Έξι χιλιάδες

Έξι
χιλιάδες
είναι τα χιλιόμετρα
που έκανα μέσα σε ένα χρόνο
-έκλεισε μόλις πριν λίγες μέρες-
από την αγορά του τωρινού μου ποδήλατου.

Οι άνθρωποι με κοιτούν παράξενα όταν τους λέω ότι εκτελώ το 95% των μετακινήσεών μου με ποδήλατο. Κι όμως, δεν είναι κάτι συγκλονιστικό. Είναι απλά μια συνήθεια, μια ευχάριστη συνήθεια, και γυμναστική και οικολογία μαζί. Και φιλοσοφία ίσως. (Βλέπεις κάποια πράγματα που δεν τα βλέπεις χρησιμοποιώντας το αυτοκίνητο).

Έχω ξαναμιλήσει γι' αυτό εδώ, εδώ κι εδώ.

Το μόνο που έχω να προσθέσω μετά από αυτή την «ψυχολογική» επέτειο είναι:

Δυνατόν.

Αρκεί να δουλεύει το μυαλουδάκι.
Νέες λύσεις, νέες προσεγγίσεις...

Συν-ποδηλάτρες

Πριν λίγο καιρό, μέσω των "σύντεκνων" αγαπημένων bookcrossers στα Χανιά έπεσα πάνω σ΄ αυτό το ιστολόγιο.

Οι συγγραφείς είναι μια ομάδα που ονομάζει τον εαυτό της ποδηλάτρες και οργανώνουν διάφορες δραστηριότητες και κινητοποιήσεις σχετικές τα ποδήλατα στα Χανιά και γενικότερα στην Κρήτη.

Καθώς γνωρίζω (και γνωρίζετε κι εσείς) τη νοοτροπία του κόσμου και των οδηγών στην Ελλάδα και ειδικότερα στην Κρήτη, που ευτυχώς ή δυστυχώς είναι και τόπος καταγωγής μου, οι ποδηλάτρες έχουν μακρύ και δύσκολο δρόμο μπροστά τους. Αυτό φαίνεται εξ' άλλου και από τις δυσκολίες που καταγράφουν στο ιστολόγιό τους.

Τους εύχομαι από εδώ που βρίσκομαι τα καλύτερα και στέλνω τους αγωνιστικούς χαιρετισμούς μου (ή μάλλον τα αγωνιστικά κουδουνίσματά μου (-:).

Ποδηλατικός απολογισμός

Πριν λίγες εβδομάδες συμπλήρωσα δύο χιλιάδες χιλιόμετρα ...πτήσης με το καινούριο (από τον Ιανουάριο) ποδηλατάκι μου.

Το νούμερο φαίνεται απίστευτα μεγάλο, αλλά δεν είναι αν αναλογιστούμε ότι μόνο για πήγαινε κι έλα στο γραφείο κάνω 17 χιλιόμετρα την ημέρα. Πολλαπλασιάστε επί 22 εργάσιμες το μήνα επί 4+ μήνες και το νούμερο που βγαίνει είναι αρκετά κοντά στο 2000.

2000 χιλιόμετρα:

• τα οποία διένυσα στους δρόμους με τη βοήθεια των ποδιών μου και μόνο. Χωρίς σταγόνα βενζίνη. Χωρίς την έκλυση ίχνους ρύπων ή καυσαερίων.


• άριστης αερόβιας γυμναστικής. Σε πολλά από αυτά ανάπνευσα οξυγόνο, σε άλλα δυστυχώς καυσαέριο των αυτοκινήτων.


• χωρίς να φοβάμαι το κυκλοφοριακό και το πήξιμο των δρόμων.


• ανεξαρτήτως καιρού. Και με ήλιο και βροχή, το ποδήλατο εκεί (-: Διαθέτω αδιάβροχο μπουφάν και παντελόνι, καθώς και προστατευτικά φτερά για τη λάσπη.


• ανεξαρτήτως ώρας, μέρα και νύχτα, με τα φωτάκια μου και τους ανακλαστήρες.


• σε κοντινές και μακρινές διαδρομές. Ξεκινώντας από Χαλάνδρι, έχω φτάσει μέχρι και Καλλιθέα!


• με το ακουστικό από το ραδιοφωνάκι στο ένα αυτί, ακούγοντας την αγαπημένη μου μουσική, που κάνει τη διαδρομή απολαυστική.


• με την ευκολία της στάθμευσης, έχω κάνει άπειρες δουλειές, να κατέβω στα μαγαζιά, να ψωνίσω, κλπ.


• με ελάχιστα έξοδα συντήρησης.


• με τα (αρκετά δυστυχώς) προβλήματα από την έλλειψη σωστής υποδομής των δρόμων, την κακή συμπεριφορά των οδηγών αλλά και των πεζών.


• με απίστευτα μεγάλη προσοχή για ατυχήματα, λόγω των ελλείψεων και της κακής συμπεριφοράς.
  

Συμπέρασμα: Έχω βρει το δικό μου μικρό Παράδεισο στο απλό και οικολογικό αυτό μέσο μεταφοράς. Όσο και όπου μπορώ θα το προτιμώ για τις μετακινήσεις και την αναψυχή μου.

Επί δύο (οικολογικών) τροχών

Χρησιμοποιώ τα τελευταία χρόνια για τις μετακινήσεις μου στην πόλη ένα μάλλον ασυνήθιστο όχημα: Ποδήλατο.

Τα 17 χιλιόμετρα που κάνω καθημερινά από και προς το γραφείο, μπορεί να φαίνονται πολλά, στην πραγματικότητα όμως δεν είναι. Η διαδρομή είναι περίπου μισής ώρας και σιγά-σιγά συνηθίζει κανείς, γυμνάζεται κι αποκτά αντοχή. Αν βάλουμε και την κυκλοφοριακή συμφόρηση, τελικά πάω με την ίδια μέση ταχύτητα που θα πήγαινα και με το αυτοκίνητο. Χωρίς νεύρα, κάνοντας και λίγο καλό στο περιβάλλον, κάνοντας και λίγη οικονομία. Δε με σταματάει ούτε το κρύο, ούτε η βροχή, είμαι ποδήλατο παντός καιρού (-;.

Ναι, είναι επικίνδυνο, αν λογαριάσουμε τις ελλείψεις των δρόμων και την κακή παιδεία των οδηγών. Όμως η ίδια η ζωή είναι ένας κίνδυνος. Μαθαίνεις να ζεις μ' αυτό και να κάνεις ό,τι μπορείς: πολλή προσοχή στο δρόμο, κράνος, φωτάκια κι ανακλαστήρες, καθρεφτάκι.

Ο κύριος λόγος που το κάνω είναι το ότι μου αρέσει. Γουστάρω το αεράκι που μου χαιδεύει το πρόσωπο. Ενθουσιάζομαι με το αίσθημα ελευθερίας που μου προσφέρει το δίκυκλο. Χαίρομαι για την καλής ποιότητας αερόβια γυμναστική που κάνω και την ευκολία με την οποία ξεγλιστράω στο μποτιλιάρισμα, καθώς και την εύκολη στάθμευση.

Ναι, πολλές φορές, οι άνθρωποι στο δρόμο με κοιτούν σαν αξιοπερίεργο. Τους καταλαβαίνω. Δεν έχουν συνηθίσει. Δεν πειράζει, θα συνηθίσουν... Ο κόσμος βελτιώνεται σιγά-σιγά, νομίζω ότι βλέπω τώρα περισσότερα ποδήλατα παρά πριν δύο χρόνια. Και ελάχιστοι -για δείγμα-, ποδηλατόδρομοι υπάρχουν πια στην Αθήνα. Θα γίνουν ακόμα περισσότεροι... Και στον ΗΣΑΠ επιτρέπεται -εστω και με εξευτελιστικούς όρους- η επιβίβαση ποδηλάτων. Ο αγώνας συνεχίζεται. Θα επιτραπεί και στο μετρό, που θα πάει...

Παραπομπές:
podilates.gr
Cyclist Friends