
να τα απαλείψει όλα αυτά;
«Ερωτηθείς [ο Θαλής] τι δύσκολον,
έφη, το εαυτόν γνώναι.»
Ακόμα αναζητώ την α-λήθεια
μα τα τοπία
μέσα στα ίδια μου τα μάτια
αλλάζουν συνεχώς
στα βάθη του καθρέφτη...
Το αληθινά μοναδικό,
αληθινά ξεχωριστό πάνω του
ήταν ότι μπορούσε να αλλάζει.
Να αλλάζει τα πάντα μέσα του
κι ύστερα να το εκπέμπει
για να συμβεί το ίδιο γύρω του...
Αυτές τις μέρες
πήρα άδεια από τη δουλειά
έκλεισα διακόπτες
σταμάτησα διαδικασίες.
Εκτελούνται έργα εντός.
Του "ύπνου ο πολύχρωμος κύκνος[1]"
ανέλαβε να γιατρέψει το σώμα
από τους μαύρους κύκλους από κούραση μηνών.
Εργάτες στήσαν σκαλωσιές του νου
ανεβήκαν πάνω
και κόβουν, ράβουν
επισκευάζουν, συντηρούν.
Το Δέλτα Σίγμα συνεδριάζει από μέρες
κι αποτιμά, κρίνει
αξιολογεί, σχεδιάζει.
Κι όταν τελειώσουν όλα αυτά
αυτό που θα αποκαλυφθεί
πόσο θα θυμίζει άραγε
αυτό που καλύφτηκε;
~~~
[1] Στίχος από το "Όνειρο ήτανε" του Αλκίνοου Ιωαννίδη, όπως και ο τίτλος της ανάρτησης
Μια ανάσα πριν τα τριάντα
αρχίζουν δειλά-δειλά και πολλαπλασιάζονται
οι άσπρες τρίχες στα μαλλιά.
Και κάθε μια απ' αυτές
σα να ψιθυρίζει:
Θυμίσου: Ο χρόνος για να κάνεις
όλα αυτά που πάντα ήθελες να κάνεις
αρχίζει να μετρά αντίστροφα.
Ό,τι είναι να κάνεις
κάνε το
πριν να 'ναι αργά...
Πέρναγε τις μέρες του
χτίζοντας πέτρα-πέτρα τα όνειρά του.
Πέρναγε τις νύχτες του
κάνοντας νέα όνειρα...
Οι Φωνές ξαναγύρισαν κι απόψε.
Πιο δυνατές και πιο ενοχλητικές από ποτέ.
Σχεδον σαν Ερινύες.
Αποφασισμένες να μη με αφήσουν σε ησυχία.
«Μήπως αρμενίζεις με τον αυτόματο πιλότο;
Αν μάθαινες ότι σε ένα μήνα θα πέθαινες, θα συνέχιζες αυτή τη ζωή;
Κάνεις αυτά που πραγματικά η καρδιά σου ζητάει;
Η ζωή δε γυρίζει πίσω. Το ποτάμι κυλάει.
Πιες από τη δροσιά του...»
Οι Φωνές ξαναγύρισαν απόψε.
-Τι είσαι;
-Φυσαλίδα Φωτός που προσπαθεί να αναδυθεί. Φυσική της τάση, μα δεν είναι εύκολο. Πολλά τα εμπόδια, μεγάλη η προσπάθεια για να γνωρίσει το μητρικό Φως του Ήλιου.
-Ξανά. Τι είσαι;
-Συναισθήματα που πέρασαν από ένα ψηφιακό ζωνοπερατό φίλτρο και επιβίωσαν αλώβητα, ίσως και διδαγμένα από τους μετασχηματισμούς.
-Εξακολούθει. Τι είσαι;
-Τροχός 700'' από μέταλλο και καουτσούκ. Σχεδιάστηκε για να κυλάει και αυτό κάνει. Αψηφάει τον κακοτράχαλο δρόμο, τις λακκούβες και τα τετράτροχα μεγαθήρια που το απειλούν και ανεβαίνει την ανηφόρα του.
-Δε με έπεισες ακόμα. Τι είσαι;
-Σκουλήκι, από τα αμέτρητα που σέρνονται σε ένα φύλλο αιωνόβιου δέντρου. Ξεχώρισα γιατί κοίταξα από την άκρη του φύλλου για μια στιγμή το Άπειρο. Από τότε, το φύλλο δε με χωράει...
Τη νύχτα αυτή
η ψυχή μου εξερράγη,
Ηφαίστειο που λύγισε
από την πίεση της υποχθόνιας φωτιάς.
Κι αυτά που διαβάζετε τώρα
η καυτή λάβα τα 'γραψε...
«Μάσκα δεν έχω να γυρνώ
στο καρναβάλι ετούτο...»
(Θανάσης Παπακωσταντίνου, «Στις χαραυγές ξεχνιέμαι»)
Μάσκα δεν έχω να φορώ
κι ούτε ποτέ είχα.
Πάντα κυκλοφορούσα
με το πρόσωπο γυμνό
εκτεθειμένο.
Μές στα μάτια μου πάντα είχα
τα αισθήματά μου προφανή
τις σκέψεις μου ολοκάθαρες.
Μα για κάποιο λόγο
οι άνθρωποι τρόμαζαν
όταν τους κοίταζα στα μάτια.
Γιατί στα δικά τους μάτια
δεν είχαν παρά μόνο σκοτάδι
και καταχωνιασμένες σκέψεις
στα βάθη της ακάθαρτης ψυχής τους.
Κι έτσι κι εγώ έπαψα
να κοιτώ στα μάτια τους ανθρώπους.
Μ' από τότε κάποιο θολό σύννεφο
σκίασε και τα δικά μου μάτια.
Κι αναρωτιέμαι τώρα
καθώς οι άνθρωποι
πια δεν φοβούνται τα μάτια μου
μήπως απόκτησα κι εγώ
τη δική μου μάσκα...
Διαβάζοντας την elgalla σε κάποια ανάρτηση σχετικά με το Υλικό Ονείρων, αναρωτήθηκα από τι να φτιάχνονται τα δικά μου όνειρα.
Κι ύστερα προσπάθησα να θυμηθώ πρόσφατα όνειρά μου.
Και συνειδητοποίησα ότι έχω πολύ καιρό να δω όνειρα
στον ύπνο μου.
Ίσως φταίει ότι παραμεγάλωσα (;) πια
και τα όνειρά μου από υποσυνείδητα γίναν συνειδητά
γι' αυτό όλα τα όνειρά μου πια
τα βλέπω με τα μάτια ανοιχτά.
Κάθε μέρα πλάι μου,
γύρω μου
και παλεύω για να Τα πιάσω...
Σαν ήμουνα μικρός
και ταξιδεύαμε με το αυτοκίνητο
μου άρεσε να καρφώνω το βλέμμα
στο πλαινό παράθυρο.
Να κοιτάω τα άλλα αυτοκίνητα
τους οδηγούς, τους επιβάτες
-Αλήθεια, έχετε προσέξει ότι
όταν κοιτάς κάποιον, συνήθως
γυρνάει κι εκείνος και σε κοιτάει; -
Το δρόμο να τρέχει προς την αντίθετη κατεύθυνση
τις άσπρες λωρίδες της διαγράμμισης.
Το τοπίο στο βάθος με τα δέντρα
τα βουνά, τους γκρεμούς
τη θάλασσα.
Κι έτσι κοιτώντας
μεγάλωσα κι εγώ
κοντά τριάντα πια
και τώρα πια δεν μπορώ να κοιτάω το παράθυρο
γιατί οδηγώ ο ίδιος...
Από μικρός είχα μια ιδιαίτερη σχέση με τα μολύβια.
Έγραφα πάντα με μολύβι.
Απόφευγα, όσο μπορούσα, το μελάνι.
Δε μου άρεσε, ήταν πάντα τόσο κρύο,
τόσο απρόσωπο.
Περίβλημα από ξύλο
καρδιά από άνθρακα.
Ζωή μέσα σε ζωή.
Το περίβλημα ήταν κάποτε δέντρο.
Η καρδιά ήταν κι αυτή δέντρα ή ζώα.
Απ' έξω το κλασικό μαύρο
και να γράφει "Φάμπερ".
Τα παλιά ξύλινα μολύβια
είχαν τελείως άλλη αίσθηση.
Η μύτη μετά το ξύσιμο
με το σκληρό της τόνο.
Αργότερα ημερεύει
στρογγυλεύει
συμφιλιώνεται με το χαρτί.
Τα μολύβια μου
μου αρέσει να τα ξύνω μέχρι τέλος.
Μέχρι να γίνουν τόσα δα.
Να παίρνω όσα περισσότερα μπορώ
όπως κι απ' τη ζωή.
Τα ξύσματα τα δίναμε στα κορίτσια
κι αυτές τα έκαναν φουστίτσες
για τις παιδικές ζωγραφιές τους.
Η μυρωδιά, η μυρωδιά των ξυσμάτων
τόσο χαρακτηριστική των παιδικών χρόνων
ξυπνάει τις μνήμες.
Ακόμα και σήμερα
έχω πάντα ένα μολυβάκι στην τσέπη μου
παλιά καραβάνα, έμπιστο πολεμιστή
να σημειώνω τις σκέψεις.
-Γεια σου.
Είμαστε Οι Φωνές...
Ήρθαμε να σε ανησυχήσουμε και πάλι.
Πες μας γιατί ψάχνεις την α-λήθεια*.
Δεν το ξέρεις ότι η α-λήθεια
είναι ένα πράγμα πολύ επικίνδυνο;
Η α-λήθεια μπορεί να σε σκοτώσει.
Η α-λήθεια είναι μια πόρτα
που πίσω της υπάρχει
φωτιά, άβυσσος
μυρωδιά σαπίλας
πνιγμένα ουρλιαχτά.
Η α-λήθεια είναι ένα κλειστό κουτί της Πανδώρας
που εσύ προσπαθείς να παραβιάσεις.
Δεν ξέρεις, δεν μπορείς να φανταστείς
τι θα βρεις εκεί μέσα.
Πες μας,
γιατί θέλεις να προσθέσεις και τη δική σου ψυχή
στις ψυχές εκείνων που πέθαναν για την α-λήθεια;
* Αλήθεια άλφα στερητικό + λήθη.
Όταν θυμόμαστε την πραγματική κατάσταση,
το ποιοι είμαστε και ποιος είναι ο κόσμος που μας περιβάλλει.
Όλα αυτά, δηλαδή που έχουν φροντίσει να ξεχάσουμε...
Αυτή τη φορά, κατ' εξαίρεση, ας ασχοληθούμε με τα μηδέν και τα ένα και τη στάση μου απέναντί τους, όπως και το αντίστροφο.
Ξανά για το θέμα της δουλειάς.
Ας μονολογήσω για άλλη μια φορά γεγονότα.
(Με ηδονίζει, τελικά, αυτός ο τρόπος γραφής... :-ρ)
Κάποια νύχτα επέστρεφα κουρασμένος σπίτι.
Ποδηλατούσα στον ανήφορο και ήμουν στεναχωρημένος
γιατί πίστευα ότι κάποια πράγματα στη ζωή μου
δεν ήταν όπως θα έπρεπε να είναι.
Ώσπου ξαφνικά, "κάτι" έγινε.
Οι Νεράιδες της Νύχτας με λυπήθηκαν.
Με πλησίασαν, αόρατες,
κι άρχισαν να μου ψιθυρίζουν στ' αυτί.
«Θα σου πούμε τώρα Τα Πιο Μεγάλα Μυστικά:
Σου δόθηκε το Δώρο της Ζωής
κι εσύ τι κάνεις;
Μην είσαι αχάριστος.
Το άνοιξες; Το ξετύλιξες;
Άρχισες να το χρησιμοποιείς;
Βάλε τους στόχους σου.
Χάραξε την πορεία σου
Ακολούθα τη.
Το πιο σημαντικό στη πορεία αυτή
είναι να μπορείς να συνεχίζεις
αψηφώντας προβλήματα κι εμπόδια.
Άλλαξε τον εαυτό σου
κι έπειτα τον κόσμο.
Μπορείς. Ναι, μπορείς. (ΑΛΗΘΕΙΑ, ΜΠΟΡΕΙΣ!!!)
Να εκπέμπεις γενναιόδωρα το δικό σου Φως
κι ας χάνεται στο Άπειρο.
Μήπως και τ' αστέρια, το ίδιο δεν κάνουν;
Κι όμως, κάποια μάτια θα το δουν αυτό το Φως...
Μάθε τους Ανθρώπους.
Κοίταξε βαθιά μέσα στα Μάτια τους
μέχρι την Καρδιά τους
κρατήστε μαζί απ' το χέρι ό,τι πιο Αληθινό.
Περπάτα με γυμνά πόδια στο Χώμα.
Νιώσε τις προαιώνιες δονήσεις.
Πάρε δύναμη από τη Γη και τον Ουρανό.
Λάτρεψε κάθε τι το Ζωντανό.
Τραγούδα τη Ζωή.»
Αυτά μου είπαν οι Νεράιδες της Νύχτας στο αυτι
κι εκείνη τη νύχτα δεν κοιμήθηκα.
Έκλαιγα.
«...κι ήρθ' ένας Αύγουστος ζεστός που ξαναγύρισα
χωρίς τα νιάτα μου που ξόδεψα στα μακρινά λιμάνια
κανείς δε με περίμενε
κι όσους βαθιά αγάπησα
για πάντα είχανε φύγει...»
(Μάνθος Αρμπελιάς, «Αμέρικα»)
Εχω ήδη πάρει σύνεργα τα Μάτια και την Καρδιά μου
κι έχω φύγει για τα Μεγάλα Ταξίδια
και ταξιδεύω θαλασσοδέρνοντας την ψυχή μου.
Θα 'ρθει κάποτε μια μέρα που θα γυρίσω
χωρίς να με περιμένει κανείς.
Θα πατήσω τα πόδια μου στο Χώμα που με γέννησε
και δε θα το αναγνωρίζω πια.
Οι δρόμοι δε θα 'ναι οι ίδιοι
οι διαβάτες θα είναι πρόσωπα άγνωστα
που, θαρρείς, μιλούν κάποια άλλη γλώσσα.
Σπίτια, μαγαζιά, λεωφόροι σε άλλες θέσεις.
Μα το πιο τρομαχτικό
θα είναι κοιτάζοντας ψηλά
όταν ο ίδιος ο Ήλιος
θα φαίνεται διαφορετικός.
Μα θα 'ναι όλα αυτά μόνο μια ψευδαίσθηση.
Γιατί τίποτα δε θα 'χει αλλάξει.
Μόνο μέσα μου θα έχει γκρεμιστεί
και ξαναχτιστεί ο κόσμος...
