Ζωντανό

Το άκουσα τυχαία
να το λεει γιατρός σε ασθενή
σοβαρά τραυματισμένο
που παραπονιόταν
για κάποια του πληγή:

«...ματώνει και πονάει
μόνο ότι είναι ζωντανό...»

Χρειαζεται άραγε να πω κι άλλα;

Δέλτα

Σε έναν κόσμο που ρέει
αυτό που πραγματικά αισθανόμαστε
είναι οι μεταβολές.

Με την απώλεια
συνειδητοποιούμε
την αξία.

Οι αυξομειώσεις
μας επιτρέπουν
να κατανοήσουμε τα ποσά.

Η σχετική ταχύτητα
προσδιορίζει τις αποστάσεις
και τις θέσεις.

Καμπύλες κι όχι ευθείες
στα σχεδιαγράμματα
και στο οπτικό πεδίο.

Δυναμική
κι όχι στατική η ισορροπία
έμβιων και άβιων.

Σε έναν κόσμο που ρέει
γιατί κάποιοι

μένουν στάσιμοι;

~

(Ο τίτλος αναφέρεται στον αντίστοιχο τελεστή των μαθηματικών)

Η φυσαλίδα

Ζούμε το μεγαλύτερο μέρος
της ζωής
σε μια φυσαλίδα
χωρισμένοι
από τον Πραγματικό Κόσμο
με μια λεπτότατη μεμβράνη.

Κι όμως
τα σημαντικότερα βιώματα
-αυτά που ίσως αλλάζουν τη ζωή μας-
είναι όταν βγαίνουμε από κει.

Όταν διαφεύγουμε
για λίγο ή για περισσότερο
με το νου ή με το σώμα
από τα στενά εκείνα πλαίσια.

Όταν ανοίγουμε το μυαλό,
όταν γνωρίζουμε
νέους τόπους κι ανθρώπους,
ιδέες και σκέψεις.

Και το κέρδος
φαίνεται ακριβώς,
όταν επιστρέφοντας
η φυσαλίδα
δεν φαίνεται
να μας χωράει πια...

Κάππα Όμικρον Πι

Όσο έχουμε το μυαλό μας ανοιχτό
θα υπάρχουν πάντα
Καινούρια Όμορφα Πράγματα
να ανακαλύψουμε...

...περί πάτρης

Ημέρα προβληματισμού η σημερινή.
Προτείνω να σκεφτούμε
τι σημαίνει για μας
η λέξη Πατρίδα
κι αν την αγαπάμε
τι κάνουμε γι' αυτήν[1].

Γιατί εύκολα αναρτά κανείς
μια σημαία στο μπαλκόνι.
Εύκολα παρελαύνει ή έστω παρίσταται.
Εύκολα κάνει ωραίες δηλώσεις.

Δύσκολα όμως αλλάζει τρόπο σκέψης.
Δύσκολα ενδιαφέρεται.
Δύσκολα βρίσκει τη σωστή ψήφο.
Δύσκολα σκέφτεται και πράττει
για το καλό όλων.

Δύσκολα βλέπει την α-λήθεια
απεκδυόμενος τις παρωπίδες
με τις οποίες μας μεγάλωσαν.

Δύσκολο να μην κάνει παραχωρήσεις
να μην ασχημαίνει το σπίτι όλων μας
να κάνει ό,τι κάνει σωστά
παρά το κόστος.

Δύσκολο να ανοίξεις τα μάτια σου
να δεις
και να ανεβείς ένα σκαλί παραπάνω.

Ας ξαναπροσδιορίσουμε από σήμερα
τη λέξη πατριώτης
και ας την κάνουμε πράξη.

~

[1]

Αν η απάντηση είναι "αγαπώ την πατρίδα μου"
σας ζητώ να σηκωθείτε από τον υπολογιστή
και να αφιερώσετε 10' ειλικρινούς σκέψης.

Θυμηθείτε: Ο καθένας ξέρει μέσα του την αλήθεια
και μπορεί να κρυφτεί απ' όλους,
αλλά όχι από τον εαυτό του...

Υπενθύμιση

Πριν από πολλά χρόνια
έφτιαξα ένα σκριπτάκι
που κάθε μία ώρα
γέμιζε την οθόνη
με ένα άδειο παράθυρο
με τη λέξη "σήκω" στο κέντρο
με μεγάλα κόκκινα γράματα.

Για όταν ξεχνιόμουν
ώρες ατέλειωτες
μπροστά στην οθόνη.
Ώστε να σηκώνομαι
έστω και ένα λεπτό,
να ξεμουδιάσει το σώμα
και το πνεύμα.


Αν ξαναέφτιαχνα σήμερα
κάτι αντίστοιχο,
θα ήθελα να μπορούσα
να εμφανίσω ένα μήνυμα στο μυαλό μου.
Στο κέντρο του οπτικού πεδίου θα έγραφα:
"Τη χαίρεσαι αυτή τη στιγμή;"

Oi τρεις αδερφές

Πρώτα γεννήθηκε η Συνείδηση.
Της πήρε βέβαια αρκετό χρόνο
να μεγαλώσει
και να καταλάβει.

Ύστερα γεννήθηκε η Οργή.
Γεννήθηκε κοιτώντας
τους ανθρώπους
στα μάτια.
Κανείς δεν μπορούσε να αντέξει
το βλέμμα της.

Το επόμενό μας κορίτσι
είναι η Κινητοποίηση.
Κυοφορείται.
Το περιμένουμε σύντομα.

Των παππούδων

Κάποια ήρεμα βράδια

όταν οι θόρυβοι εξασθενούν

ακούγονται μέσα στην ησυχία

οι φωνές των παππούδων.

Γνώριμες κι αγαπημένες φωνές

της παιδικής

και όχι μόνο

ηλικίας.

"Είστε εκεί. Το ξέρω. Πάντα εκεί.

Σίγουρα βλέπετε.

Σίγουρα έχετε πολλά να πείτε.

Τι έχετε να πείτε;"

Κι οι φωνές απαντούν:

"Βλέπουμε τη συνέχειά μας.

Θα ζούμε αιώνια διαμέσου της.

Και είμαστε περήφανοι

γι' αυτό και γι' αυτήν.

Περπάτα το δρόμο

που περπατήσαμε κι εμείς

με το δικό σου ιδιαίτερο τρόπο

και με τη σκυτάλη στο χέρι.

Θα είμαστε πάντα μαζί σου."

Κι ύστερα έρχεται ο ύπνος

γλυκός

γαλήνιος.

Για τα παιδιά

Για μας που θέλουμε

να αλλάξουμε κάποια πράγματα,
μια είναι η ελπίδα.

(Αφιερωμένο στα τρυφερά χεράκια
που κρατάνε σφιχτά και γερά το μέλλον...)

Αναλογικός

Η ψηφιακή τεχνολογία

έχει προσφέρει αρκετά στη ζωή μας.

Τόσα που μερικές φορές ξεχνάμε.

Ξεχνάμε

ότι ο κόσμος μας

δεν είναι ψηφιακός.

Το πιο όμορφο πράγμα

που έχουν

τα σύννεφα,

οι ηχητικές κυματομορφές,

τα πρόσωπα,

είναι οι καμπύλες.

Όσο ακριβής και να είναι

μια ψηφιακή αναπαράσταση

δεν παύει να μετατρέπει

την πραγματικότητα

σε τετραγωνάκια.

Όχι, δεν ειναι ο κόσμος μας

αυτά τα τετραγωνάκια.

Κι αυτό δεν πρέπει

να το ξεχάσουμε ποτέ...

Τρόπος ζωής

Για να αλλάξουν κάποια πράγματα
πρέπει να αλλάξουμε
εμείς οι ίδιοι πρώτα
τρόπο ζωής.

Να απαρνηθούμε συνήθειες και βολές
να αλλάξουμε πρώτα τα μέσα μας.

Ύστερα από αυτό
το αν αλλάζει ο κόσμος
δεν έχει και τόση σημασία

γιατί έχει ήδη αλλάξει ο μικρόκοσμός μας.

Το πιο ωραίο όμως
είναι τότε ακριβώς
αρχίζει κι ο κόσμος και αλλάζει...

~

Και η δύναμη είναι μέσα μας. Κι όμως εμείς την παραπετάμε. Γιατί οι άνθρωποι, κατά βάθος δε θέλουν να σωθούν. Προτιμούν τη βολή τους. Μεγάλη υπόθεση η αδράνεια.

Μην ξεχνάτε ότι πρίν πολλά χρόνια περπατούσε ο Χριστούλης στη γη, έβλεπε τους ανθρώπους και τους έλεγε: "Εδώ είναι η βασιλεία των Ουρανών, απλά ακολουθήστε με".

Κι αυτοί κοίταγαν αλλού. Είχαν βλέπετε καλύτερα πράγματα να κάνουν.

~~~

Σημείωση: Επέστρεψα! Δεν ξέρω για πόσο. Προσπαθώ να βρω τις ισορροπίες μου, ώστε να μην είναι για λίγο. Στο μεταξύ, μια μεγάλη ♡καρδούλα♡ σ' εκείνους που μου είπαν προσωπικά: "Σε διαβάζαμε. Μας έλειψες".

Φωτός απόλυτη ανάγκη

Ακούστε αυτό την ώρα που διαβάζετε

~~~

Η Οδός Αμφ... είναι μια ανηφόρα
κάπου μέσα στο γκρίζο της πόλης.
Κάθε πρωί που πηγαίνω στο γραφείο
ανεβαίνω για λίγο ένα κομάτι της.
Εκατέρωθεν του δρόμου
βρίσκονται ψηλά γκρίζα κτίρια.
Στο τέρμα όμως της ανηφόρας
είναι ένα κομμάτι γαλάζιο...

Σήμερα σηκώθηκα πολύ πρωί.
Έκανα δουλειές σπίτι και ξεκίνησα νωρίς για το γραφείο.
Περνώντας γύρω στις 8 από την Οδό Αμφ...
αντίκρυσα ένα μικρό αριστούργημα:

Στο τέρμα της ανηφόρας βρισκόταν Αυτός:
Ο Βασιλιάς
Ο Ζωοδότης
Ο Ηλιάτορας.

Ανέβαινε πολύ αργά μα σταθερά
το γκρίζο της πόλης
δείχνοντας το δρόμο.

Και τον άκουσα να ουρλιάζει
τα λόγια που οι άνθρωποι δεν ακούν
γιατί δεν έχουν τα αυτιά τους ανοιχτά:

"Ακτινοβολήστε τα νιάτα σας
μέχρι να τα κάψετε
μέχρι την τελευταία σταγόνα.
Μην τα τσιγκουνεύεστε.

Ζήστε τα όνειρά σας.
Κάντε τα πραγματικότητα
με το ίδιο το αίμα σας.
Καείτε μέσα τους
μέσα σε μια εκτυφλωτική λάμψη.

Το ίδιο κάνω κι εγώ.
Γιατί από το ίδιο υλικό είμαστε.
Φωτίστε μικρά μου αστέρια,
φωτίστε τον κόσμο με το αίμα σας
που τόσο ανάγκη το έχει..."


~~~

Αυτά για την ώρα.
Καλή σας μέρα.

Κι αν δε με διαβάζετε
πολύ συχνά πια
μην απορείτε.
Είμαι κάπου εκεί
ανάμεσά σας και ζω...

Η συνείδηση

Τι είναι αυτό
που διαφοροποιεί
τον άνθρωπο από τα ζώα;

Τι είναι αυτό
που διαφοροποιεί
τον "άνθρωπο" από τον άνθρωπο;

Η συνείδηση της ύπαρξης.
Η συνειδητοποίηση
ότι είμαστε εδώ
ότι υπάρχουμε,
ότι επιβιώνουμε.

Κι αμέσως μετά την επιβίωση
η συνειδητοποίηση
της ανάγκης να ζήσουμε.

Η Δοτική

Δοτική πτώση δεν υπάρχει πια, εδώ και πολλά χρόνια.
Δοτική, όπως δίνω, δίνομαι.
Το καταργήσαμε κι αυτό.

Αντικαταστάθηκε από τη γενική κτητική, ίσως;

Ρομαντισμός στην καθημερινότητα

«Είναι ωραίος ο ρομαντισμός
όταν δεν βιώνεις τις καταστάσεις
ή τις βιώνεις λίγες ημέρες τον χρόνο ως τουρίστας.»

γράφει εδώ ο ντροπαλός και έχει δίκιο.

Το επόμενο στοίχημα είναι:
Μπορούμε να κατανικήσουμε
την καθημερινότητα
και να βγάλουμε ρομαντισμό από κει;

Μποορύμε να μετατρέψουμε
τη ρουτίνα
σε κάτι συναρπαστικό;

Σκεφτείτε το πως.
Ο καθένας το ξέρει καλύτερα
για τον εαυτό του.

Μόνο ότι, #2

Έγραψα πιο παλιά αυτό. Να συμπληρώσω:

-Τι είναι πολύτιμο;

-Μόνο ό,τι κέρδισες με πόνο και μόχθο.

Ανάπτυξη στίλβοντος ποδηλάτου

«Η ποίησις είναι ανάπτυξι στίλβοντος ποδηλάτου.
Μέσα της όλοι μεγαλώνουμε.
Οι δρόμοι μας είναι λευκοί. Τ’ άνθη μιλούν.
Από τα πέταλά τους αναδύονται συχνά μικρούτσικες παιδίσκες.
Η εκδρομή αυτή δεν έχει τέλος.»
(Ανδρέας Εμπειρίκος)


Σαν ποδηλάτης από χρόνια
δεν μπορώ
παρά να μη χαμογελάσω.

Στίλβον ποδήλατο.
Που μας ταξιδεύει
στους κακοτράχαλους δρόμους
του μέσα μας.

Μας εκπαιδεύει
μας θρέφει.

Οι δρόμοι έχουν περιεχόμενο
ομορφιά και πράματα να πουν
«αν έχεις μάτια να τα δεις,
αν έχεις χέρια να τ᾽ αγγίξεις»[1].

Κι η εκδρομή αυτή
σιγάει, μόνο όταν σιγήσει κι η καρδιά.
Γιατί όσο χτυπάει η καρδιά
θα ανασαίνει στίχους.

~~~

[1] Χάρη & Πάνου Κατσιμίχα: «Το δώμάτιο»
σε ποίηση της Λένας Παππά.

Παραφροσύνη

Σάββατο 29 Μαρτίου και ώρα 17:00, σε φανάρι προς είσοδο κεντρικής λεωφόρου.

Τροχονόμος έχει αποκλείσει την είσοδο προς τον κεντρικό, όπου η κυκλοφορία είναι ομαλή και αραιή. Σε λίγα λεπτά θα περάσει από κει η Ολυμπιακή Φλόγα.

Τα αυτοκίνητα στο φανάρι περιμένουν επί τουλάχιστον 15᾽ και έχουν σχηματίσει μια ουρά 500 μέτρων.

Σαν ποδηλάτης, φτάνω τελικά μπροστά-μπροστά, κάθομαι στο πλάι και περιμένω να μας αφήσει ο τροχονόμος να περάσουμε.

Κοιτώντας γύρω μου και δε μπορούσα να πιστέψω. Η παραφροσύνη σε όλο της το μεγαλείο.

Έχετε δει ανθρώπους να κορνάρουν ασταμάτητα όλοι μαζί, να βγαίνουν από τα αυτοκίνητά τους κόκκινοι από οργή, να τσακώνονται μαζί του και να εκστομίζουν βρισιές για τα θεία και την οικογένεια του τροχονόμου, ο οποίος, στην τελική, απλά εκτελεί εντολές;


Μερικές φορές, ντρέπομαι τόσο,
μα τόσο,
που είμαι Έλληνας...

Αυτοκτονία

Το Εγώ
πήρε ένα τσεκούρι
κι άρχισε να χτυπάει το Εμείς.

Δε σταμάτησε
παρά μόνο μετά
το φονικό χτύπημα.

Και σκέφτηκε:
«Επιτέλους, τώρα
θα είμαι μόνο Εγώ»

Μα πριν προλάβει να χαρεί
είδε το αίμα να τρέχει ποτάμι
κι από το ίδιο του το σώμα.

Δεν είχε καταλάβει
ότι τόση ώρα χτυπούσε
τον ίδιο του τον εαυτό.

Πρωινό ρόφημα

Για πρωινό μου κάθε μέρα

η δροσιά
που αργοκρυστάλλωνε
όλο το βράδυ
στα φύλλα των δέντρων

η καθαρή αύρα
της αυγής

και μια γερή μερίδα
ζεστές ηλιαχτίδες
φρεσκοψημένες
στο φούρνο του Ήλιου.

Πλήρης αγωγή.