Φωτός απόλυτη ανάγκη

Ακούστε αυτό την ώρα που διαβάζετε

~~~

Η Οδός Αμφ... είναι μια ανηφόρα
κάπου μέσα στο γκρίζο της πόλης.
Κάθε πρωί που πηγαίνω στο γραφείο
ανεβαίνω για λίγο ένα κομάτι της.
Εκατέρωθεν του δρόμου
βρίσκονται ψηλά γκρίζα κτίρια.
Στο τέρμα όμως της ανηφόρας
είναι ένα κομμάτι γαλάζιο...

Σήμερα σηκώθηκα πολύ πρωί.
Έκανα δουλειές σπίτι και ξεκίνησα νωρίς για το γραφείο.
Περνώντας γύρω στις 8 από την Οδό Αμφ...
αντίκρυσα ένα μικρό αριστούργημα:

Στο τέρμα της ανηφόρας βρισκόταν Αυτός:
Ο Βασιλιάς
Ο Ζωοδότης
Ο Ηλιάτορας.

Ανέβαινε πολύ αργά μα σταθερά
το γκρίζο της πόλης
δείχνοντας το δρόμο.

Και τον άκουσα να ουρλιάζει
τα λόγια που οι άνθρωποι δεν ακούν
γιατί δεν έχουν τα αυτιά τους ανοιχτά:

"Ακτινοβολήστε τα νιάτα σας
μέχρι να τα κάψετε
μέχρι την τελευταία σταγόνα.
Μην τα τσιγκουνεύεστε.

Ζήστε τα όνειρά σας.
Κάντε τα πραγματικότητα
με το ίδιο το αίμα σας.
Καείτε μέσα τους
μέσα σε μια εκτυφλωτική λάμψη.

Το ίδιο κάνω κι εγώ.
Γιατί από το ίδιο υλικό είμαστε.
Φωτίστε μικρά μου αστέρια,
φωτίστε τον κόσμο με το αίμα σας
που τόσο ανάγκη το έχει..."


~~~

Αυτά για την ώρα.
Καλή σας μέρα.

Κι αν δε με διαβάζετε
πολύ συχνά πια
μην απορείτε.
Είμαι κάπου εκεί
ανάμεσά σας και ζω...

Μάθημα αμεσότητας

Επειδή άκουσες πως η γη
φωτιά κρύβει στα σπλάχνα της,
ξέρω να μη λες.
Μόνο αν κατοικείς
στην πλαγιά του ηφαιστείου,
τότε μονάχα ξέρεις.

(Μαρινέλλας Βλαχάκη, «Καθ' οδόν»)

Καταναλωτικό όνειρο

Σημερινό θέμα: Τα λότο, πρότο, τζόκερ και λοιπά "κρατικά" τυχερά παιχνίδια. (Προαπαιτούμενα: Μαθηματικά του γυμνασίου)

Πώς δουλεύουν όλα αυτά; Συγκεντρώνεται ένα ποσό από τις συμμετοχές. Από αυτό το ποσό, ένα κομμάτι πηγαίνει στον οργανισμό (ΟΠΑΠ;) και το υπόλοιπο, (70%; 80%) δίνεται πίσω ως κέρδη. Συμπέρασμα: Για κάθε ευρώ που δίνεις, χάνεις κατά μέσον όρο γύρω στα 20 με 30 λεπτά.

Θα μου πείτε, τι αηδίες ειν' αυτές; Έχω μια πιθανότητα να κερδίσω τα πολλά λεφτά. Αυτό είναι που κυνηγάω: Το όνειρο. Θα απαντήσω. Χμμμ... Βάζεις 10 ευρώ; Κατά μέσο όρο τα 2-3 τα έχασες. Η πιθανότητα να κερδίσεις 10.000 ευρώ είναι κάτω από μια στις χίλιες. Η πιθανότητα να κερδίσεις ένα εκατομμύριο είναι κάτω από μια στις 100.000.

Γνωρίζετε πόσο μεγάλη είναι στατιστικά η πιθανότητα να πεθάνεις από καρκίνο πριν τα 60; Να σκοτωθείς ή να τραυματιστείς πολύ σοβαρά σε τροχαίο (τόσο ώστε να αλλάξει η ζωή σου προς το πολύ χειρότερο); Να έχεις κακή υγεία τώρα και πολύ χειρότερη αργότερα λόγω των καταχρήσεων και του τρόπου ζωής; Και αυτό δεν είναι πιθανότητα. Είναι βεβαιότητα. Πόσο τυχερό θεωρείτε λοιπόν τον εαυτό σας; Για τα όλα τα παραπάνω μπορείτε να κάνετε κάτι για να αλλάξουν οι πιθανότητες υπέρ σας. Για τα λαχεία δεν μπορείτε.

Θα μου ξαναπείτε: Καλά, καλά, τραγούδα. Σωζόμαστε με 10 ευρώ; Ίσως ναι, ίσως όχι. Και οι τόκοι της πιστωτικής που τρέχουν κάθε μήνα πόσα ευρώ είναι; Και τα ψώνια μας που θα κόστιζαν αρκετά λιγότερο αν ψάχναμε να βρούμε καλύτερα και πιο οικονομικά προϊόντα; Και ο λογαριασμός της βενζίνης και του συνεργείου αν παίρναμε πότε πότε και τα μέσα μαζικής μεταφοράς; Και ο λογαριασμός του γιατρού για το αυχενικό επειδή καθόμαστε όλη μέρα και δεν περπατάμε ποτέ;

Και η εργασία μας; Μας γεμίζει, την κάνουμε με ευχαρίστηση; Έχουμε στόχους και φιλοδοξίες για κάτι καλύτερο; Εκείνοι που τα έχουν και τα πράττουν αυτά, αργά η γρήγορα ανεβαίνουν και μισθολογικά ή ξεκινούν μια δική τους δουλειά. (Από τα χρήματα δεν αρχίσαμε;)

Τι θέλω να πω; Επενδύουμε στο άγνωστο, και δεν επενδύουμε στο γνωστό και σίγουρο. Στην προσωπική μας εργασία. Στην υγεία μας. Στους ανθρώπους που μας κάνουν ευτυχισμένους. Γιατί άραγε; Πού είναι το λάθος; Κυνηγάμε το φευγαλέο, το τεμπέλικο και το εύκολο κέρδος.

Κι όμως το εύκολο κέρδος δεν είναι τελικά και τόσο εύκολο. Το μόνο εύκολο είναι η ζημία. Και όχι μόνο στα χρήματα. Και στο μυαλό μας...

Λίγο παλιότερα έγραψα: Πραγματικά δικό μας είναι και πραγματική αξία έχει μόνο αυτό που κατακτήθηκε με κόπο.

(Σημείωση: Ναι, μεγαλώνω. Και γίνομαι παράξενος. Και καμιά φορά γκρινιάζω και λίγο. Αποδεχτείτε με, παρακαλώ. Τα σχόλιά σας ευπρόσδεκτα για συζήτηση στα θέματα που παίρνει. Δεν κάνω κήρυγμα, ούτε υποχρεώνω κανένα για κάτι. Λέω μια άποψη)

Η συνείδηση

Τι είναι αυτό
που διαφοροποιεί
τον άνθρωπο από τα ζώα;

Τι είναι αυτό
που διαφοροποιεί
τον "άνθρωπο" από τον άνθρωπο;

Η συνείδηση της ύπαρξης.
Η συνειδητοποίηση
ότι είμαστε εδώ
ότι υπάρχουμε,
ότι επιβιώνουμε.

Κι αμέσως μετά την επιβίωση
η συνειδητοποίηση
της ανάγκης να ζήσουμε.

Ο Κύκλος

Από τη μεσοαστρική ύλη
το κάθε αστέρι συλλέγει
και συμπυκνώνει τα υλικά του.

Κι όταν φτάσει στο κρίσιμο σημείο
αρχίζει να εκπέμπει το φως του.
Το φως που παράγει από την ύλη του
Την ίδια την ενέργεια της ψυχής του

Όσο υπάρχει αντίκρυσμα ύλης μέσα του
το αστέρι θα συνεχίσει να εκπέμπει.

Όταν κάποτε
τα πυρηνικά καύσιμά του σωθούν
το αστέρι θα σβήσει
-πιθανόν με μια έκρηξη καινοφανούς
διασκορπίζοντας τα απομεινάρια του-
στο αστρικό μεσοδιάστημα.

Από τα ίδια τα υλικά του
καινούρια αστέρια θα γεννηθούν
για να συνεχιστεί ο κύκλος...

Αναζήτηση

Απόψε το βράδυ περιπλανήθηκα
σιγοβαδίζοντας τα σοκάκια της καρδιάς
διασχίζοντας τις λεωφόρους του μυαλού
ατενίζοντας τα δέντρα στις πλατείες της ψυχής.

Έψαξα να βρω τον παλιό μου εαυτό
και δεν τον βρήκα πουθενά.
Κι αυτό που κάποτε ήμουν
να χάθηκε άραγε
στη μετακόμιση της ψυχής;

Καινούριοι τόποι του μυαλού
καινούριοι άνθρωποι
καινούριες σκέψεις.

Κι όμως όλα αυτά
τα φωτίζει ο ίδιος ήλιος
και τα ίδια όνειρα θρέφει
με φως.

Προσεχώς

Σας έλειψα;

Ελπίζω πως ναι.

Από τη Δευτέρα θα είμαστε και πάλι μαζί.

Μύρισες την Ανάσταση...

[Για λόγους ανωτέρας βίας, το ιστολόγιο θα σταματήσει για μερικές ημέρες. Μαζί ξανά κάπου μέσα στο Μάιο, από καινούρια έδρα]


Μια και είμαστε λίγο πριν το Πάσχα, δεν μπορώ να αντισταθώ να αντιγράψω τους αιώνιους στίχους του αγαπημένου υμνητή του γαλάζιου και των μελτεμιών:

Πάρθηκεν από Μάγους * το σώμα του Μαγιού

Το 'χουνε θάψει σ' ένα * μνήμα του πέλαγου

Σ' ένα βαθύ πηγάδι * το 'χουνε κλειστό

Μύρισε το σκοτάδι * κι όλη η Άβυσσο

Θέ μου Πρωτομάστορα * μέσα στις πασχαλιές Και Συ

Θέ μου Πρωτομάστορα * μύρισες την Ανάσταση!

Καλή αντάμωση.

Η Δοτική

Δοτική πτώση δεν υπάρχει πια, εδώ και πολλά χρόνια.
Δοτική, όπως δίνω, δίνομαι.
Το καταργήσαμε κι αυτό.

Αντικαταστάθηκε από τη γενική κτητική, ίσως;

Ρομαντισμός στην καθημερινότητα

«Είναι ωραίος ο ρομαντισμός
όταν δεν βιώνεις τις καταστάσεις
ή τις βιώνεις λίγες ημέρες τον χρόνο ως τουρίστας.»

γράφει εδώ ο ντροπαλός και έχει δίκιο.

Το επόμενο στοίχημα είναι:
Μπορούμε να κατανικήσουμε
την καθημερινότητα
και να βγάλουμε ρομαντισμό από κει;

Μποορύμε να μετατρέψουμε
τη ρουτίνα
σε κάτι συναρπαστικό;

Σκεφτείτε το πως.
Ο καθένας το ξέρει καλύτερα
για τον εαυτό του.

Μόνο ότι, #2

Έγραψα πιο παλιά αυτό. Να συμπληρώσω:

-Τι είναι πολύτιμο;

-Μόνο ό,τι κέρδισες με πόνο και μόχθο.

Περικοπές από το κατά Καζαντζάκη Ευαγγέλιον, #23

[...] όλο το μυστικό της αντριγιάς δεν είναι να 'χεις θεόρατο και δυνατό κορμί, παρά να 'χει η ψυχή σου τη δύναμη να παίρνει απόφαση. Μια αλογόμυγα που παίρνει απόφαση μπορεί να βάλει κάτω ένα αναποφάσιστο βόδι. Ψυχή 'ναι η αντριγιά, δεν είναι κορμί.

(Νίκου Καζαντζάκη, «Ο καπετάν Μιχάλης»)

Ανάπτυξη στίλβοντος ποδηλάτου

«Η ποίησις είναι ανάπτυξι στίλβοντος ποδηλάτου.
Μέσα της όλοι μεγαλώνουμε.
Οι δρόμοι μας είναι λευκοί. Τ’ άνθη μιλούν.
Από τα πέταλά τους αναδύονται συχνά μικρούτσικες παιδίσκες.
Η εκδρομή αυτή δεν έχει τέλος.»
(Ανδρέας Εμπειρίκος)


Σαν ποδηλάτης από χρόνια
δεν μπορώ
παρά να μη χαμογελάσω.

Στίλβον ποδήλατο.
Που μας ταξιδεύει
στους κακοτράχαλους δρόμους
του μέσα μας.

Μας εκπαιδεύει
μας θρέφει.

Οι δρόμοι έχουν περιεχόμενο
ομορφιά και πράματα να πουν
«αν έχεις μάτια να τα δεις,
αν έχεις χέρια να τ᾽ αγγίξεις»[1].

Κι η εκδρομή αυτή
σιγάει, μόνο όταν σιγήσει κι η καρδιά.
Γιατί όσο χτυπάει η καρδιά
θα ανασαίνει στίχους.

~~~

[1] Χάρη & Πάνου Κατσιμίχα: «Το δώμάτιο»
σε ποίηση της Λένας Παππά.

Το Πρότυπο

Το ξέρατε ότι η πρύτανης της Σορβόνης
είναι Ελληνιδα;

Η Ελένη Γλύκατζη-Αρβελέρ
είναι από εκείνα τα θαυμαστά μυαλά
που διαπρέπουν στο εξωτερικό
τόσο με την αξία
όσο και με τη σεμνότητά τους.

Γιατί πολεμήσαν;

«...στρατιώτες έρχονται πάνε
ρωτάνε γιατί πολεμήσαν...»

(Μάνου Λοίζου, Λευτέρη Παπαδόπουλου, «Μη με ρωτάς»)


Μια επισήμανση
για όποιον
(νομίζει ότι) αγωνίζεται
για κάτι που αξίζει τον κόπο:

Έχε την καρδιά σου ανοιχτή
και το μυαλό «πάρα πόδας»
και πάντα στο νου σου
να γνωρίζεις το γιατί
και το πως πολεμάς.

Ας μην είναι ποτάμι ο αγώνας
να σε παρασύρει.
Ας είναι ανηφόρα
που ανεβαίνεις
με συνείδηση και προσπάθεια.


(Με αφορμή τη χθεσινή ποδηλατοπορεία στο κέντρο.
Ήμουν κι εγώ εκεί και σκεφτόμουν αν πολεμάω επί ματαίω...)

Ο ζητών

«πᾶς γὰρ ὁ αἰτῶν λαμβάνει, καὶ ὁ ζητῶν εὑρίσκει, καὶ τῷ κρούοντι ἀνοιχθήσεται»
(Κατά Λουκάν, 11:10)

Πιο πεζά:
Όποιος προσπαθεί,
μεγιστοποιεί τις πιθανότητές του,
όσο μικρό κι αν είναι αυτό το μέγιστο.

Τι άλλο
μπορούμε να κάνουμε
εξάλλου;

Παραφροσύνη

Σάββατο 29 Μαρτίου και ώρα 17:00, σε φανάρι προς είσοδο κεντρικής λεωφόρου.

Τροχονόμος έχει αποκλείσει την είσοδο προς τον κεντρικό, όπου η κυκλοφορία είναι ομαλή και αραιή. Σε λίγα λεπτά θα περάσει από κει η Ολυμπιακή Φλόγα.

Τα αυτοκίνητα στο φανάρι περιμένουν επί τουλάχιστον 15᾽ και έχουν σχηματίσει μια ουρά 500 μέτρων.

Σαν ποδηλάτης, φτάνω τελικά μπροστά-μπροστά, κάθομαι στο πλάι και περιμένω να μας αφήσει ο τροχονόμος να περάσουμε.

Κοιτώντας γύρω μου και δε μπορούσα να πιστέψω. Η παραφροσύνη σε όλο της το μεγαλείο.

Έχετε δει ανθρώπους να κορνάρουν ασταμάτητα όλοι μαζί, να βγαίνουν από τα αυτοκίνητά τους κόκκινοι από οργή, να τσακώνονται μαζί του και να εκστομίζουν βρισιές για τα θεία και την οικογένεια του τροχονόμου, ο οποίος, στην τελική, απλά εκτελεί εντολές;


Μερικές φορές, ντρέπομαι τόσο,
μα τόσο,
που είμαι Έλληνας...

Αυτοκτονία

Το Εγώ
πήρε ένα τσεκούρι
κι άρχισε να χτυπάει το Εμείς.

Δε σταμάτησε
παρά μόνο μετά
το φονικό χτύπημα.

Και σκέφτηκε:
«Επιτέλους, τώρα
θα είμαι μόνο Εγώ»

Μα πριν προλάβει να χαρεί
είδε το αίμα να τρέχει ποτάμι
κι από το ίδιο του το σώμα.

Δεν είχε καταλάβει
ότι τόση ώρα χτυπούσε
τον ίδιο του τον εαυτό.

Πρωινό ρόφημα

Για πρωινό μου κάθε μέρα

η δροσιά
που αργοκρυστάλλωνε
όλο το βράδυ
στα φύλλα των δέντρων

η καθαρή αύρα
της αυγής

και μια γερή μερίδα
ζεστές ηλιαχτίδες
φρεσκοψημένες
στο φούρνο του Ήλιου.

Πλήρης αγωγή.

Αποκρουστικός

Πριν μερικές μέρες, βαδίζοντας στο δρόμο, είδα ένα παλιό συμμαθητή μου. Το συγκεκριμένο παιδί, από τότε είχε πρόβλημα βάρους. Θυμάμαι ότι έτρωγε πολύ και ήταν σχετικά παχύς. Σήμερα που τον είδα μετά από πολλά χρόνια όμως, ήταν αποκρουστικά παχύσαρκος.

Γνωρίζω αρκετούς ανθρώπους που έχουν πολλά, ακόμα και πάρα πολλά κιλά παραπάνω. Δεν έχω πρόβλημα μ᾽ αυτούς, τους αγαπάω όπως είναι. Ετούτος εδώ όμως ήταν τόσο, που σχεδόν δε μπορούσε να περπατήσει, θα έλεγε κανείς ότι έσερνε το πάχος του στο δρόμο.

Δε γνωρίζω ποια ασθένεια, ορμονικό πρόβλημα ή ψυχικό ζήτημα μπορεί να φέρει κάποιον σε τέτοια κατάσταση. Νομίζω όμως, ότι όταν είσαι εκεί, έχεις χάσει ένα μεγάλο μέρος του αυτοσεβασμού σου. Και μαζί την ικανότητα να χαρείς τη ζωή.

Η αλήθεια είναι ότι δεν του μίλησα. Σκέφτηκα μόνο: «Θεέ μου, χρειάζεται βοήθεια. Μα πώς μπορεί;» Κι έπειτα έγινα εγωιστής και ξανασκέφτηκα: «Να μη σταματήσω ποτέ να προσέχω τη Διατροφή, την Άσκηση και την Υγεία μου»


Νομίζετε ότι αυτή είναι μια ανάρτηση σχετικά με το βάρος; Κάνετε λάθος.


Μήπως δεν πρέπει να κολλάμε στα προβλήματα που φαίνονται με το μάτι; Υπάρχουν όμως κι αυτά που δε φαίνονται, γιατί είναι στο μυαλό μας.

Σαν άσκηση για το σπίτι, σκεφτείτε τα δικά σας θέματα τα οποία δε σας αφήνουν να χαρείτε τη ζωή. Και τι μπορείτε να κάνετε γι᾽ αυτά. Θα θέλατε, αν μπορούσε κάποιος να δει την ψυχική σας κατάσταση, να σκεφτόταν ότι σκεφτόμουν εγώ, βλέποντας τον παλιό συμμαθητή μου;

Το ίδιο θα κάνω κι εγώ για τον εαυτό μου. Και, ως γνωστόν, όποιος σκαλίζει, ανακαλύπτει.