"Πιστεύετε στα θαύματα;"

Κουρασμένος, απογοητευμένος, στενοχωρημένος
στο τραίνο της επιστροφής
από τον καθημερινό αγώνα,
με το τηλέφωνο στοργική μουσική συντροφιά.

Κατά την έξοδο από το βαγόνι
-κακιά ώρα-
μου φεύγει από το χέρι
και πέφτει προς το διάκενο τραίνου-αποβάθρας,
κρεμάμενο μόνο από το καλώδιο των ακουστικών.

Το βλέπω να οδεύει προς το βάραθρο
σαν σε αργή κίνηση
χωρίς να μπορώ να κάνω τίποτα,
και να πέφτει μέσα.
-Όοοοοχι!...
Κι ύστερα το τραίνο να ξεκινάει
με μεγάλη ταχύτητα.

Απομένω σα χαμένος στην αποβάθρα.
Το πλήθος είναι παντού γύρω μου
αλλά είναι σα να μην υπάρχει.

Τον είδα που ήρεμα πιο δίπλα χαμογελούσε,
νομίζοντας ότι περιγελά.
Ήρθε προς το μέρος μου όμως,
και μου είπε σε άπταιστα ελληνικά:
-Πιστεύετε στα θαύματα;

Δεν ξέρω τι πρέπει να απαντήσω
όταν με ρωτάει ένας κουρελής ξανθός νεαρός
με μισοξυρισμένο κεφάλι και σκουλαρίκια
σε γλώσσα που δύσκολα συνδέεις μαζί του.

Πριν προλάβω να σκεφτώ περισσότερο,
απλώνει το χέρι του προς στις γραμμές
εμφανώς διαλογιζόμενος
και -ω του θαύματος-
η συσκευή ανυψώνεται στον αέρα
και καταλήγει ανέπαφη στο χέρι μου.

-"Θυμηθείτε,
τα πιο ενδιαφέροντα θαύματα
δεν είναι θεαματικά σαν αυτό,
αλλά γίνονται ήρεμα, κρυφά, μέσα μας!
Auf Wiedersehen!"

Είπε, χαμογέλασε ξανά
και χάθηκε την ίδια στιγμή,
σα να εξανεμίστηκε.

Απέμεινα εντελώς χαμένος
κυκλωμένος από το πλήθος,
που δεν είχε προσέξει τίποτα
σα να είμασταν κι οι δυο μας οπτασίες.

~

Δεν είμαι σίγουρος αν το έζησα
ή αν το ονειρεύτηκα,
όχι, δεν είμαι σίγουρος.

Αλλά μήπως κάνει διαφορά;

Altona, Hamburg.
27 Αυγούστου 2012

Πρόθεσεων Παράθεση, (ψυχής) Κατάθεση

Είδηση -> Συνείδηση

Γνώση -> Επίγνωση

Απόπειρα -> Πείρα

Επίδραση -> Αντίδραση -> Απόδραση

Αποστροφή -> Μεταστροφή -> Αντιστροφή -> Καταστροφή

Κατάσταση -> Στάση -> Απόσταση -> Διάσταση -> Ανάσταση

Κτήση -> Κατάκτηση -> Ανάκτηση

Πρόταση -> Ανάταση

Ο χαρταετός

(Ακούστε αυτό την ώρα που διαβάζετε)

Αρχέγονου πόθου σύμβολο
κι ελπιδοφόρα απάντηση.

Πώς μπορεί να σηκωθεί
ψηλά στα συννεφα
ένα σώμα βαρύ,
ένα σώμα γήινο;

Κι όμως μπορεί.
Με κατανόηση
και σωστή χρήση
της δύναμης του ανέμου.

Αν είναι φτιαγμένο σωστά,
ελαφρύ και ανθεκτικό,
ν' αντέχει στις καταπονήσεις.

Αν έχει τα κατάλληλα ζύγια,
-αν έχει ζυγίσει σωστά το βάρος του-.

Αν έχει την πολύτιμη ουρά,
ώστε να κρατάει ορθή κι αγέρωχη
τη στάση του
απέναντι στον αέρα.

Το μακρύ σπάγκο,
την ανεκτίμητη χορδή
που τον κρατάει γερά συνδεδεμένο
με το έδαφος,
με τις ρίζες.

Και τέλος, τα δυο άξια χέρια
που θα το σηκώσουν
και θα τρέξουν κόντρα στον άνεμο,
θα τραβήξουν το σπάγκο
και θ' αμολήσουν καλούμπα
όταν πρέπει.

Γιατί η πιο πολλή προσπάθεια
είναι να πρωτανέβεις,
να ξεκολλήσεις από το έδαφος.


Καλή πτήση λοιπόν,
στο γαλάζιο τ' ουρανού
και προσοχή στα ηλεκτρικά σύρματα!

Μεγαλωνουμε

Σε βλέπω στην κοινωνική δικτύωση.
Κάνεις σιγά-σιγά
ανεπαίσθητες ρυτίδες.
Δένουν όμορφα
με το χαμόγελό σου
όπως τα κυματάκια
-προβατάκια-
στην ήρεμη θάλασσα.

Κι εγώ βγάζω σιγά-σιγά
γκρίζες τρίχες.
Δεν είναι πολλές,
είναι όμως αρκετές
για να παρατηρήσει κανείς
τουλάχιστον την ύπαρξή τους.

Δεν είναι κακό που μεγαλώνουμε
αργά-αργά, γλυκά-γλυκά,
(αλλά και αμείλικτα),
είναι μάλλον φυσιολογικό.

Αυτό που με λυπεί
είναι που μεγαλώνουμε χώρια.

Μέσα στη νύχτα

Στα μισά του δρόμου της ζωής
βρέθηκα σε δάσος σκοτεινό
με τις φωνές των πολιορκημένων
μακρυσμένα ουρλιαχτά, ίσα ν' ακούγονται
στα βάθη του μυαλού μου,
μπερδεμένα με ήχους βορεινούς
σύμφωνα παχιά, φωνήεντα δασέα.

Εδώ δε φτάνει το φως του Φοίβου
υπάρχει μόνο η διαπεραστική δροσιά
του αιώνιου φθινοπώρου,
ημίφως και υγρασία που ευνοούν τις ζυμώσεις,
με επικίνδυνα μανιτάρια να ξεφυτρώνουν
στις πτυχώσεις του μυαλού.

Απόκοσμη ησυχία.
Που πήγαν οι μπυροπότες,
τα ξανθά γένη - κούκλες χλωμές;
Πού πήγαν οι Λατίνοι, οι Ασιάτες, οι μελαμψοί
τόσο κοντά και τόσο μακριά,
τόσο μακριά και τόσο κοντά;
Σ' αυτό το δάσος όμως,
είναι μόνο η σκέψη μου
-ούτε καν εγώ, δεν υπάρχει εγώ-
κι αναζητά μονάχη
το ίδιο πάντα Απόκρυφο Μυστικό.

Ρυθμικά χτυπάει το λάστιχο
πάνω στο κόκκινο τούβλο.
ακολουθεί την αναπνοή.
Πάνε κι έρχονται σπιτάκια με στέγες
σαν από κοριστίστικες παιδικές ζωγραφιές.
Κι αναρωτιέμαι αν μπορούν
να χτιστούν όνειρα [με στέρεες στέγες]
πάνω σε κόκκινο τούβλο
όπως χτίστηκαν σε λευκό μάρμαρο.
Αν μπορεί η πέτρα η χορτα[ρια]σμένη
ν' αντιπαλέψει τη πικρή,
τη δοκιμασμένη, την ξερη.
Τι είναι πιο αδίστακτο άραγε,
ο ήλιος ο άσβεστος
που αποξεραίνει κάθε χυμό
ή η βροχή που διαπερνά,
που διαβρώνει μέχρι τα μύχια;

Νερό, νερό στάσιμο, νερό ρέον,
προορισμένο να καταλήξει
σε θάλασσες κρύες, βόρειες, λασπερές.
Ακολουθώ τη γραμμή του νερού,
που με πάει;
Αν είμαι ρυάκι,
ή έστω παραπόταμος,
-για περισσότερα, ποιος ξέρει-
σε ποια Θάλασσα μου γράφεται να εκβάλλω;

Τρέχω, τρέχω, μέσα στη νύχτα
μέσα στο δάσος
χωρίς να φοβάμαι
-είσαι ασφαλής εδώ, λένε-
χωρίς να ξέρω που ακριβώς πάω
αλλά και χωρίς να μπορώ να χαθώ.
Μακρινές ακούγονται πια
οι σχολαστικές καμπάνες,
του Λούθηρου η συμβολή
στο κινέζικο μαρτύριο του Χρόνου.

Γνωρίζουν καλά οι δρομείς
-όπως κι οι ποδηλάτες-
από ένα σημείο και μετά
δεν υπάρχει πια κούραση,
υπάρχει μόνο Ψυχή και Δρόμος
που γίνονται ένα.
Τα πόδια με το δρόμο,
ο δρόμος με τα δέντρα και το ρυάκι,
η γη και το σκοτάδι της νύχτας
όλα ένα.
Ένας είναι ο Σκοπός,
ψάξε, βρες Τον.

Στ' αυτιά μου αντηχούν
οι κανονιές του Μεσολογγιού
ψηφιακά επεξεργασμένες,
σύγχρονα πολεμικά ανακοινωθέντα
ενός αναίμακτου, στημένου, βρωμερού πολέμου.
Ανταποκρίσεις απ' τη Δύση και την Ανατολή
για την ίδια μοντέρνα τραγωδία
κι οι μηχανές για τη Λύση
από καιρό κομματιασμένες.
Ψάλλει ο καθένας το δικό του κομμάτι
στο μεγάλο παράφωνο χορικό.

Τρέχω, τρέχω,
μέσα στη νύχτα ενός φθινοπώρου
μιας ενδιαφέρουσας εποχής.
Δίνω το στίγμα μου,
είμαι κάπου εδώ
κι ας είναι το εδώ εκεί
λίγο πιο έξω,
αλλά πάντα
μέσα στον ευρύτερο κύκλο
του δράματος.

...

Κάποια στιγμή φτάνει η ώρα της επιστροφής.
Μεταβολή και μαρς
ένα ντους και πίσω στον πεζό προσωπικό αγώνα.
Τους ζυγούς επαναδέσατε...
Κι όμως κάπου εκεί βαθιά
η μυρωδιά της δροσιάς με κυνηγάει,
ένα κομμάτι του νου μου έμεινε στο Δάσος.
Όταν θα πέσω ψόφιος
στο χαμηλό μεγάλο μου κρεβάτι
δίπλα στο ανοιχτό παράθυρο
-απ' ευθείας σύνδεση
με τη δροσιά της νύχτας-
κάπου προς τα κει θα ταξιδέψω...

(Αποκλειστικό!

Ζωντανή ανταπόκριση

με τα πιο βαθιά

απόκρυφα του μυαλού μου,

ένα βράδυ του φθινοπώρου

στη Γη των Βησιγότθων.

Eißendorf, Hamburg, Deutschland, 05.10.2011)

One in a zillion

(On recent Amy Winehouse's death)

Some rare stars
-just too bright-
uncontrollable quite,
give away glaring light.

Though unstable by cradle,
-it's a part of their fable-
they can touch and relabel
what the rest are unable.

When they 'd shed all their heart
they will just fall apart.
Not an end, a restart,
each of us getting part.

You can say and it's right,
every time they ignite,
they provide hope to fight
the sad darkness of night.

~

Remember, a supernova is the only way
that we can get heavy matter.
We need them.
The universe would be just
so boring without them,
possibly without life as we know it...

Απείρου συνείδηση

Ερώτηση:

Πεπερασμένοι άνθρωποι,
δυνατότητες,
ανάγκες, υπόσταση, ζωή.
Φραγμένοι εκ κατασκευής.

Κι εκείνο απέραντο.
Μεγαλύτερο από κάθε τι μεγάλο.
Όσο κι αν το αγγίξουμε,
όσο κι αν αποπειραθούμε
να το τροποποιήσουμε,
πάλι αγέρωχα απαραλλαχτο μένει.

Τι δουλειές
έχουμε άραγε
εμείς με το Άπειρο;

Απάντηση:

Το άπειρο δεν είναι
παρά μόνο
ένα μεγάλο σύνολο
κι εμείς μέσα του.
Είμαστε κομμάτι του.
Είναι κομμάτι μας.
Είμαστε ένα.

Τόσο απλά.

Αρκεί να γυρίσετε
και να νιώσετε γύρω σας
και μέσα σας.
Το άπειρο σας περιβάλλει,
σας περιέχει, το περιέχετε.
Κάθε στιγμή,
με κάθε βλέμμα, με κάθε άκουσμα
με κάθε αναπνοή,
μέ κάθε σκέψη.

Προς Ανατολάς

"Την ανεξήγητη γραφή να λύσω πολεμώ..."
(Νίκος Καββαδίας, Λύχνος του Αλαδδίνου)

Ταξιδεύω σε γλώσσες άγνωστες και εξωτικές
ψάχνοντας να βρω ρίζες κοινές,
να εξιχνιάσω ιστορίες
ερωτικές και πολεμικές,
γιορτές και καταστροφές.

Ταξιδεύω σε ακατάληπτες γραφές και αλφάβητα,
βυθίζομαι σε τονικά συστήματα
και δυσκολοπρόφερτους φθόγγους.

Σφήνες χαραγμένες στον πηλό,
ζωγραφιές σε πάπυρο,
σκουληκάκια σε δέρμα καμήλας,
διγράμματα στη σειρά ενωμένα με γραμμή,
σχήματα κάθετα σε ρυζόχαρτο.

Ονόματα Θεών, αυτοκρατόρων και δυναστειών
ανασταίνονται στα νεανικά χείλη,
τα μελαμψά, τα στρογγυλοπρόσωπα, τα λοξομάτικα.

Δίχως να το καταλαβαίνουν
έχουν ιστορία και δόξα
συνοψισμένη
στην πρώτη σελίδα
των διαβατηρίων τους.

Κι από κει ταξιδεύω στις καρδιές τους,
στις αγάπες, στα περίεργα τραγούδια τους,
στα χρώματα των ντόπιων ρούχων τους,
στη γεύση των μπαχαρικών τους,
στη μυρωδιά του ιδρώτα τους.

Κι όσο περιδιαβαίνω,
τόσο τους γνωρίζω,
γελάω και κλαίω μαζί τους.

Παραξενεύονται κι εκείνοι
όταν αναγνωρίζω λέξεις,
βότσαλα που παράσυρε και λείανε η θάλασσα,
απ' του Ομήρου τις αμμουδιές.

Γιατί όσο μακριά και να ταξιδέψω,
πάντα -κάπως-
εκεί καταλήγω.

(Δείτε επίσης)

Υ.Γ.: Θα ήταν σοβαρότατη παράλειψη, αν το παρόν δεν αφιερωνόταν σε όλους τους φίλους μου σε τούτη 'δώ τη μικρή κοσμογωνιά που χτίζουμε τα λίγο-πολύ κοινά μας όνειρα...

Επανόρθωση

Κάποια στιγμή
Εκείνος σκέφτηκε:
"Μου φαίνεται
πως αδίκησα
τις Βόρειες χώρες
στη μοιρασιά."

Πήρε λοιπόν
το Γαλανό Ουρανό
που αντιστοιχούσε,
τον έκοψε κομμάτια,
και τον τοποθέτησε
στα μάτια των κοριτσιών.

Ύστερα πήρε τον Ήλιο
που αντιστοιχούσε,
τον έκανε δεμάτια-δεμάτια,
και τον τοποθέτησε
στα μαλλιά τους.

Τέλος, για να ολοκληρώσει,
πήρε από τη Ζέστη των Τροπικών,
τη χώρισε φλογίτσες-φλογίτσες
και έβαλε από λίγο
(βαθιά) μέσα στην καρδούλα τους.

"Κάπως καλύτερα τώρα", είπε.

Πρωτομηνιά

Ας μην ξεχνάμε:
Κάθε τόσο
οι μετρητές της ζωής
καλό είναι να μηδενίζουν.

Σε τακτά ή άτακτα χρονικά διαστήματα
να γίνεται μια μικρή εκκαθάριση
να παραγράφονται τα λάθη
-και τα πάθη-
και μένουν τα διδάγματα.

Σαρώνουμε τη σκόνη,
απορρίπτουμε τα περιττά,
ελευθερώνουμε χώρο.

Σωστή συντήρηση
ίσον καλύτερη λειτουργία.

Μεταλλάσσονται (3)

Παρένθεση και εξηγήσεις:


Τα μηδέν και τα ένα
πριν λίγους μήνες με έσπρωξαν βίαια
να εγκαταλείψω τη σκονισμένη τραπεζική ανία
ενός γραφε(ιοκρατε)ίου.

Στο λβ᾽ κεφάλαιο της ζωής
αποφάσισα να πραγματοποιήσω
ένα από τα παλιά όνειρα:
σπουδές στο εξωτερικό.

Υπόθεση λίγων μηνών
οι αιτήσεις και οι διατυπώσεις.

Χάρη σ' αυτά τα ίδια
τα μηδέν και τα ένα
υπάρχει και η αποταμιευμένη δυνατότητα
για κάποιον καιρό
να ξαναγίνω φοιτητής.

Αμ΄ έπος, αμ᾽ έργον, λοιπόν.


Συνεχίζεται...

Αντάμωμα

Τι να πει κανείς τόσον καιρό μετά;

Ένας άλλος άνθρωπος
σε άλλα μήκη και πλάτη
κάθεται σε άλλον υπολογιστή
να κρατήσει ημερολόγιο του πλοίου
ενός άλλου ταξιδιού
κάτω από άλλον ήλιο
"και τ' άστρα κάποιων / αγνωστών σας ουρανών" (1)
μα σαφώς με τα ίδια όνειρα!

Σαλπάραμε από καιρό.
Και κοιτώντας από την πρύμνη
τον ορίζοντα
δε βλέπω παρά μόνο θάλασσα.

Όσο για το τι βλέπω από την πλώρη,
θα μείνετε μαζί μου στο ταξίδι
για να το μάθετε;

~

(1) Στίχος από το ποίημα "Casbah", του -ποιου άλλου φυσικά;- Νίκου Καββαδία.

Ζωντανό

Το άκουσα τυχαία
να το λεει γιατρός σε ασθενή
σοβαρά τραυματισμένο
που παραπονιόταν
για κάποια του πληγή:

«...ματώνει και πονάει
μόνο ότι είναι ζωντανό...»

Χρειαζεται άραγε να πω κι άλλα;

Έλλειψη

Η Έλλειψη
κατασκευάζεται
γύρω από δύο (ξε)χωριστές Εστίες.

Κάποιες φορές όμως
συμβαίνει
η Εκκεντρότητα να χαθεί
και οι Εστίες να ταυτιστούν
σε ένα Κέντρο.

Και τότε η Έλλειψη
βρίσκει αυτό που έλ(λ)ειπε
και γίνεται Κύκλος.

Καμπύλη που όλα τα σημεία της
ισαγκαλιάζουν
το Ένα και μοναδικό Κέντρο...

Ένωση

Κάτι τέτοιες στιγμές
η κορδέλα του Χρόνου διπλώνει,
και το Παρόν χαιδεύει τρυφερά το Παρελθόν
μόνο για να συνειδητοποιήσει
ότι ουσιαστικά ποτέ δε χώρισαν.

Κι από τον Έρωτά τους αυτόν
-τον άσβεστο,
τον απελπισμένο-
γεννιέται το Μέλλον.

Κι ύστερα -με πόνο-
ξαναχωρίζουν
δίνοντας και πάλι την Υπόσχεση
να σμίξουν ξανά
όταν συντρέξουν οι προϋποθέσεις...

(Ακούστε αυτό την ώρα που διαβάζετε)

Παρανάλωμα

Καιγόμαστε...

Δεκαετίες τώρα καιγόμαστε...

~

Δολιοφθορώντας οι ίδιοι

κατά των λιγοστών υποδομών.

Καταστρατηγόντας το κοινό καλό

για τα ποταπά (μικρο)συμφέροντα.

Ριζώνοντας γενιά τη γενιά

τη νοοτροπία της αδιαφορίας,

της τεμπελιάς, της προχειρότητας,

της αναξιοκρατίας.

Απαξιώνοντας κάθε προσπάθεια βελτίωσης.

Ξαναψηφίζοντας τους ίδιους λαοπλάνους.

Αποφεύγοντας τη σκέψη.

Κατακρεουργώντας τη βούληση.

~

Καιγόμαστε...

Δεκαετίες τώρα καιγόμαστε...

Τώρα μας μύρισε;

Μεταλλάσσονται (2)

Αλλάζουν.
Μεταλλάσσονται.
Τα μηδέν και τα ένα
κάποτε (ξανα)γυρίζουν σελίδα.

Αυτή τη φορά
χρυσά τάλαντα φέροντα.
Νέοι άνθρωποι, νέες αποστολές,
νέα προβλήματα και λύσεις.

Κι εγώ κάπου στο ενδιάμεσο
πάντα ανικανοποίητος
και αναρωτώμενος
αν θα μπορέσω κάποτε
να τους δώσω
τη μορφή που τους ονειρεύομαι.

Και πάνω απ' όλα
αν είναι
τα μηδέν και τα ένα
κατοικία ή φυλακή του νου μου...

Δέλτα

Σε έναν κόσμο που ρέει
αυτό που πραγματικά αισθανόμαστε
είναι οι μεταβολές.

Με την απώλεια
συνειδητοποιούμε
την αξία.

Οι αυξομειώσεις
μας επιτρέπουν
να κατανοήσουμε τα ποσά.

Η σχετική ταχύτητα
προσδιορίζει τις αποστάσεις
και τις θέσεις.

Καμπύλες κι όχι ευθείες
στα σχεδιαγράμματα
και στο οπτικό πεδίο.

Δυναμική
κι όχι στατική η ισορροπία
έμβιων και άβιων.

Σε έναν κόσμο που ρέει
γιατί κάποιοι

μένουν στάσιμοι;

~

(Ο τίτλος αναφέρεται στον αντίστοιχο τελεστή των μαθηματικών)

Αντίστροφος Οδυσσέας

Σαν ξεκινήσεις απ' την Ιθάκη για το άγνωστο
να εύχεσαι να είναι μακρύς ο δρόμος
και η θάλασσα αρκούντως μάγισσα.

Τους δαίμονες που κουβανείς
να τους εξευμενίσεις
και στο κατάρτι αγναντεύοντες
εκείνοι θα σου δείχνουνε το δρόμο.

Για τον Ήλιο οδηγό μη μεριμνάς, θα είναι πάντα εκεί.
Μόνο χάραξε καλά στο αλμυρό νερό την πορεία
και κράτα ο ίδιος σφιχτά το τιμόνι.

Ζήσε τα καλοκαιρινά πρωινά
και τα ηδονικά μυρωδικά
και πολλών άστεα και νόες γνώρισε.

Και κάποτε στο μακρινό μέλλον
θα δεις στον ορίζοντα Ιθάκης φτωχό καπνό.
Θα είναι το τέλος αυτού του ταξιδιου
κι η συνέχεια ενός άλλου Αγώνα...

~

Υ.Γ. 1/5/2009: Ξαναδιαβάζοντας το κείμενο που είναι γεμάτο αναφορές, αισθάνθηκα ότι ήταν κρίμα να μην υπάρχουν κάποιες παραπομπές.  Τις πιο προφανείς δηλαδή, γιατί αν ήθελα να βάλω όσες έπρεπε, θα ήταν στην πράξη αδύνατο ή πολύ κουραστικό.

Για την κοινή Ιθάκη μας, δηλαδή την αρχή και το τέλος του ταξιδιού και για όσους ταξιδεύουν προς αυτήν...

Η φυσαλίδα

Ζούμε το μεγαλύτερο μέρος
της ζωής
σε μια φυσαλίδα
χωρισμένοι
από τον Πραγματικό Κόσμο
με μια λεπτότατη μεμβράνη.

Κι όμως
τα σημαντικότερα βιώματα
-αυτά που ίσως αλλάζουν τη ζωή μας-
είναι όταν βγαίνουμε από κει.

Όταν διαφεύγουμε
για λίγο ή για περισσότερο
με το νου ή με το σώμα
από τα στενά εκείνα πλαίσια.

Όταν ανοίγουμε το μυαλό,
όταν γνωρίζουμε
νέους τόπους κι ανθρώπους,
ιδέες και σκέψεις.

Και το κέρδος
φαίνεται ακριβώς,
όταν επιστρέφοντας
η φυσαλίδα
δεν φαίνεται
να μας χωράει πια...