Τα μαύρα παίζουν και κερδίζουν...

...σε πόσες κινήσεις;
Σε πόσες κοιμισμένες πολιτείες;

Πιστεύετε ότι μπορεί
ένας άνθρωπος
να κάνει τη διαφορά;

Πιστεύετε
ότι μπορεί να είναι η αρχή
για την αφύπνιση ενός έθνους;

Ότι είναι αυτό που υπόσχεται;
Ότι θα έχει το σθένος
να παραμείνει;

Η ιστορία μέχρι τώρα
μας έχει διδάξει
να είμαστε επιφυλακτικοί.

Κι όμως,
οι ρομαντικοί
ποτέ δεν παύουν να ελπίζουν...

Project: Film Watching: The Visitor

Συμμετείχα στο project αυτό του φίλτατου ZlatkoGR και πρέπει να ομολογήσω ότι ξαναθυμήθηκα σήμερα το απόγευμα ότι η ταινία με περίμενε.

Εξαιρετική ταινία. Θα βάλω 4 στα 5, zlatko, αν και με απέτρεψε από το να βγω έξω απόψε (-: Προσοχή, ακολουθεί spoiler.

• Ο απόμακρος και αποστειρωμένος καθηγητής που έχει χάσει το νόημα της ζωής: Ο ίδιος προς το τέλος, το παραδέχεται ωμά: "I am just pretending". Από μια σύμπτωση όμως, η ζωή του πρόκειται να αλλάξει. Σημείωσα τη στιγμή που παίζουν με τον Τάρεκ στο πάρκο μαζί με διάφορους άλλους. Είναι η πρώτη στιγμή που ο καθηγητής χαμογελάει πραγματικά, σπάζοντας τη μάσκα του. Θα ακουλουθήσουν κι άλλες με αποκορύφωμα τον επίλογο στο μετρό, όπου τα δίνει όλα στη μουσική, βγάζοντας την πίκρα του.
  


• Ο Τάρεκ: Ο συμπαθής Σύριος οργανοπαίχτης, απλός και άμεσος, γεμάτος καλοσύνη και από τη σύλληψή του και μετά γεμάτος απορία γιατί να του συμβαίνουν όλα αυτά.
  


• Η μαυρούκα που αδυνατώ να συγκρατήσω το όνομά της: Αφοσιωμένη στον Τάρεκ, αλλά απίστευτα αγχωμένη και αμυντική, καθώς επίσης και λίγο γκρινιάρα (-: Ποιος ξέρει πόσα έχει δει και τραβήξει.
  


• Ο αχώνευτός στην υποδοχή του Detention. Δύο από αυτούς, για την ακρίβεια και ας προσθέσουμε και τους NYPD που μπουζουριάζουν το φτωχό Τάρεκ, σχεδόν χωρίς λόγο: Δεν είναι αναγκαστικά κακοί, τους έχει διαβρώσει η θέση τους και το αδιάκοπο καθημερινό βιώμα τέτοιων καταστάσεων. Ολοφάνερο το πως αυτές οι καταστάσεις στερούν τους ανθρώπους από την ανθρωπιά τους, τους κάνουν σχεδόν κυνικούς. Μην παραγνωρίζετε τη δική τους τραγική θέση, θεωρώ ότι είναι ένα όχι ασήμαντο κομμάτι στα τελικά μας διδάγματα.
  


• Η μαμά: Μεσόκοπη ανατολίτικη ομορφιά, με αποτυπωμένη την απώλεια και τον πόνο γύρω από τα μάτια της. Έχασε ήδη τον άντρα της, δε θα αντέξει να δει κάτι κακό να συμβαίνει και στο παιδί της. Το αίσθημα με τον καθηγητή, πρώτα απ' τη μεριά του κι ύστερα αμοιβαία, εξελίσσεται σχετικά γρήγορα. Αργότερα που εκείνη πρέπει να φύγει για να πάει κοντά στο παιδί της, η κατάσταση είναι απίστευτα τραγική.

Χαμογέλασα με το επεισόδιο που ο εστιάτορας φλερτάρει τη μαμά. Σε κάποια στιγμή ο εστιάτορας αποφαίνεται: "It's a bad place. I am lucky to have a green card..."

Σημειώστε ακόμα τους παρακάτω μονολόγους:

• Τάρεκ, στο επισκεπτήριο της φυλακής: "This is not fair. I am not a criminal. I have committed no crime. What do they think? I'm a terrorist? There are no terrorists in here. [στη φυλακή που βρίσκεται, εννοεί] The terrorists have money. They have support. This is just not fair..."
  


• Καθηγητής, μόλις έμαθε την απέλαση του Τάρεκ και ο υπάλληλος τον αντιμετωπίζει σχεδόν σα να πρόκειται για ένα χαλασμένα αυτοκίνητα κι όχι για ανθρώπους: "You can't just take people away like that. Do you hear me? He was a good man, a good person. It's not fair! We are not just helpless children..."

Συμπεράσματα: Η.Π.Α., μετά την 11η Σεπτεμβρίου. Απλοί άνθρωποι θύματα καταστάσεων που δεν τους αφήνουν να κάνουν πράξη τα μικρά πεπερασμένα όνειρά τους. Αντιμέτωποι με την αδικιά, οι άνθρωποι εξαγριώνονται, αναρωτιούνται "γιατί", αλλά τελικά μένουν ανήμποροι.

Εξαιρετική ταινία, επαναλαμβάνω. Θα σημειώσω να δω και την πρώτη του ίδιου σκηνοθέτη, το The Station Agent. Ευχαριστούμε ZlatkoGR για την όλη εμπειρία!

...περί πάτρης

Ημέρα προβληματισμού η σημερινή.
Προτείνω να σκεφτούμε
τι σημαίνει για μας
η λέξη Πατρίδα
κι αν την αγαπάμε
τι κάνουμε γι' αυτήν[1].

Γιατί εύκολα αναρτά κανείς
μια σημαία στο μπαλκόνι.
Εύκολα παρελαύνει ή έστω παρίσταται.
Εύκολα κάνει ωραίες δηλώσεις.

Δύσκολα όμως αλλάζει τρόπο σκέψης.
Δύσκολα ενδιαφέρεται.
Δύσκολα βρίσκει τη σωστή ψήφο.
Δύσκολα σκέφτεται και πράττει
για το καλό όλων.

Δύσκολα βλέπει την α-λήθεια
απεκδυόμενος τις παρωπίδες
με τις οποίες μας μεγάλωσαν.

Δύσκολο να μην κάνει παραχωρήσεις
να μην ασχημαίνει το σπίτι όλων μας
να κάνει ό,τι κάνει σωστά
παρά το κόστος.

Δύσκολο να ανοίξεις τα μάτια σου
να δεις
και να ανεβείς ένα σκαλί παραπάνω.

Ας ξαναπροσδιορίσουμε από σήμερα
τη λέξη πατριώτης
και ας την κάνουμε πράξη.

~

[1]

Αν η απάντηση είναι "αγαπώ την πατρίδα μου"
σας ζητώ να σηκωθείτε από τον υπολογιστή
και να αφιερώσετε 10' ειλικρινούς σκέψης.

Θυμηθείτε: Ο καθένας ξέρει μέσα του την αλήθεια
και μπορεί να κρυφτεί απ' όλους,
αλλά όχι από τον εαυτό του...

Βαρύτητα

Πολύ βαρύ το χρυσάφι.
Δύσκολα ανεβαίνει στον ουρανό.

Αντιθέτως (tnx σερ Ισαάκ)
όχι μόνο σε κρατάει στη γη
αλλά παρασύρει όλο και πιο χαμήλά...

Υπενθύμιση

Πριν από πολλά χρόνια
έφτιαξα ένα σκριπτάκι
που κάθε μία ώρα
γέμιζε την οθόνη
με ένα άδειο παράθυρο
με τη λέξη "σήκω" στο κέντρο
με μεγάλα κόκκινα γράματα.

Για όταν ξεχνιόμουν
ώρες ατέλειωτες
μπροστά στην οθόνη.
Ώστε να σηκώνομαι
έστω και ένα λεπτό,
να ξεμουδιάσει το σώμα
και το πνεύμα.


Αν ξαναέφτιαχνα σήμερα
κάτι αντίστοιχο,
θα ήθελα να μπορούσα
να εμφανίσω ένα μήνυμα στο μυαλό μου.
Στο κέντρο του οπτικού πεδίου θα έγραφα:
"Τη χαίρεσαι αυτή τη στιγμή;"

Oi τρεις αδερφές

Πρώτα γεννήθηκε η Συνείδηση.
Της πήρε βέβαια αρκετό χρόνο
να μεγαλώσει
και να καταλάβει.

Ύστερα γεννήθηκε η Οργή.
Γεννήθηκε κοιτώντας
τους ανθρώπους
στα μάτια.
Κανείς δεν μπορούσε να αντέξει
το βλέμμα της.

Το επόμενό μας κορίτσι
είναι η Κινητοποίηση.
Κυοφορείται.
Το περιμένουμε σύντομα.

Των παππούδων

Κάποια ήρεμα βράδια

όταν οι θόρυβοι εξασθενούν

ακούγονται μέσα στην ησυχία

οι φωνές των παππούδων.

Γνώριμες κι αγαπημένες φωνές

της παιδικής

και όχι μόνο

ηλικίας.

"Είστε εκεί. Το ξέρω. Πάντα εκεί.

Σίγουρα βλέπετε.

Σίγουρα έχετε πολλά να πείτε.

Τι έχετε να πείτε;"

Κι οι φωνές απαντούν:

"Βλέπουμε τη συνέχειά μας.

Θα ζούμε αιώνια διαμέσου της.

Και είμαστε περήφανοι

γι' αυτό και γι' αυτήν.

Περπάτα το δρόμο

που περπατήσαμε κι εμείς

με το δικό σου ιδιαίτερο τρόπο

και με τη σκυτάλη στο χέρι.

Θα είμαστε πάντα μαζί σου."

Κι ύστερα έρχεται ο ύπνος

γλυκός

γαλήνιος.

Για τα παιδιά

Για μας που θέλουμε

να αλλάξουμε κάποια πράγματα,
μια είναι η ελπίδα.

(Αφιερωμένο στα τρυφερά χεράκια
που κρατάνε σφιχτά και γερά το μέλλον...)

Αναλογικός

Η ψηφιακή τεχνολογία

έχει προσφέρει αρκετά στη ζωή μας.

Τόσα που μερικές φορές ξεχνάμε.

Ξεχνάμε

ότι ο κόσμος μας

δεν είναι ψηφιακός.

Το πιο όμορφο πράγμα

που έχουν

τα σύννεφα,

οι ηχητικές κυματομορφές,

τα πρόσωπα,

είναι οι καμπύλες.

Όσο ακριβής και να είναι

μια ψηφιακή αναπαράσταση

δεν παύει να μετατρέπει

την πραγματικότητα

σε τετραγωνάκια.

Όχι, δεν ειναι ο κόσμος μας

αυτά τα τετραγωνάκια.

Κι αυτό δεν πρέπει

να το ξεχάσουμε ποτέ...

Τρόπος ζωής

Για να αλλάξουν κάποια πράγματα
πρέπει να αλλάξουμε
εμείς οι ίδιοι πρώτα
τρόπο ζωής.

Να απαρνηθούμε συνήθειες και βολές
να αλλάξουμε πρώτα τα μέσα μας.

Ύστερα από αυτό
το αν αλλάζει ο κόσμος
δεν έχει και τόση σημασία

γιατί έχει ήδη αλλάξει ο μικρόκοσμός μας.

Το πιο ωραίο όμως
είναι τότε ακριβώς
αρχίζει κι ο κόσμος και αλλάζει...

~

Και η δύναμη είναι μέσα μας. Κι όμως εμείς την παραπετάμε. Γιατί οι άνθρωποι, κατά βάθος δε θέλουν να σωθούν. Προτιμούν τη βολή τους. Μεγάλη υπόθεση η αδράνεια.

Μην ξεχνάτε ότι πρίν πολλά χρόνια περπατούσε ο Χριστούλης στη γη, έβλεπε τους ανθρώπους και τους έλεγε: "Εδώ είναι η βασιλεία των Ουρανών, απλά ακολουθήστε με".

Κι αυτοί κοίταγαν αλλού. Είχαν βλέπετε καλύτερα πράγματα να κάνουν.

~~~

Σημείωση: Επέστρεψα! Δεν ξέρω για πόσο. Προσπαθώ να βρω τις ισορροπίες μου, ώστε να μην είναι για λίγο. Στο μεταξύ, μια μεγάλη ♡καρδούλα♡ σ' εκείνους που μου είπαν προσωπικά: "Σε διαβάζαμε. Μας έλειψες".

Φωτός απόλυτη ανάγκη

Ακούστε αυτό την ώρα που διαβάζετε

~~~

Η Οδός Αμφ... είναι μια ανηφόρα
κάπου μέσα στο γκρίζο της πόλης.
Κάθε πρωί που πηγαίνω στο γραφείο
ανεβαίνω για λίγο ένα κομάτι της.
Εκατέρωθεν του δρόμου
βρίσκονται ψηλά γκρίζα κτίρια.
Στο τέρμα όμως της ανηφόρας
είναι ένα κομμάτι γαλάζιο...

Σήμερα σηκώθηκα πολύ πρωί.
Έκανα δουλειές σπίτι και ξεκίνησα νωρίς για το γραφείο.
Περνώντας γύρω στις 8 από την Οδό Αμφ...
αντίκρυσα ένα μικρό αριστούργημα:

Στο τέρμα της ανηφόρας βρισκόταν Αυτός:
Ο Βασιλιάς
Ο Ζωοδότης
Ο Ηλιάτορας.

Ανέβαινε πολύ αργά μα σταθερά
το γκρίζο της πόλης
δείχνοντας το δρόμο.

Και τον άκουσα να ουρλιάζει
τα λόγια που οι άνθρωποι δεν ακούν
γιατί δεν έχουν τα αυτιά τους ανοιχτά:

"Ακτινοβολήστε τα νιάτα σας
μέχρι να τα κάψετε
μέχρι την τελευταία σταγόνα.
Μην τα τσιγκουνεύεστε.

Ζήστε τα όνειρά σας.
Κάντε τα πραγματικότητα
με το ίδιο το αίμα σας.
Καείτε μέσα τους
μέσα σε μια εκτυφλωτική λάμψη.

Το ίδιο κάνω κι εγώ.
Γιατί από το ίδιο υλικό είμαστε.
Φωτίστε μικρά μου αστέρια,
φωτίστε τον κόσμο με το αίμα σας
που τόσο ανάγκη το έχει..."


~~~

Αυτά για την ώρα.
Καλή σας μέρα.

Κι αν δε με διαβάζετε
πολύ συχνά πια
μην απορείτε.
Είμαι κάπου εκεί
ανάμεσά σας και ζω...

Μάθημα αμεσότητας

Επειδή άκουσες πως η γη
φωτιά κρύβει στα σπλάχνα της,
ξέρω να μη λες.
Μόνο αν κατοικείς
στην πλαγιά του ηφαιστείου,
τότε μονάχα ξέρεις.

(Μαρινέλλας Βλαχάκη, «Καθ' οδόν»)

Καταναλωτικό όνειρο

Σημερινό θέμα: Τα λότο, πρότο, τζόκερ και λοιπά "κρατικά" τυχερά παιχνίδια. (Προαπαιτούμενα: Μαθηματικά του γυμνασίου)

Πώς δουλεύουν όλα αυτά; Συγκεντρώνεται ένα ποσό από τις συμμετοχές. Από αυτό το ποσό, ένα κομμάτι πηγαίνει στον οργανισμό (ΟΠΑΠ;) και το υπόλοιπο, (70%; 80%) δίνεται πίσω ως κέρδη. Συμπέρασμα: Για κάθε ευρώ που δίνεις, χάνεις κατά μέσον όρο γύρω στα 20 με 30 λεπτά.

Θα μου πείτε, τι αηδίες ειν' αυτές; Έχω μια πιθανότητα να κερδίσω τα πολλά λεφτά. Αυτό είναι που κυνηγάω: Το όνειρο. Θα απαντήσω. Χμμμ... Βάζεις 10 ευρώ; Κατά μέσο όρο τα 2-3 τα έχασες. Η πιθανότητα να κερδίσεις 10.000 ευρώ είναι κάτω από μια στις χίλιες. Η πιθανότητα να κερδίσεις ένα εκατομμύριο είναι κάτω από μια στις 100.000.

Γνωρίζετε πόσο μεγάλη είναι στατιστικά η πιθανότητα να πεθάνεις από καρκίνο πριν τα 60; Να σκοτωθείς ή να τραυματιστείς πολύ σοβαρά σε τροχαίο (τόσο ώστε να αλλάξει η ζωή σου προς το πολύ χειρότερο); Να έχεις κακή υγεία τώρα και πολύ χειρότερη αργότερα λόγω των καταχρήσεων και του τρόπου ζωής; Και αυτό δεν είναι πιθανότητα. Είναι βεβαιότητα. Πόσο τυχερό θεωρείτε λοιπόν τον εαυτό σας; Για τα όλα τα παραπάνω μπορείτε να κάνετε κάτι για να αλλάξουν οι πιθανότητες υπέρ σας. Για τα λαχεία δεν μπορείτε.

Θα μου ξαναπείτε: Καλά, καλά, τραγούδα. Σωζόμαστε με 10 ευρώ; Ίσως ναι, ίσως όχι. Και οι τόκοι της πιστωτικής που τρέχουν κάθε μήνα πόσα ευρώ είναι; Και τα ψώνια μας που θα κόστιζαν αρκετά λιγότερο αν ψάχναμε να βρούμε καλύτερα και πιο οικονομικά προϊόντα; Και ο λογαριασμός της βενζίνης και του συνεργείου αν παίρναμε πότε πότε και τα μέσα μαζικής μεταφοράς; Και ο λογαριασμός του γιατρού για το αυχενικό επειδή καθόμαστε όλη μέρα και δεν περπατάμε ποτέ;

Και η εργασία μας; Μας γεμίζει, την κάνουμε με ευχαρίστηση; Έχουμε στόχους και φιλοδοξίες για κάτι καλύτερο; Εκείνοι που τα έχουν και τα πράττουν αυτά, αργά η γρήγορα ανεβαίνουν και μισθολογικά ή ξεκινούν μια δική τους δουλειά. (Από τα χρήματα δεν αρχίσαμε;)

Τι θέλω να πω; Επενδύουμε στο άγνωστο, και δεν επενδύουμε στο γνωστό και σίγουρο. Στην προσωπική μας εργασία. Στην υγεία μας. Στους ανθρώπους που μας κάνουν ευτυχισμένους. Γιατί άραγε; Πού είναι το λάθος; Κυνηγάμε το φευγαλέο, το τεμπέλικο και το εύκολο κέρδος.

Κι όμως το εύκολο κέρδος δεν είναι τελικά και τόσο εύκολο. Το μόνο εύκολο είναι η ζημία. Και όχι μόνο στα χρήματα. Και στο μυαλό μας...

Λίγο παλιότερα έγραψα: Πραγματικά δικό μας είναι και πραγματική αξία έχει μόνο αυτό που κατακτήθηκε με κόπο.

(Σημείωση: Ναι, μεγαλώνω. Και γίνομαι παράξενος. Και καμιά φορά γκρινιάζω και λίγο. Αποδεχτείτε με, παρακαλώ. Τα σχόλιά σας ευπρόσδεκτα για συζήτηση στα θέματα που παίρνει. Δεν κάνω κήρυγμα, ούτε υποχρεώνω κανένα για κάτι. Λέω μια άποψη)

Η συνείδηση

Τι είναι αυτό
που διαφοροποιεί
τον άνθρωπο από τα ζώα;

Τι είναι αυτό
που διαφοροποιεί
τον "άνθρωπο" από τον άνθρωπο;

Η συνείδηση της ύπαρξης.
Η συνειδητοποίηση
ότι είμαστε εδώ
ότι υπάρχουμε,
ότι επιβιώνουμε.

Κι αμέσως μετά την επιβίωση
η συνειδητοποίηση
της ανάγκης να ζήσουμε.

Ο Κύκλος

Από τη μεσοαστρική ύλη
το κάθε αστέρι συλλέγει
και συμπυκνώνει τα υλικά του.

Κι όταν φτάσει στο κρίσιμο σημείο
αρχίζει να εκπέμπει το φως του.
Το φως που παράγει από την ύλη του
Την ίδια την ενέργεια της ψυχής του

Όσο υπάρχει αντίκρυσμα ύλης μέσα του
το αστέρι θα συνεχίσει να εκπέμπει.

Όταν κάποτε
τα πυρηνικά καύσιμά του σωθούν
το αστέρι θα σβήσει
-πιθανόν με μια έκρηξη καινοφανούς
διασκορπίζοντας τα απομεινάρια του-
στο αστρικό μεσοδιάστημα.

Από τα ίδια τα υλικά του
καινούρια αστέρια θα γεννηθούν
για να συνεχιστεί ο κύκλος...

Αναζήτηση

Απόψε το βράδυ περιπλανήθηκα
σιγοβαδίζοντας τα σοκάκια της καρδιάς
διασχίζοντας τις λεωφόρους του μυαλού
ατενίζοντας τα δέντρα στις πλατείες της ψυχής.

Έψαξα να βρω τον παλιό μου εαυτό
και δεν τον βρήκα πουθενά.
Κι αυτό που κάποτε ήμουν
να χάθηκε άραγε
στη μετακόμιση της ψυχής;

Καινούριοι τόποι του μυαλού
καινούριοι άνθρωποι
καινούριες σκέψεις.

Κι όμως όλα αυτά
τα φωτίζει ο ίδιος ήλιος
και τα ίδια όνειρα θρέφει
με φως.

Προσεχώς

Σας έλειψα;

Ελπίζω πως ναι.

Από τη Δευτέρα θα είμαστε και πάλι μαζί.

Μύρισες την Ανάσταση...

[Για λόγους ανωτέρας βίας, το ιστολόγιο θα σταματήσει για μερικές ημέρες. Μαζί ξανά κάπου μέσα στο Μάιο, από καινούρια έδρα]


Μια και είμαστε λίγο πριν το Πάσχα, δεν μπορώ να αντισταθώ να αντιγράψω τους αιώνιους στίχους του αγαπημένου υμνητή του γαλάζιου και των μελτεμιών:

Πάρθηκεν από Μάγους * το σώμα του Μαγιού

Το 'χουνε θάψει σ' ένα * μνήμα του πέλαγου

Σ' ένα βαθύ πηγάδι * το 'χουνε κλειστό

Μύρισε το σκοτάδι * κι όλη η Άβυσσο

Θέ μου Πρωτομάστορα * μέσα στις πασχαλιές Και Συ

Θέ μου Πρωτομάστορα * μύρισες την Ανάσταση!

Καλή αντάμωση.

Η Δοτική

Δοτική πτώση δεν υπάρχει πια, εδώ και πολλά χρόνια.
Δοτική, όπως δίνω, δίνομαι.
Το καταργήσαμε κι αυτό.

Αντικαταστάθηκε από τη γενική κτητική, ίσως;

Ρομαντισμός στην καθημερινότητα

«Είναι ωραίος ο ρομαντισμός
όταν δεν βιώνεις τις καταστάσεις
ή τις βιώνεις λίγες ημέρες τον χρόνο ως τουρίστας.»

γράφει εδώ ο ντροπαλός και έχει δίκιο.

Το επόμενο στοίχημα είναι:
Μπορούμε να κατανικήσουμε
την καθημερινότητα
και να βγάλουμε ρομαντισμό από κει;

Μποορύμε να μετατρέψουμε
τη ρουτίνα
σε κάτι συναρπαστικό;

Σκεφτείτε το πως.
Ο καθένας το ξέρει καλύτερα
για τον εαυτό του.