Μύρισες την Ανάσταση...

[Για λόγους ανωτέρας βίας, το ιστολόγιο θα σταματήσει για μερικές ημέρες. Μαζί ξανά κάπου μέσα στο Μάιο, από καινούρια έδρα]


Μια και είμαστε λίγο πριν το Πάσχα, δεν μπορώ να αντισταθώ να αντιγράψω τους αιώνιους στίχους του αγαπημένου υμνητή του γαλάζιου και των μελτεμιών:

Πάρθηκεν από Μάγους * το σώμα του Μαγιού

Το 'χουνε θάψει σ' ένα * μνήμα του πέλαγου

Σ' ένα βαθύ πηγάδι * το 'χουνε κλειστό

Μύρισε το σκοτάδι * κι όλη η Άβυσσο

Θέ μου Πρωτομάστορα * μέσα στις πασχαλιές Και Συ

Θέ μου Πρωτομάστορα * μύρισες την Ανάσταση!

Καλή αντάμωση.

Η Δοτική

Δοτική πτώση δεν υπάρχει πια, εδώ και πολλά χρόνια.
Δοτική, όπως δίνω, δίνομαι.
Το καταργήσαμε κι αυτό.

Αντικαταστάθηκε από τη γενική κτητική, ίσως;

Ρομαντισμός στην καθημερινότητα

«Είναι ωραίος ο ρομαντισμός
όταν δεν βιώνεις τις καταστάσεις
ή τις βιώνεις λίγες ημέρες τον χρόνο ως τουρίστας.»

γράφει εδώ ο ντροπαλός και έχει δίκιο.

Το επόμενο στοίχημα είναι:
Μπορούμε να κατανικήσουμε
την καθημερινότητα
και να βγάλουμε ρομαντισμό από κει;

Μποορύμε να μετατρέψουμε
τη ρουτίνα
σε κάτι συναρπαστικό;

Σκεφτείτε το πως.
Ο καθένας το ξέρει καλύτερα
για τον εαυτό του.

Μόνο ότι, #2

Έγραψα πιο παλιά αυτό. Να συμπληρώσω:

-Τι είναι πολύτιμο;

-Μόνο ό,τι κέρδισες με πόνο και μόχθο.

Περικοπές από το κατά Καζαντζάκη Ευαγγέλιον, #23

[...] όλο το μυστικό της αντριγιάς δεν είναι να 'χεις θεόρατο και δυνατό κορμί, παρά να 'χει η ψυχή σου τη δύναμη να παίρνει απόφαση. Μια αλογόμυγα που παίρνει απόφαση μπορεί να βάλει κάτω ένα αναποφάσιστο βόδι. Ψυχή 'ναι η αντριγιά, δεν είναι κορμί.

(Νίκου Καζαντζάκη, «Ο καπετάν Μιχάλης»)

Ανάπτυξη στίλβοντος ποδηλάτου

«Η ποίησις είναι ανάπτυξι στίλβοντος ποδηλάτου.
Μέσα της όλοι μεγαλώνουμε.
Οι δρόμοι μας είναι λευκοί. Τ’ άνθη μιλούν.
Από τα πέταλά τους αναδύονται συχνά μικρούτσικες παιδίσκες.
Η εκδρομή αυτή δεν έχει τέλος.»
(Ανδρέας Εμπειρίκος)


Σαν ποδηλάτης από χρόνια
δεν μπορώ
παρά να μη χαμογελάσω.

Στίλβον ποδήλατο.
Που μας ταξιδεύει
στους κακοτράχαλους δρόμους
του μέσα μας.

Μας εκπαιδεύει
μας θρέφει.

Οι δρόμοι έχουν περιεχόμενο
ομορφιά και πράματα να πουν
«αν έχεις μάτια να τα δεις,
αν έχεις χέρια να τ᾽ αγγίξεις»[1].

Κι η εκδρομή αυτή
σιγάει, μόνο όταν σιγήσει κι η καρδιά.
Γιατί όσο χτυπάει η καρδιά
θα ανασαίνει στίχους.

~~~

[1] Χάρη & Πάνου Κατσιμίχα: «Το δώμάτιο»
σε ποίηση της Λένας Παππά.

Το Πρότυπο

Το ξέρατε ότι η πρύτανης της Σορβόνης
είναι Ελληνιδα;

Η Ελένη Γλύκατζη-Αρβελέρ
είναι από εκείνα τα θαυμαστά μυαλά
που διαπρέπουν στο εξωτερικό
τόσο με την αξία
όσο και με τη σεμνότητά τους.

Γιατί πολεμήσαν;

«...στρατιώτες έρχονται πάνε
ρωτάνε γιατί πολεμήσαν...»

(Μάνου Λοίζου, Λευτέρη Παπαδόπουλου, «Μη με ρωτάς»)


Μια επισήμανση
για όποιον
(νομίζει ότι) αγωνίζεται
για κάτι που αξίζει τον κόπο:

Έχε την καρδιά σου ανοιχτή
και το μυαλό «πάρα πόδας»
και πάντα στο νου σου
να γνωρίζεις το γιατί
και το πως πολεμάς.

Ας μην είναι ποτάμι ο αγώνας
να σε παρασύρει.
Ας είναι ανηφόρα
που ανεβαίνεις
με συνείδηση και προσπάθεια.


(Με αφορμή τη χθεσινή ποδηλατοπορεία στο κέντρο.
Ήμουν κι εγώ εκεί και σκεφτόμουν αν πολεμάω επί ματαίω...)

Ο ζητών

«πᾶς γὰρ ὁ αἰτῶν λαμβάνει, καὶ ὁ ζητῶν εὑρίσκει, καὶ τῷ κρούοντι ἀνοιχθήσεται»
(Κατά Λουκάν, 11:10)

Πιο πεζά:
Όποιος προσπαθεί,
μεγιστοποιεί τις πιθανότητές του,
όσο μικρό κι αν είναι αυτό το μέγιστο.

Τι άλλο
μπορούμε να κάνουμε
εξάλλου;

Παραφροσύνη

Σάββατο 29 Μαρτίου και ώρα 17:00, σε φανάρι προς είσοδο κεντρικής λεωφόρου.

Τροχονόμος έχει αποκλείσει την είσοδο προς τον κεντρικό, όπου η κυκλοφορία είναι ομαλή και αραιή. Σε λίγα λεπτά θα περάσει από κει η Ολυμπιακή Φλόγα.

Τα αυτοκίνητα στο φανάρι περιμένουν επί τουλάχιστον 15᾽ και έχουν σχηματίσει μια ουρά 500 μέτρων.

Σαν ποδηλάτης, φτάνω τελικά μπροστά-μπροστά, κάθομαι στο πλάι και περιμένω να μας αφήσει ο τροχονόμος να περάσουμε.

Κοιτώντας γύρω μου και δε μπορούσα να πιστέψω. Η παραφροσύνη σε όλο της το μεγαλείο.

Έχετε δει ανθρώπους να κορνάρουν ασταμάτητα όλοι μαζί, να βγαίνουν από τα αυτοκίνητά τους κόκκινοι από οργή, να τσακώνονται μαζί του και να εκστομίζουν βρισιές για τα θεία και την οικογένεια του τροχονόμου, ο οποίος, στην τελική, απλά εκτελεί εντολές;


Μερικές φορές, ντρέπομαι τόσο,
μα τόσο,
που είμαι Έλληνας...

Αυτοκτονία

Το Εγώ
πήρε ένα τσεκούρι
κι άρχισε να χτυπάει το Εμείς.

Δε σταμάτησε
παρά μόνο μετά
το φονικό χτύπημα.

Και σκέφτηκε:
«Επιτέλους, τώρα
θα είμαι μόνο Εγώ»

Μα πριν προλάβει να χαρεί
είδε το αίμα να τρέχει ποτάμι
κι από το ίδιο του το σώμα.

Δεν είχε καταλάβει
ότι τόση ώρα χτυπούσε
τον ίδιο του τον εαυτό.

Πρωινό ρόφημα

Για πρωινό μου κάθε μέρα

η δροσιά
που αργοκρυστάλλωνε
όλο το βράδυ
στα φύλλα των δέντρων

η καθαρή αύρα
της αυγής

και μια γερή μερίδα
ζεστές ηλιαχτίδες
φρεσκοψημένες
στο φούρνο του Ήλιου.

Πλήρης αγωγή.

Αποκρουστικός

Πριν μερικές μέρες, βαδίζοντας στο δρόμο, είδα ένα παλιό συμμαθητή μου. Το συγκεκριμένο παιδί, από τότε είχε πρόβλημα βάρους. Θυμάμαι ότι έτρωγε πολύ και ήταν σχετικά παχύς. Σήμερα που τον είδα μετά από πολλά χρόνια όμως, ήταν αποκρουστικά παχύσαρκος.

Γνωρίζω αρκετούς ανθρώπους που έχουν πολλά, ακόμα και πάρα πολλά κιλά παραπάνω. Δεν έχω πρόβλημα μ᾽ αυτούς, τους αγαπάω όπως είναι. Ετούτος εδώ όμως ήταν τόσο, που σχεδόν δε μπορούσε να περπατήσει, θα έλεγε κανείς ότι έσερνε το πάχος του στο δρόμο.

Δε γνωρίζω ποια ασθένεια, ορμονικό πρόβλημα ή ψυχικό ζήτημα μπορεί να φέρει κάποιον σε τέτοια κατάσταση. Νομίζω όμως, ότι όταν είσαι εκεί, έχεις χάσει ένα μεγάλο μέρος του αυτοσεβασμού σου. Και μαζί την ικανότητα να χαρείς τη ζωή.

Η αλήθεια είναι ότι δεν του μίλησα. Σκέφτηκα μόνο: «Θεέ μου, χρειάζεται βοήθεια. Μα πώς μπορεί;» Κι έπειτα έγινα εγωιστής και ξανασκέφτηκα: «Να μη σταματήσω ποτέ να προσέχω τη Διατροφή, την Άσκηση και την Υγεία μου»


Νομίζετε ότι αυτή είναι μια ανάρτηση σχετικά με το βάρος; Κάνετε λάθος.


Μήπως δεν πρέπει να κολλάμε στα προβλήματα που φαίνονται με το μάτι; Υπάρχουν όμως κι αυτά που δε φαίνονται, γιατί είναι στο μυαλό μας.

Σαν άσκηση για το σπίτι, σκεφτείτε τα δικά σας θέματα τα οποία δε σας αφήνουν να χαρείτε τη ζωή. Και τι μπορείτε να κάνετε γι᾽ αυτά. Θα θέλατε, αν μπορούσε κάποιος να δει την ψυχική σας κατάσταση, να σκεφτόταν ότι σκεφτόμουν εγώ, βλέποντας τον παλιό συμμαθητή μου;

Το ίδιο θα κάνω κι εγώ για τον εαυτό μου. Και, ως γνωστόν, όποιος σκαλίζει, ανακαλύπτει.

Περικοπές από το κατά Καζαντζάκη Ευαγγέλιον, #22

Η ζωή είναι ένα θάμα πολύ απλό, η ευτυχία βρίσκεται στην άκρη του χεριού μας, καμωμένη στα μέτρα του ανθρώπου· κρατάει μια στιγμή, κι έτσι πρέπει.

(Νίκου Καζαντζάκη, «Ο βραχόκηπος»)

Αλλάζοντας συνήθειες

Έχω ξαναμιλήσει γι' αυτό.

Εκείνο που με κάνει να αισθάνομαι ότι είμαι
ζωντανός, νέος, ότι δεν ξόφλησα ακόμα,
είναι το γεγονός
ότι ακόμα
μπορώ να αλλάζω
τις συνήθειές μου.

Από τις πιο απλές, καθημερινές
όπως η πρωινή ρουτίνα,
μέχρι τη στάση ζωής,
το πως κινούμαι
πως περπατάω
πως σκέφτομαι.

Απαιτεί προσπάθεια
είναι αλήθεια
μα σιγά-σιγά
βλέπεις την αλλαγή
και σε ανταμοίβει.

Καινούριες νευρικές συνάψεις
σε ένα ζωντανό μυαλό
ενός ζωντανού ανθρώπου.

Και μην ξεχνάτε
ότι αλλάζοντας συνήθειες
κατά προέκταση αλλάζεις
τον εαυτό σου
και τον κόσμο {σου}.

Η σελίδα 123

Κάθε κανόνας έχει και τις εξαιρέσεις του.
Η παρούσα ανάρτηση, πολώνεται εξ επίτηδες πάνω στα μηδέν και στα ένα. (-:


Διάβασα σε ιστολόγια γνωστών το σχετικό παιχνίδι και ζήλεψα.

Δυστυχώς ή ευτυχώς, αυτή τη στιγμή είμαι στο γραφείο και το κοντινότερό μου έντυπο βιβλίο είναι το Inside Microsoft Sql Server 2005: Query tuning & optimization. Στη σελίδα 123 λοιπόν, η 6η, 7η και 8η φράση λένε τα εξής καταπληκτικά:

«We can only distinguish a normal clustered index seek from a bookmark lookup by checking for the Lookup property. In SQL Server 2005 SP2, a bookmark lookup in a graphical plan uses a new Key Lookup icon. This new icon makes the distinction between a normal clustered index seek and a bookmark lookup very clear.»


Θέλω να πω κάτι με όλα αυτά, πέρα από την πλάκα με μια ελαφριά δόση ειρωνείας, ίσως; Μπορεί. Μπορεί απλά να θέλω να θυμίσω σ' αυτούς που με διαβάζουν να μην ξεχνούν ότι ο γράφων περνάει σχεδόν όλη τη μέρα του χρησιμοποιώντας το τετράγωνο μυαλό του για να κάνει 100% λογικές, επαγωγικές σκέψεις και λιγότερα από μια ώρα την ημέρα για το κομματάκι της καρδιάς του που μιλάει πάνω στα συναισθήματα.


Με τη σειρά μου, ας προσκαλέσω τους spikon, charoulita, ντροπαλό, moukelis που υποψιάζομαι/έχω την πεποίθηση/θέλω να ελπίζω ότι με διαβάζουν από καιρού εις καιρόν.

Αισθήσεις και πραγματικότητα;

Έγραψα παλιότερα:
«αληθινό είναι μόνο ό,τι ονειρεύεσαι».

Γεγονός είναι ότι
-φιλοσοφικά- δεν είμαστε βέβαιοι
ότι ο κόσμος είναι
αυτό που παίρνουμε από τις αισθήσεις μας.

Το ερώτημα θα μπορούσε να γίνει:
«Υπάρχει ό,τι αισθανόμαστε
ή αιθανόμαστε ό,τι υπάρχει;»

Η απάντηση είναι απλή:
Μόνο με τις αισθήσεις,
είναι αδύνατο να τα ξεχωρίσουμε.

Η πραγματικότητα του καθένα μας
-άλλα και όλων μας μαζί-
δεν είναι παρά ένα υποσύνολο της
καθολικής πραγματικότητας.

Δεν είμαι σίγουρος
αν μπορούμε να κατανοήσουμε
το σύνολό της
όπως δε χωράει το πέλαγο στο ποτήρι...

Πρώτη Άνοίξη, πρώτο Φως

Το πρώτο της Άνοίξης Φως
το είδα σαν τώρα δα
πριν τριάντα έτη ακριβώς
μια κρύα, μα φωτεινή
μέρα του Μάρτη.

Από τη ζέστη, το σκοτάδι,
την προστασία της μήτρας
στους κινδύνους, στο κρύο
μα και στο Φως.

Αυτό ήταν και είναι
το πρώτο, το αξεπέρατο,
το μεγαλύτερο βάφτισμα.

Καλώς ήρθες στον αγώνα μικρε μας
το Φως σε περιμένει εκεί έξω.

Πίσω από τα σύννεφα...

Περικοπές από το κατά Καζαντζάκη Ευαγγέλιον, #21

Η ουσιά του Θεού μας είναι ο ΑΓΩΝΑΣ. Μέσα στον αγώνα ετούτον ξετυλίγουνται και δουλεύουν αιώνια, ο πόνος, η χαρά κι η ελπίδα.

Το ανηφόρισμα, ο πόλεμος με το αντίδρομο ρέμα, γεννάει τον πόνο. Μα ο πόνος δεν είναι ο απόλυτος μονάρχης. Η κάθε νίκη, η κάθε προσωρινή ισορρόπηση στο ανηφόρισμα γιομώνει χαρά το κάθε ζωντανό, που αναπνέει, θρέφεται, ερωτεύεται και γεννάει.

Μα μέσα από τη χαρά κι από τον πόνο αναπηδάει αιώνια η ελπίδα να ξεφύγουμε από τον πόνο, να πλατύνουμε τη χαρά.

(Νίκου Καζαντζάκη, «Ο βραχόκηπος»)

Προς γνώση και συμμόρφωση

Έχετε ακούσει για το νησί του Πάσχα; Ο πολιτισμός που κατάφερε να λαξεύσει με μοναδικό τρόπο τα πασίγνωστα αγάλματα στο σκληρό ηφαιστειογενές πέτρωμα εξαφανίστηκε. Γιατί;

Στο απομονωμένο αυτό νησί του Ειρηνικού, οι κάτοικοι υπερεκμεταλλέυτηκαν το φυσικό περιβάλλον. Έκοβαν πολύ περισσότερα δέντρα για τις ανάγκες τους απ᾽ όσα ξαναφύτρωναν. Στο τέλος η βλάστηση του νησιού αφανίστηκε. Το έδαφος έγινε άγονο και δεν μπορούσε πια να τους συντηρήσει. Καθώς, λόγω της απομόνωσης, δεν ήρθε ποτέ βοήθεια απ᾽ έξω, οι κάτοικοι πέρασαν απ᾽ όλα τα στάδια του εμφυλίου και του λιμού, καθώς και του κανιβαλισμού, πριν χαθούν ως τον τελευταίο.

Τώρα βάλτε στη θέση του νησιού έναν παρόμοια απομονωμένο πλανήτη, συγκεκριμένα τον τρίτο του ηλιακού μας συστήματος.

Οι υπόλοιπες, σκέψεις δικές σας.

~~~

Disclaimer: Ό,τι γράφω εδώ, είναι απλά αφορμή για προβληματισμό και όχι απαραίτητα 100% σωστό. Ερευνήστε, ψάξτε, διασταυρώστε.

Στιγμές

(Ζήλεψα την paperflowers)

• Κράτα μου το χέρι την ώρα που περπατάμε στο χιόνι.


• Αγκάλιασέ με μια χουχουλιάρα νύχτα δίπλα στο τζάκι.


• Ξύπνησέ με μ᾽ ένα φιλί στο στόμα μια ηλιοφώτιστη Κυριακή.


• Άφησέ μου τη μυρωδιά σου στα σεντόνια τα μουντά Δευτεριάτικα πρωινά.


• Πάρε με τηλέφωνο στο γραφείο, πες μου «σ᾽ αγαπώ» και αμέσως κλείστο.


• Πριν χωριστούμε, χάρισέ μου για μια στιγμή εκείνο το βλέμμα που αξίζει εκατομμύρια λέξεις.

Μην πετάξεις τη ζωή σου

«...και μου λες, λοιπόν θυμήσου
μην πετάξεις τη ζωή σου στα σκυλιά...»
(Υπόγεια Ρεύματα, «Φωτιά στο λιμάνι»)


«Το κομμάτι που λείπει
απ᾽ το σπασμένο καθρέφτη»
το ανακάλυψα μια νύχτα
κοουρασμένος κι απελπισμένος.

Ήταν το κομμάτι
που απεικόνιζε τα μάτια μας
κι είδα μέσα τους
τη Φωτιά να σιγοσβήνει.

Καύσιμό της
το Σθένος, η Ψυχή, η Αγρύπνια
η Αυταπάρνηση, η Λογική, η Σκέψη.

Καθώς τα καύσιμα
εξαφανίζονται,
η Φωτιά καπνίζει και σβήνει...

Ροή

Από την Ανατολή στη Δύση και πάλι στην Ανατολή.
Από το Καλοκαίρι στο Χειμώνα και πάλι στο Καλοκαίρι.
Από τη νεότητα στο γήρας, μα ποτέ ξανά στη νεότητα.

Η ζωή
   περνάει τόσο, μα τόσο γρήγορα.
   ποτέ δεν είναι αρκετή.
   δεν είναι τίποτ' άλλο από στιγμές.

Κάθε πρωί που ξυπνάω, (προσ)εύχομαι:
"Ας μη χάνω αυτές τις στιγμές."

Περικοπές από το κατά Καζαντζάκη Ευαγγέλιον, #20

Χαρά μεγάλη να μπαίνεις σ' ένα χωριάτικο κρητικό σπίτι· όλα γύρα πατριαρχικά, αιώνια: το τζάκι, ένα λυχνάρι κρεμασμένο δίπλα στο τζάκι, πιθάρια με λάδι και γεννήματα και ζερβά ως μπαίνουμε, σ' ένα κούφωμα του τοίχου, στο σταμνοστάτη, το σταμνί με το δροσερό νερό, ταπωμένο με σταμναγκάθι. Στα δοκάρι κρέμουνται αρμαθιές κυδώνια και ρόδια και μυρωδάτα βότανα - φασκόμηλο, δυόσμο, δεντρολίβανο, θρούμπα. Στο βάθος, τρία τέσσερα σκαλοπάτια, κι ανεβαίνεις στο σοφά, όπου είναι το στριποδένιο κρεβάτι, κι από πάνω τ' άγια κονίσματα με το αναμμένο καντήλι. Το σπίτι σου φαίνεται αδειανό, κι όμως τα 'χει όλα· τόσο λίγα πράματα έχει ανάγκη ο σωστός άνθρωπος.

(Νίκος Καζαντζάκης, "Βίος και πολιτεία του Αλέξη Ζορμπά")

[σ.σ. Δεν άντεξα να μη γράψω κάτι σχετικό με σπίτι q-:]

Μετακομίζοντας

Το 2008 έχει φέρει ήδη αλλαγές στη ζωή μου.

Αναμένονται κι άλλες.
Νέες πόρτες (σπιτιών (-:) ανοίγονται.
Με περιμένει πολύ τρέξιμο.

Καλό μου δρόμο...

Τα Ανόμοια

Όσο εκείνη μου έλεγε
για το Ψυχρό και το Σκοτάδι
εγώ σκεφτόμουν τους νόμους
της παγκόσμιας έλξης...

If You Tolerate This...

If You Tolerate This, Your Children Will Be Next τραγουδούσαν κάποτε οι Manic Street Preachers.

Ίσως είναι καιρός να σιγοτραγουδήσουμε κι εμείς.
Και να μη μείνουμε στο τραγούδι.

Πράγματα γίνονται γύρω μας και τα ανεχόμαστε.

> [...] Gravity keeps my head down
> Or is it maybe shame

Ας κρατήσουμε το κεφάλι ψηλά.
Και το μυαλό σκεπτόμενο.
Ας διαθέσουμε χρόνο για σκέψη/προβληματισμό.

Αυτό για αρχή.
Τα άλλα θα έρθουν...

Ελπιδοφόρο

Στο σκοτεινό δωμάτιο
μπήκε από το φεγγίτη
μια ηλιαχτίδα
και φώτισε το πρόσωπό του.

Κι αυτός σκέφτηκε:
«Όσο υπάρχουν τέτοιες ηλιαχτίδες
δε χάθηκε η ελπίδα
απ᾽ τον κόσμο...»

Όλα Είναι Δρόμος

Σ᾽ εκείνους που δε φοβήθηκαν,
που τόλμησαν να αυτονομηθούν
που σήκωσαν κατάμονοι το σταυρό τους
που πάλεψαν με τις αντιξοότητες
που αψήφησαν τις πληγές τους
ένα μόνο έχω να πω:

Αξιοθαύμαστη η προσπάθειά σας
να χτίσετε κάτι δικό σας.
Μη λησμονήσετε ποτέ
ότι μέσα σας υπάρχουν
ανεξάντλητα αποθέματα
για να συνεχίζετε.


(Στη Δ.Κ. και σ΄ όλους τους αγωνιστές της ζωής)

~~~

(Ο τίτλος είναι από όμωνυμο τραγούδι των «Τρυπών»)

Κουρδισμένα ανθρωπάκια

Περπατούν σκυφτοί και σκυθρωποί.
Κατεβαίνουν τρέχοντας
τις σκάλες του μετρό.

Οδηγούν αλλοπρόσαλλα
τα αυτοκίνητά τους,
και κορνάρουν
όταν ανάψει πράσινο.

Τρέχουν να προφτάσουν
-κι αυτοί δεν ξέρουν τι-
μα δε σταματούν
αν δεν το πιάσουν (-Χ

Αγχώνονται,
ζορίζονται,
παθαίνουν καρκίνο,
τροχαία,
καρδιακά επεισόδια.

῀῀῀

Αυτά βλέπω μερικές φορές
όταν περπατώ στο δρόμο
χωρίς να βιάζομαι.

Τις υπόλοιπες
δε βλέπω κάτι
ίσως γιατί
είμαι μέρος τους...

Απολογισμός

Κι αυτό το Σαββατοκύριακο
που τώρα φεύγει,
διένυσα χιλιόμετρα
στους δύο
και στους τέσσερεις τροχούς,

ξαναβρέθηκα με παλιούς
και νέους φίλους,

χάρηκα,
λυπήθηκα,
γοητεύτηκα,
ερωτεύτηκα,
απογοητεύτηκα,

είδα μέρη
που δε βλέπω συνήθως.

Πώς μπορεί το πρωί
μιας εργάσιμης Δευτέρας
να τα απαλείψει όλα αυτά;

Ο Πρώτος Κανόνας

Αν με ρωτήσετε ποιος είναι
ο πιο μεγάλος κανόνας
για τη βελτίωση
του κόσμου γύρω μας
θα σας πω:

"Μη συντηρείς ο ίδιος
ότι σε χαλάει
στο μυαλό και στην καρδιά".

Τα υπόλοιπα
είναι απλώς λόγια
και περιττές αναλύσεις.

Πρώτοι εμείς αλλάζουμε τον κόσμο.
Αρχίζοντας από μέσα μας.

Αρχίστε από σήμερα...


Υ.Γ. Μην αρχίσετε από σήμερα,
αρχίστε από τώρα...

Ετοιμότητα

Τις μέρες αυτές, οργιάζουν οι φήμες για επικείμενους σεισμούς. Γενικά, οι φήμες είναι κάτι το αναξιόπιστο.

Πόσο έτοιμοι είμαστε όμως για τέτοια ενδεχόμενα; Μήπως είναι καιρός να ασχοληθούμε σε επίπεδο πρόληψης;

• Έχουμε φτιάξει ένα κουτί "έκτακτης ανάγκης" για περιπτώσεις σεισμών, πυρκαγιάς και άλλων καταστροφών; (Ενδεικτικά, 1 και 2)


• Έχουμε ενημερώσει τα μεγαλύτερα μέλη της οικογένειας που είναι πιο πιθανό να πανικοβληθούν;


• Έχουμε διαβάσει απλές συμβουλές για το τι κάνουμε εκείνες τις στιγμές;

Και δεν τα λέω όλα αυτά γιατί πιστεύω στις φήμες.
Απλά πιστεύω ότι πρέπει από τώρα και για μια ζωή να είμαστε σωστά προετοιμασμένοι.

Σταυροφόροι χωρίς σταυρό

Αποφασισμένοι
φορούν τις πανοπλίες τους
και ξεκινούν για τόπους μακρινούς
να εκπληρώσουν ένα ιερό Χρέος
και να γυρίσουν πίσω με το Θείο Τρόπαιο.

Μπαίνουν στα καράβια τους
και ξαμολιούνται
και δεν ξαναγυρίζουν πια ποτέ.

Δίνοντας τη ζωή τους
γι᾽ αυτό που πιστεύουν
μα χωρίς να γνωρίζουν
κι οι ίδιοι τι πιστεύουν.

Σταυροφόροι χωρίς Σταυρό
βρίσκονται παντού γύρω μου
και πάντα έτρεμα
μήπως γίνω ένας από αυτούς...

῀῀῀
(Ο τίτλος της ανάρτησης είναι -ελαφρώς παραφρασμένος- τίτλος μυθιστορήματος του Arthur Koestler

Μαριάννα Κορομηλά: «Επιστρέφοντας στην Ανατολή»

Τον τελευταίο καιρό, προσπαθώντας να αξιοποιήσω καλύτερα τις ώρες που περνάω στοδρόμο -συνήθως επί δύο «οικολογικών» τροχών-, ψάχνω για ενδιαφέροντα ακούσματα για το φορητό μου ραδιοφωνάκι.

Έπεσα λοιπόν στην ιστοσελίδα του σταθμού Σκάι, απ᾽ όπου μπορείς να ακούσεις εκπομπές από το αρχείο τους.

Στάθηκα στην εκπομπή της Μαριάννας Κορομηλά, Επιστρέφοντας στην Ανατολή. Εξαιρετική η παραγωγός. Μια καταπληκτική φωνή, ταιριασμένη με μουσική που από μόνη της σε ταξιδεύει. Κι οι αφηγήσεις, περιπλανήσεις στην Ανατολή σε αλλοτινούς ή και πιο πρόσφατους καιρούς.

Σημειωτέον, ότι η Μαριάννα Κορομηλά εκδιώχθηκε άδικα και γραφειοκρατικά από την ΕΡΑ, ύστερα από πάνω από τριάντα χρόνια εκπομπών (Το γνωστό μας πια όνειδος του ελληνικού δημοσίου). Προφανώς, από τότε ψάχνει για νέα στέγη για τις εξαιρετικές εκπομπές της...

Περικοπές από το κατά Καζαντζάκη Ευαγγέλιον, #19

«Να ΄χεις μάτια κι αυτιά, έλεγα μέσα μου, τι ευτυχία! Να βλέπεις, ν' ακούεις αυτή την υπέροχη φαντασμαγορία, τον κόσμο. Να τρέχεις από το λίκνο στον τάφο ρίχνοντας αχόρταστες ματιές δεξά και ζερβά!

(Νίκου Καζαντζάκη, «Ο βραχόκηπος»)

Βασιλιά μου

+
Σε βλέπω
μέρα τη μέρα
να κερδίζεις έδαφος.

+
Και περιμένω
κείνη τη μέρα του Μάρτη
που θα ισοφαρίσεις το γέρο Χειμώνα.

+
Σα ν᾽ ακούω τα μπουμπούκια
ν᾽ αργοσαλεύουν κάτω από το χιόνι
και ξέρω πως κάτι θαυμαστό γίνεται εκεί μέσα.

+
Λίγη ακόμα υπομονή
ώσπου να ᾽ρθει ο καιρός
να ξαναγεμίσουν οι μέρες μας

φ ω ς...

Μαντινάδα

Τα μάτια σου αλλάζουνε
της Φύσης τον κανόνα
και φέρνουνε την Άνοιξη
στα μέσα του Χειμώνα...

Λιμένας πρωτοειδομένους

«...με τι ευχαρίστησι, με τι χαρά,
θα μπαίνεις σε λιμένας πρωτοειδωμένους...»
(Κ.Π.Καβάφης, «Ιθάκη»)


Κάθε πρωτοειδωμένο λιμάνι
μια πρόκληση.

Να κατακτήσεις τα νερά του
να περπατήσεις στα σοκάκια του
να γνωρίσεις τους ανθρώπους του
να ρουφήξεις τον αέρα του
να βάλεις μέσα σου τον παλμό του.

Κι αφού φορτώσεις κι εκφορτώσεις
τα πολύτιμα εμπορεύματα
να σηκώσεις και πάλι την άγκυρα
γι᾽ αλλού,
ένα βήμα πιο κοντά στην Ιθάκη σου...

Για το χιόνι

(Καλειδοσκόπιο σκόρπιών σκέψεων
μιας χιονισμένης Κυριακής)

~~~

Στροβιλίζονται
στις ορέξεις του ανέμου
από τον ουρανό στη γή
από τα νέφη στο χώμα
χωρίς να μπορούν
να κάνουν αλλιώς...

~~~

Δε θυμάμαι που διάβασα το:
«Έχει βρει όλα τα χρώματα μές στο λευκό».

~~~

Από την αγκάλη του χιονιού
θα βγουν οι πιο κόκκινες
παπαρούνες της Άνοιξης...

~~~

Φύλαξα ένα κρύσταλλο χιονιού
μέσα στην καρδιά μου
για τις δύσκολες ώρες.
Τον έβαλα δίπλα
στις Αυγουστιάτικες ηλιαχτίδες
που βρίσκονται εκεί
για τον ίδιο λόγο...

Γύρισμα σελίδας

Πάνω στο γύρισμα
της σελίδας
ήρθε κι έκατσε
ένα περιστέρι.

Και είπε:
"Το παρελθόν
πέτάξε ήδη μακριά.

Ασχολήσου με το παρόν
πριν γίνει κι αυτό παρελθόν
και πετάξει ομοίως."

Δεν είπε τίποτ᾽ άλλο
μόνο άνοιξε
τα φτερά του
και χάθηκε...

Τακτικός

Είμαι τακτικός τύπος.
Καθετί που θέλω να κάνω
αλλά δεν πρόλαβα ακόμα
το σημειώνω σε λίστα.

Ιεραρχώ τις προτεραιότητες
και βγάζω κάθε φορά
μια λίστα με πράγματα
προς διεκπεραίωση.

Μόνο που η ουρά αναμονής
μεγαλώνει απειλητικά,
δυσανάλογα
με το διαθέσιμο χρόνο.

Είμαι τακτικός τύπος.
Τα βάζω κάτω
και ψάχνω να βρω
τι φταίει...

(Συνεχίζεται...)

Κίνηση Brown

Φυσική πειραματική:

Πάρτε μερικούς κόκκους γύρη
και ρίξτε τους σ᾽ ένα δοχείο με νερό.
Κατόπιν με ένα δυνατό μεγεθυντικό φακό
ή μικροσκόπιο
παρατηρήστε την κίνηση των κόκκων
στο νερό.

Φαίνονται σα να κινούνται ακανόνιστα
προς όλες τις κατευθύνσεις
με ατέλειωτα ζιγκ-ζαγκ
χωρίς πορεία και νόημα.

Η κίνηση αυτή λέγεται κίνηση Brown
και οφείλεται στα μικρότερα μόρια του νερού
που χτυπούν απ᾽ όλες τις κατευθύνσεις
τους μεγαλύτερους κόκκους γύρης.


Το ίδιο συμβαίνει και με -όχι λίγους- ανθρώπους.
Ατέρμονη κίνηση Brown η ζωή τους...

Απαρτία

Τους είδα χθες στον ύπνο μου.

Όλοι οι Θεοί του κόσμου
σ᾽ ένα σύννεφο.
Απελπισμένοι, ξεχασμένοι
συζητούσαν για την κατάντια
του ανθρώπου.

Ώσπου το πλήθος παραμέρισε ο Πλούτος
συνοδευόμενος από την Απληστία.
Και τους είπε:
Εγώ θα είμαι πλέον ο αρχηγός σας.
Υπό τις διαταγές μου ο κόσμος...

Περικοπές από το κατά Καζαντζάκη Ευαγγέλιον, #18

Είσαι ένα φύλλο στο μέγα δέντρο της ράτσας. Να νιώθεις το χώμα ν' ανεβαίνει από τις σκοτεινές ρίζες και ν' απλοκαμιέται στα κλαριά και στα φύλλα.

Ποιος είναι ο σκοπός σου; Να μάχεσαι να πιαστείς στέρεα από το κλαρί, κι είτε σα φύλλο είτε σαν άνθος είτε σαν καρπός να σαλεύει μέσα σου, ν' ανανεώνεται και ν' αναπνέει ολάκερο το δέντρο.

(Νίκου Καζαντζάκη, «Ο βραχόκηπος»)

Τ᾽ αστέρια

-Μα πες μου εσύ που όλα τα ξέρεις:
Ποιος ειν᾽ ο δρόμος για τ᾽ αστέρια[1];
Της είπα και γέλασε.

Και μου απάντησε:
-Πάλι γι᾽ αστέρια μου λες;
Μα δεν κοιτάς ποτέ χαμηλά, πού πατάς;

-Κάποτε το έκανα.
Μα τώρα το φως απ᾽ το δικό σου αστέρι
δεν αφήνει τίποτ᾽ άλλο στο οπτικό πεδίο...

~~~
[1] Από το «Μάρκος και Άννα» των Χάρη και Πάνου Κατσιμίχα

Λέξεις για την καρτέλα

(Από τη «Γλώσσα μου για την ΣΤ᾽ Δημοτικού»)

Παιδικά κολυβογραμματάκια.
Σκόρπια λόγια, πολλά νοήματα.
Το βιβλίο είναι ακριβώς 20 χρονών.
Σκονιζόταν στη βιβλιοθήκη μου μέχρι χθες.

ανδρείος-αντρειωμένος,
ελπίζω-ελπίδα,
περιπλανιέμαι,
καταγής-κατάκαρδα,
ελευθερία, ελεύθερος,
αισθάνομαι, αίσθηση, αίσθημα,
ολοένα βία, βιασύνη,
επιθυμώ, επιθύμησα...

Μεταλάσσονται

Αλλάζουν.
Μεταλάσσονται.
Τα μηδέν και τα ένα
κάποτε γυρίζουν σελίδα.

Έτσι κι εγώ
καλωσορίζω σιγά-σιγά
τα καινούρια μου μηδέν και ένα
σε μια νέα εργασιακή σελίδα.

Άλλαξα τις τηλεπικοινωνίες
με το γεω-γραφείν.
Προσδοκώντας πάντα το καλύτερο
θα πορεύομαι,
θα εκπαιδεύομαι
χωρίς να ξεχάσω
τη φορητότητα της καρδιάς μου.


«Ποιος ξέρει τι θα φέρει το αύριο;» [1]


῀῀῀
[1] Χάρη και Πάνου Κατσιμίχα, «Παίξε βραχνή μου φυσαρμόνικα»

Περικοπές από το κατά Καζαντζάκη Ευαγγέλιον, #17

Η πέτρα σώζεται αν τη σηκώσουμε από τη λάσπη και τη χτίσουμε σ' ένα σπίτι ή αν σκαλίσουμε απάνω της το πνέμα.

(Νίκου Καζαντζάκη, «Ο βραχόκηπος»)

Ουδέπω

Οι φίλοι παντρεύονται,
φτιάχνουν τα σπίτια τους,
κάνουν παιδιά.

Και μου λένε
«άντε, και στα δικά σου».

Κι εγώ σκέφτομαι
«Ουδέπω καιρός»
και θυμάμαι το Θαλή
γιατί όντως,
δεν ήρθε ακόμα ο καιρός.

Μα καμιά φορά τις νύχτες
αναρωτιέμαι
μήπως είναι αύριο
που θ᾽ αρχίσω να λέω:
«Ουκέτι καιρός...»

Για να γυρίσει ο Ήλιος...

«...θέλει νεκροί χιλιάδες
να 'ναι στους τροχούς
θέλει κι οι ζωντανοί
να δίνουν το αίμα τους...»


Πολύ βαριά, πολύ αιώνια,
τα λόγια του Αθάνατου μας Ποιητή.

Μεγάλη, ασύλληπτη η αδράνεια του κόσμου.
Ωκεανοί προσπαθειας για να μετακινηθεί.

Μα αξίζει κάθε προσπάθεια
και κάθε νέο λιθαράκι που μπαίνει σωστά
μεγάλο κέρδος είναι.

Και μια τρίχα μόνο
αν γυρίσει ο ήλιος,
εμφανής θα είναι η διαφορά
στον ουρανό,
στις καρδιές μας...

Για τη Σαντορίνη

"Στο πλοίο για τη Σαντορίνη
μια αχτίδα φωτός
με περιμένει
για να μου ζεστάνει το κορμί".


Το βασανισμένο καλοκαίρι που μας πέρασε, μου έμελλε να πραγματοποιήσω το παλιό αυτό όνειρο. Να επισκεφτώ το νησί των ανέμων, των αντιθέσεων, της αιώνιας δημιουργίας και καταστροφής.

Πιστή στο ραντεβού της, εκείνη η αχτίδα φωτός ήταν πράγματι εκεί και πολύ πριν πατήσω το πόδι μου στο νησί, με έλουσε, με ζέστανε, με προετοίμασε γι' αυτό που επρόκειτο να συμβεί στις μέρες που θ' ακολουθούσαν.

Μοναδική η ομορφιά της Σαντορίνης, μοναδική και ανείπωτη. Ο ξερός βράχος, οι παραλίες με τη μαύρη άμμο, τα απόκρημνα ηφαιστειακά βουνά, τα άσπρα σπιτάκια χτισμένα στην άκρη του απείρου. Οι αμέτρητες εκκλησίες με τους γαλάζιους τρούλους που θαρρείς πασχίζουν να συμφιλιώσουν Γη και Ουρανό, Ζωή και Θάνατο, Ιερό και Ολέθριο. Τα ξερικά αμπέλια που δίνουν το υπέροχο κρασί της. Η απόκοσμη εικόνα του ηφαιστείου, κεφάλι ενός υποχθόνιου γίγαντα που ποτέ δεν κοιμάται. Που κρατάει το Έρεβος σφιχτά στην αγκάλη του και περιμένει την κατάλληλη στιγμή να το εξαπολύσει. Οι γραφικοί οικισμοί με τα στενά δρομάκια τους. Οι νωχελείς γατες πάνω στους ασβεστωμένους τοίχους.

Δε χορταίνεται τούτο το νησί με μια μόνο επίσκεψη. Θα ξαναγυρίσω. Να ξαναεντρυφήσω στο "δοκιμασμένο" τούτο βράχο...



Σημείωση:

Έχουν περάσει τέσσερεις μήνες που τελείωσαν οι διακοπές μου στη Σαντορίνη.
Γιατί περίμενα τόσο για να ξαναγράψω κάτι;
Ίσως γιατί ήθελα να δω πόση εντύπωση μου έκανε τούτος ο τόπος.
Και ναι, τον έχω ακόμα μέσα μου ολοζώντανο.

Terra incognita

«Ερωτηθείς [ο Θαλής] τι δύσκολον,
έφη, το εαυτόν γνώναι.»


Ακόμα αναζητώ την α-λήθεια
μα τα τοπία
μέσα στα ίδια μου τα μάτια
αλλάζουν συνεχώς
στα βάθη του καθρέφτη...

Σταγόνες ποίησης, ε'

Μετεξεταστέα

Σαράντα δύο χρόνια
και δεν έμαθα
πως θα μπορούσα ν᾽ αφαιρέσω
τις υγρές λέξεις
απ᾽ το ποίημα.
Ν᾽ ανοίξω μια τρύπα
να το φουσκώνει ο άνεμος.
Να το κάνει πανί
για μεγάλα ταξίδια.
Δεν έμαθα ακόμη
πως ν᾽ αγαπάω.

(Στέλλας Καραμολέγκου, «Αόρατη θέα»)

Έξι χιλιάδες

Έξι
χιλιάδες
είναι τα χιλιόμετρα
που έκανα μέσα σε ένα χρόνο
-έκλεισε μόλις πριν λίγες μέρες-
από την αγορά του τωρινού μου ποδήλατου.

Οι άνθρωποι με κοιτούν παράξενα όταν τους λέω ότι εκτελώ το 95% των μετακινήσεών μου με ποδήλατο. Κι όμως, δεν είναι κάτι συγκλονιστικό. Είναι απλά μια συνήθεια, μια ευχάριστη συνήθεια, και γυμναστική και οικολογία μαζί. Και φιλοσοφία ίσως. (Βλέπεις κάποια πράγματα που δεν τα βλέπεις χρησιμοποιώντας το αυτοκίνητο).

Έχω ξαναμιλήσει γι' αυτό εδώ, εδώ κι εδώ.

Το μόνο που έχω να προσθέσω μετά από αυτή την «ψυχολογική» επέτειο είναι:

Δυνατόν.

Αρκεί να δουλεύει το μυαλουδάκι.
Νέες λύσεις, νέες προσεγγίσεις...

Αναμνήσεις

«Είμαστε οι αναμνήσεις μας»
(πού να το είδα άραγε γραμμένο αυτό;)

Και ένα σταγονίδιο παρόντος
κι ένα αχνό σύννεφο μέλλοντος,
θα πρόσθετα....

Παιχνίδι ασφαλείας

«Όσα δε φέρνει ο χρόνος
τα φέρνει η στιγμή»
(Παύλος Σιδηρόπουλος, «Το ᾽69»)


Πολύ άτιμη -θα πείτε- αυτή η στιγμή.

Μα δε φταίει εκείνη
αλλά εμείς που αφήνουμε
τις πιθανότητες εναντίον μας.

Δε θέλει παρά λίγο μόνο
παραπάνω προσπάθεια
ώστε οι πράξεις μας
να λαμβάνουν υπ᾽ όψη
το απροσδόκητο.

Και κάτι «τέτοιες» στιγμές
είναι που φαίνεται
η ανάγκη αυτή...

Μόνο ότι...

-Κύριε, πες μου σε παρακαλώ. Τι είναι Αληθινό;

-Μόνο ό,τι ονειρεύεσαι.

-Κύριε, πες μου. Τι είναι Ιερό;

–Μόνο ο,τι νιώθεις.

-Κύριε πες μου. Τι είναι Όμορφο;

-Ό,τι βλέπεις με τα μάτια της καρδιάς σου.

-Πες μου Κύριε. Τι είναι Αιώνιο;

-Μόνο ό,τι κάνεις για τους αγαπημένους σου.

-Και Ζωντανό; Τι είναι Ζωντανό, Κύριε;

-Ό,τι αισθάνεται πόνο.

-Και τέλος, Κύριε μου. Τι είναι Λεύτερο;

-Ό,τι δεν είναι στάσιμο...

Σταγόνες ποίησης, ε'

Καλλιεργητής

Στη δεντροφυτεμένη πλευρά του εαυτού μου
ποτίζω και σκαλίζω καθημερινά.
Μου λένε συχνά
πως τέτοια ομοιότητα στο είδος των φυτών
είναι κουραστική.
Μα εγώ επιμένω να καλλιεργώ
το ακριβό είδος της αγάπης
πληρώνοντας σαν τίμημα
τον άλλο μισό εαυτό μου.

(Στέλλας Καραμολέγκου, «Αόρατη θέα»

Οι εξαρτήσεις

Από παλιά μου άρεσε να λέω
ότι «εξάρτηση» είναι
ό,τι σου αφαιρεί τη χαρά της ζωής
είτε είναι ουσίες, πράγματα, ή και διαδικασίες.

Χείριστο πράγμα οι κακές συνήθειες
και ατέρμονη η προσπάθεια
απεμπλοκής από αυτές...

Φως εκ Φωτός

Κοίταξα τα μάτια της
και της είπα:
«Από ποιο αστέρι
είναι αυτό το Φως;»

Κι εκείνη μου απάντησε:
«Δεν είναι από αστέρι μακρινό,
είναι απλά το καθρέφτισμα
του δικού σου Φωτός.»

Για τη στιγμή

Δοξάζω τη στιγμή
που ανυψώνεται,
που μετουσιώνεται
σε Θείο, σε Αιώνιο.

Γι' αυτή τη στιγμή
μονάχα
αξίζει όλη η υπόλοιπη ζωή...

Στο φανάρι

Σε είδα χθες το απόγευμα στο φανάρι της οδού Τ.

Εγώ πάνω στο ποδήλατο κι εσύ στο καλογυαλισμένο ταξί σου, να πατάς τη διάβαση των πεζών. Με κοιτούσες σαν εξωγήινο (φταίει το κράνος, είναι κομματάκι ασυνήθιστο φαίνεται) κι ύστερα πέταξες αδιάφορα το τσιγάρο σου στο δρόμο.

Σε κοίταξα λίγο αυστηρά κι εσύ μετά από μερικά δευτερόλεπτα πάτησες το κουμπί και ανέβασες το τζάμι σου. Τι φοβήθηκες; Μην κατέβω, μαζέψω το τσιγάρο και στο πετάξω στη μάπα; Ομολογώ ότι μερικές φορές σε παρόμοιες περιστάσεις, το έχω σκεφτεί, αλλά στην τελική δεν έχω τίποτα να κερδίσω με το να σε νευριάσω.

Για 3'' σου χαμογέλασα και σε ξανακοίταξα λίγο έντονα. Κοίταξες μπροστά και όταν άναψε πράσινο έφυγες γρήγορα πατώντας γκάζι. Μου άφησες μια μικρή μελαγχολία, την οποία λησμόνησα μερικά δευτερόλεπτα αργότερα, αφοσιώνοντας την προσοχή μου στο δρόμο...

Πώς το λέει ο ποιητής;

"...για να γυρίσει ο ήλιος
θέλει δουλειά πολλή..."

Δυστυχώς...

Σταγόνες ποίησης, δ'

Προστασία

Οι ποιητές
βρίσκονται στην πρώτη
και την τελευταία γραμμή
του αγώνα.
Ανάμεσά τους ο Κόσμος
να ζεσταίνεται.

(Στέλλας Καραμολέγκου, «Αόρατη θέα»)

(Πολύ όμορφο. Επίσης, μου θυμίζει κάτι αντίστοιχο δικό μου)

Δεσμοί

Γιάτί οι άνθρωποι
να δένονται ψυχικά
με τα άψυχα πράγματα;

Αξιοπρόσεκτο

Το αληθινά μοναδικό,
αληθινά ξεχωριστό πάνω του
ήταν ότι μπορούσε να αλλάζει.

Να αλλάζει τα πάντα μέσα του
κι ύστερα να το εκπέμπει
για να συμβεί το ίδιο γύρω του...

Πρότυπο εκπαίδευσης

Στο τσίρκο συνήθως δένουν τα ελεφαντάκια όταν είναι μωρά σε έναν πάσσαλο μέ ένα χοντρό σκοινί. Το ελεφαντάκι προσπαθεί να ξεφύγει αλλά δεν τα καταφέρνει.

Τα χρόνια περνούν και το ελεφαντάκι μεγαλώνει. Όμως έχει πιστέψει ότι δεν μπορεί να ξεφύγει.

Έτσι παραμένει, παρότι είναι πια ένας τεράστιος ελέφαντας πολλών τόνων, στη θέση του καρτερικά, χωρίς να κάνει καμιά προσπάθεια να ξεφύγει.

Έχει εκπαιδευτεί επιτυχώς.

(Αναστάσης Μαρασλής, "Λύκος ή πρόβατο")

Ένα καθυστερημένο γράμμα

Αγαπητέ μου Αη Βασίλη
(λίγο καθυστερημένα βέβαια)

Κατ' αρχάς, όλοι μου λένε ότι δεν υπάρχεις.
Εγώ όμως, βαθιά μέσα μου ξέρω.
Ξέρω ότι όταν πιστεύουμε κάτι πραγματικά,
αυτό υπάρχει αληθινά -τουλάχιστον μέσα μας-.

Όποιον και να ρωτήσεις, θα σου πει
ότι ήμουν καλό παιδί όλο τον περασμένο χρόνο
-για την ακρίβεια, μάλλον το παράκανα κιόλας-.

Δε θα σου ζητήσω πολλά,
ένα πράγμα μόνο.
Στην αρχή πίστευα ότι δεν είναι ακριβό
μετά όμως συνειδητοποίησα ότι σήμερα
μπορεί να είναι από τα πιο ακριβά πράγματα.

Χρόνο θα ήθελα να μου φέρεις.
Χρόνο για τον εαυτό μου.
Χρόνο για τα αγαπημένα μου πρόσωπα,
την οικογένειά μου, τους φίλους μου.
Χρόνο να έχω για το σπίτι, τη γειτονιά μου,
το δήμο, τη χώρα, και τελικά τον πλανήτη μου.
Χρόνο για να τον αφιερώνω
να γίνομαι καλύτερος άνθρωπος.

Κι επειδή ο χρόνος -δυστυχώς-
δε μπαίνει σε συσκευασία δώρου,
δώσε μου απλά τη δύναμη
να κυριαρχήσω πάνω του,
να τον υποτάξω
και να τον ρουφήξω
μέχρι την τελευταία στάλα του...

Χαμενος για λιγο

Αυτές τις μέρες
πήρα άδεια από τη δουλειά
έκλεισα διακόπτες
σταμάτησα διαδικασίες.

Εκτελούνται έργα εντός.

Του "ύπνου ο πολύχρωμος κύκνος[1]"
ανέλαβε να γιατρέψει το σώμα
από τους μαύρους κύκλους από κούραση μηνών.

Εργάτες στήσαν σκαλωσιές του νου
ανεβήκαν πάνω
και κόβουν, ράβουν
επισκευάζουν, συντηρούν.

Το Δέλτα Σίγμα συνεδριάζει από μέρες
κι αποτιμά, κρίνει
αξιολογεί, σχεδιάζει.


Κι όταν τελειώσουν όλα αυτά
αυτό που θα αποκαλυφθεί
πόσο θα θυμίζει άραγε
αυτό που καλύφτηκε;

~~~
[1] Στίχος από το "Όνειρο ήτανε" του Αλκίνοου Ιωαννίδη, όπως και ο τίτλος της ανάρτησης

Το Εφήμερο και το Αιώνιο

"Για μένα,
δεν υπάρχει αύριο.
Για σένα, οι αιώνες
δεν είναι
παρά ασήμαντες τελίτσες
σε άσπρο φόντο.
Τιμή μου να γίνει από αύριο τροφή σου
το νεκρό μου σώμα"
είπε το ροδοπέταλο
πέφτοντας στα πόδια της σεκόιας
παρασυρμένο
από την πρωινή αύρα.

"Δική μου τιμή
να στολίσεις για λίγο
τις ρίζες μου
με τη δροσιά,
το χρώμα
και το άρωμά σου
κι ύστερα
να γίνεις στήριγμα
για να ψηλώσω
έναν πόντο παραπάνω"
του είπε η σεκόια
και το αγκάλιασε.

Γιορτινό

Ο χρόνος λίγο πριν
μια μεγάλη γιορτή
είναι πάντα ιερός
και πολύτιμος
σαν χρόνος συντήρησης
και αποκατάστασης
του μυαλού
των σκέψεων
των στόχων
των προσδοκιών
και των διαδικασιών μας.

Ας απέχουμε όσο γίνεται
από το καταναλωτικό όργιο
κι ας σμίξουμε
τις καρδιές μας.

Χρόνια πολλά σε όλους μας.

Μαθητευόμενος

Σήμερα έμαθε
να ζωγραφίζει
με το κόκκινο.

Αύριο θα μάθει
το πράσινο,
ύστερα το κίτρινο,
και ούτω καθεξής.

Κι όμως
ήδη από σήμερα
και μόνο με κόκκινο,
ξεφυτρώσαν στον καμβά
παπαρούνες,
κοριτσίστικα μάγουλα
και Αη Βασίληδες.

Και κάθε νέο χρώμα
θα προσθέτει κι από μια
καθοριστική πινελιά
στο δισδιάστατο αυτό όνειρο...

Τέλος εποχής;

Όταν κάτι παλιό και αγαπητό
πάψει να υπάρχει
ένα αίσθημα μελαγχολίας είναι
ίσως το πιο φυσικό.

Κι όμως
κάθε μέρα, κάθε ώρα,
κάθε στιγμή που περνάει,
κάτι μοναδικό
κάτι αναντικατάστατο πεθαίνει.

Κι ζωή μας αποτελείται από πολλά
μικρά τέτοια πράγματα
τα οποία συχνά
αφήνουμε αβίαστα να χαθούν...

Υπενθύμιση

Μια ανάσα πριν τα τριάντα
αρχίζουν δειλά-δειλά και πολλαπλασιάζονται
οι άσπρες τρίχες στα μαλλιά.

Και κάθε μια απ' αυτές
σα να ψιθυρίζει:

Θυμίσου: Ο χρόνος για να κάνεις
όλα αυτά που πάντα ήθελες να κάνεις
αρχίζει να μετρά αντίστροφα.

Ό,τι είναι να κάνεις
κάνε το
πριν να 'ναι αργά...

Σταγόνες ποίησης, γ'

Ω Θεά της έμπνευσης πάρε με.
δε με καταλαβαίνουν.
Μόνο εσύ ξέρεις το κέλυφος
που με την αγωνία των λέξεων
σπάω κάθε φορά.
Πουλιά οι στίχοι μου ζητούν φως
για να Ζήσουν.

(Στέλλας Καραμολέγκου, «Σπασμένα αγάλματα»

Περί αίματος και Φόβου

Λεει εδώ ο αγαπητός spikon για την εμπειρία του της αιμοδοσίας.

Εγώ πάλι, εθελοντής αιμοδότης που έχει δώσει πάνω από 10 φορές τα τελευταία 4 χρόνια, δηλώνω ότι είμαι φοβιτσιάρης. Κάθε φορά που πάω, οι σφυγμοί μου είναι αρκούντως αυξημένοι. Στο τρύπημα για τον αιματοκρίτη, στο βάλε και στο βγάλε της βελόνας, κατά τη ροή του αίματος...

Πηγαίνω όμως. Όπως λεει κι η ποίητριά μας:

"Ξεχνιέται άραγε ο φόβος
με συστηματική προσπάθεια;"

Φυσικό πράγμα ο φόβος, όπως κι ο πόνος. Είναι σήματα κινδύνου. Χρέος τους είναι να μας κάνουν πιο προσεκτικούς, να μας αφυπνίσουν. Το μυαλό όμως επεξεργάζεται τα σήματα κι αποφασίζει ανάλογα. Έχει τη δύναμη να νικά το φόβο...

Η ιστορία δεν περιμένει

Το ξανάκουσα σήμερα
-που το ράδιο δε βγάζει παρά μόνο νότες-
και πρόσεξα καλά αυτή τη φορά τους στίχους.

Ιστορία, σε παρακαλώ,
δάνεισέ μου λίγο χώρο
κι ένα πενόφτερο
να γράψω το δικό μου
κεφαλαίο γράμμα
με κόκκινη μελάνη
σε μια μικρή γωνιά
του βιβλίου σου...



Όταν κάτι περιμένεις να γίνει
τότε περνάει έτσι ο καιρός
το χρόνο τον προφταίνουν εκείνοι
που δεν ψάχνουν γιατί και πώς
η Ευτυχία δεν περιμένει
άλλη μια ευκαιρία χαμένη.

Όταν κάτι περιμένεις ν' αλλάξει
καθισμένος αναπαυτικά
οι εφιάλτες σου γίνονται πράξη
και το γνωρίζουν κάποιοι καλά
η Ιστορία δεν περιμένει
άλλη μια ευκαιρία χαμένη.

Μα η αλήθεια ταξιδεύει στο νότο
εκεί που ο ήλιος είναι ψηλά
ο ουρανός είναι γαλάζιος εκεί κάτω
κι η φύση όμορφη όπως παλιά
κι όσοι κατάφεραν εκεί να φτάσουν
μπορούν να θυμηθούν και να ξεχάσουν
ότι περίμεναν να έχει γίνει
ότι δεν άλλαξαν πάντως ποτέ
το χρόνο προφτάσαν εκείνοι
που έλεγαν "τώρα"
που είπανε "ναι"
η Ιστορία είναι γραμμένη
κι η Ευτυχία δεν περιμένει.

Η Ιστορία κι η Ευτυχία
η ίδια η Ιστορία
κι η Ευτυχία
έρχονται τώρα
τώρα ξανά
τώρα
τώρα ξανά.

(Μαρίας Βουμβάκη: "Η ιστορία κι η ευτυχία")

Με οικονομικούς όρους

Ο στρατηγικός επενδυτής διαθέτει ένα μικρό χαρτοφυλάκιο.

Ξέρει ότι για κάθε επένδυση που κάνει, θα πάρει κάποια απόδοση. Αυτό μπορεί να είναι είτε μακροπρόθεσμα, είτε από το πρώτο λεπτό.

Γνωρίζει καλά ότι με το χαρτοφυλάκιό του, μόνο περιορισμένες επενδύσεις μπορεί να πραγματοποιήσει και σίγουρα όχι κάθε πρόγραμμα που κυκλοφορεί στην αγορά. Άρα, πρέπει να κάνει τις επιλογές του.

Πρόθεσή του είναι λοιπόν, να αξιοποιήσει το χαρτοφυλάκιό του, κάνοντας τις σωστές επενδύσεις, συλλογιζόμενος τα πιθανά κέρδη, το εκάστοτε ρίσκο, αλλά και τη διαθεσιμότητα ή μη των κεφαλαίων του. Βάζει επενδυτικούς στόχους και προσπαθεί να τους πραγματοποιήσει.

Αν σας ξένισα ελαφρώς μέχρι τώρα, να διευκρινίσω:

Το κεφάλαιό του επενδυτή είναι ακριβώς 24 ώρες για κάθε ημέρα.
Οι στόχοι του είναι το τι επιδιώκει από τη ζωή του, υγεία, οικογένεια. χρήματα, καριέρα, εμπειρίες ζωής και άλλα.

Οι προτεραιότητες που θέτει στους στόχους του, θα καθορίσουν την ποσότητα χρόνου που θα επενδύσει σε καθέναν από αυτούς...

Μετάλλαξη

Οι φωνές ξαναήρθαν σήμερα το πρωί και είπαν:

"Το Σαββατοκύριακό σου πήγε χαμένο αν στο τέλος του είσαι ο ίδιος άνθρωπος που ήσουν στην αρχή του..."

Σταγόνες ποίησης, β'

Από συνήθεια

Πόσες φορές θα μπει στο χειρουργείο της ζωής;
Δεν το γνωρίζει.
Γι' αυτό συνήθισε γυμνός.
Ναν' έτοιμος για την επέμβαση.

(Στέλλας Καραμολέγκου, «Σπασμένα αγάλματα»)

Συμβιβασμός

Από τη στιγμή που κατάλαβε
ότι αδυνατεί να κατανοήσει
την απεραντοσύνη του Ωκεανού
κι αφέθηκε να αρμενίζει
στις γαλάζιες του εκτάσεις
βρήκε την Ευτυχία...

Μη αναστρέψιμο

Την ξαναείδα απόψε
και της είπα:

«Κορίτσι μου,
βλέπω στα μάτια σου
το όνειρό σου να σβήνει
μέρα με τη μέρα.

Γιατί το αφήνεις να σβήσει;
Ζήσε το.
Κάντο σάρκα και γεύσου το.
Και στο τέλος, θάψε το.»

Κι αυτή κοίταζε το πουθενά
με τα υγρά της
κουρασμένα μάτια
και δε μιλούσε...

Απολογισμός

Στο τέλος της ημέρας, χρήσιμος είναι ένας σύντομος απολογισμός:

Τι λάθη κάναμε σήμερα;
Τι καινούριο μάθαμε;
Τι τοπία αγναντέψαμε μέσα στα μάτια των ανθρώπων;
Πώς θα μπορούσαμε να είχαμε χειριστεί καταστάσεις;

Ας κλείσουν τα μάτια με μια υπόσχεση
για το αύριο:
Να γίνει Σοφία το κάθε σημερινό δίδαγμα...

Οξύμωρο

Η Ελπίδα για το Μέλλον του Κόσμου
είναι κάτι
τόσο βαρύ κι ασήκωτο, τόσο φλέγον,
που μόνο τα τρυφερά χεράκια των βρεφών
μπορούν να κρατήσουν
με σιγουριά και ασφάλεια...

Σταγόνες ποίησης

Σκοτεινός θάλαμος

Μαύρο, άσπρο.
Σκοτάδι, φως.
Φωτογραφία η ζωή.
Χρειάζεσαι την αλήθεια
για να την εμφανίσεις.

(Στέλλας Καραμολέγκου, «Σπασμένα αγάλματα»)

Μέρες του 2007

Πέρναγε τις μέρες του
χτίζοντας πέτρα-πέτρα τα όνειρά του.

Πέρναγε τις νύχτες του
κάνοντας νέα όνειρα...

Μέριμνα

Γύρισε και της είπε:

«Ας βρουν τα σώματά μας
έτσι γυμνά και σφιχταγκαλιασμένα
χιλιάδες χρόνια μετά
όταν θα έχει πια εκλείψει η Αγάπη
από τον κόσμο
για να έχουν κάτι να ασχολούνται
οι δύστυχοι...»

Με την αρρώστια

Λόγια ενός ανθρώπου ο οποίος πάσχει από σκλήρυνση κατά πλάκας, αυτό όμως δεν τον εμποδίζει να κάνει πράγματα στη ζωή του, να είναι ενεργός, να δραστηριοποιείται, να εργάζεται:

«Ζω με την αρρώστια κι όχι για την αρρώστια»

Περικοπές από το κατά Καζαντζάκη Ευαγγέλιον, #16

-Δε φοβάσαι;

-Αν φοβηθώ, χάθηκα!

(Νίκου Καζαντζάκη, «Ο βραχόκηπος»)

Οι διαδικασίες

Οι διαδικασίες είναι κάτι χρήσιμο
που μας βοηθάει να βάλουμε μια τάξη
στα απλά, καθημερινά, απτά πράγματα της ζωής.

«Κάνε αυτό και μετά αυτό και μετά αυτό
και θα έχεις ένα αξιοπρεπές αποτέλεσμα.
Έτσι είναι το σωστό και το λογικό.»

Μα τα πιο όμροφα πράγματα στη ζώη
είναι αυτά που δε θέλουν
και δε μπορούν να περιγραφούν από διαδικασίες.

Ο έρωτας, τα όνειρα
η ελπίδα, οι προσδοκίες,
η τέχνη...

Οι ήρωες

Οι ήρωες
είναι οι απλοί
καθημερινοί μας συνάνθρωποι
οι οποίοι, πολύ απλά,
κάτω από δραματικές συνθήκες
άφησαν για λίγο πίσω τους
κάθε σταγόνα λογικής
και προσπάθησαν το Άπιαστο.

Τα έδωσαν όλα για το Άπιαστο.
Τα έχασαν όλα για το Άπιαστο.

Κι αυτό είναι το μεγάλο
το ασύλληπτο τους κατόρθωμα
για το οποίο η Ιστορία
θα τους μνημονεύει
μεσα στους αιώνες...

Παραμένουν κλειστές

Ας ήταν μόνο για μια μέρα.

Να παραμείνουν κλειστές
οι οθόνες όλου του κόσμου.

Κι οι άνθρωποι
που κρύβουν
τα μάτια και το γέλιο τους
πίσω από αυτές,
να τα χαρίσουν
ο ένας στον άλλο...

Χαμογελάστε παρακαλώ

Περιμένοντας στο ταμείο κάποιου καταστήματος, πρόσεξα ένα χαρτονάκι κολλημένο στο πίσω μέρος της οθόνης (το μέρος που βλέπει ο πελάτης δηλαδή).

Το χαρτάκι έγραφε: «Χαμογελάστε παρακαλώ».

Δεν είναι όμορφο, απλά όμορφο;

Χαμογέλασα και μου αντι-χαμογέλασε και η ταμίας.

Καλή μας εβδομάδα...

Περικοπές από το κατά Καζαντζάκη Ευαγγέλιον, #15

[...] πήγες σ' ένα ξακουσμένο ασκητή, που ασκήτευε στην κορφή ενός δέντρου: «Δώσ' μου συμβουλή, πάτερ άγιε!» του φώναξες. Κι αυτός, από την κορφή του δέντρου, σου αποκρίθηκε: «Φτάσε όπου μπορείς! -Δώσ΄ μου ακόμα κι άλλη συμβουλή, πάτερ άγιε!» του ξαναφώναξες. -Φτάσε όπου δεν μπορείς!» σου αποκρίθηκε.

(Νίκου Καζαντζάκη, «Ο φτωχούλης του Θεού»)

Οι επαναστάσεις

Οι πιο μεγάλες,
οι πιο βίαιες,
οι πιο ανατρεπτικές,
οι πιο αιματοβαμμένες,
οι πιο αποτελεσματικές επαναστάσεις,

είναι αυτές που συντελούνται
αποκλειστικά στην καρδιά
και στο μυαλό των ανθρώπων...

Οι βασανιστές

Σε μια έρευνα αφιερωμένη στα βασανιστήρια, που είχε κάνει πριν χρόνια ο εξαιρετικός Στέλιος Κούλογλου στο «Ρεπορταζ χωρίς σύνορα», ένα θύμα βασανιστηρίων την εποχή της δικτατορίας έλεγε στην κατακλείδα της εκπομπής κάτι περίπου σαν το παρακάτω:

«Εκείνος που επέζησε από τα βασανιστήρια, δεν έκανε τίποτα περισσότερο από το να αποδείξει ότι είναι κατά πολύ δυνατότερος από τους βασανιστές του. Δεν αισθάνομαι οργή ή ανάγκη εκδίκησης απέναντι σ' εκείνους που με βασάνισαν. Τους λυπάμαι, γιατί απλά απέτυχαν στο θλιβερό τους έργο να προξενήσουν πόνο. Η ζωή είναι πολύ όμορφη κι εγώ είμαι χαρούμενος που είμαι ζωντανός και γεμάτος όρεξη να τη χαρώ και να αγωνιστώ ξανά γι' αυτή.»

Πάρε το τιμόνι

Οι Φωνές ξαναγύρισαν κι απόψε.
Πιο δυνατές και πιο ενοχλητικές από ποτέ.
Σχεδον σαν Ερινύες.
Αποφασισμένες να μη με αφήσουν σε ησυχία.


«Μήπως αρμενίζεις με τον αυτόματο πιλότο;
Αν μάθαινες ότι σε ένα μήνα θα πέθαινες, θα συνέχιζες αυτή τη ζωή;

Κάνεις αυτά που πραγματικά η καρδιά σου ζητάει;

Η ζωή δε γυρίζει πίσω. Το ποτάμι κυλάει.
Πιες από τη δροσιά του...»

Πατριώτες και «Πατριώτες»

Άσκηση για τον αναγνώστη: Το καθένα από τα παρακάτω, είναι θετικό, αρνητικό ή αδιάφορο όσον αφορά στο πόσο αγαπάει κάποιος ουσιαστκά την πατρίδα του;

• Αναρτώ τη σημαία στο μπαλκόνι μου στις εθνικές γιορτές
  
• Αναζητώ την ιστορική αλήθεια προσπαθώντας να ξεπεράσώ τις παγιωμένες προκαταλήψεις με τις οποίες μας μεγάλωσαν όλους
  
• Αντιπαθώ και βαριέμαι τη δουλειά μου. Την κάνω όσο πιο γρηγορα και άτσαλα μπορώ, αδιαφορώντας για το αποτέλεσμα
  
• Δε χάνω ευκαιρία να διακηρύξω τι καταπληκτικοί τύποι ήταν οι αρχαίοι ημών πρόγονοι και το πόσο απειλούμαστε από τους μετανάστες
  
• Εκτιμώ τις οικονομικές μου δυνατότητες και κάνω τη ζωή που μου επιτρέπουν. Δε ζω με δανεικά
  
• Είμαι καταναλωτικά ευαισθητοποιημένος. Προτιμώ, όσο γίνεται, τα εγχώρια προϊόντα. Αναζητώ το ποιοτικό και ταυτόχρονα οικονομικό. Απεχθάνομαι τις αλόγιστες σπατάλες
  
• Είμαι περιβαλλοντικά ευαισθητοποιημένος. Φυτεύω δέντρα στον κήπο μου. Ανακυκλώνω. Περιορίζω τα προϊόντα μιας χρήσης. Δε σπαταλώ τους φυσικούς πόρους. Δεν κάνω κατάχρηση του αυτοκινήτου
  
• Είμαι περήφανος που υπηρέτησα στον Ελληνικό Στρατό. Είναι το καύχημα του Έθνους μας. Γίνεται φοβερά καλή δουλειά εκεί όσον αφορά την αποτελεσματική και άριστα οργανωμένη άμυνά μας.
  
• Ενδιαφέρομαι κυρίως πως να κάνω την «αρπαχτή» και να βρω κάποιον εύκολο τρόπο να τα οικονομήσω γρήγορα με νόμιμα ή παράνομα μέσα
  
• Ενημερώνομαι ενεργά για την οικονομική, πολιτική και κοινωνική επικαιρότητα. Προσπαθώ να μη γίνονται πράγματα «για μένα χωρίς εμένα». Ψηφίζω κατά συνείδηση κι όχι από συνήθεια
  
• Μεγαλώνω σωστά τα παιδιά μου, επενδύοντας πρώτα από όλα χρόνο και τα κάνω κι αυτά σκεπτόμενους και ενεργούς πολίτες
  
• Ναι, η τηλεόραση είναι γεμάτη σκουπίδια. Η κατάσταση αυτή είναι απαράδεκτη! Παρ' όλα αυτά, τα παρακολουθώ ανελλιπώς όλα για να είμαι πάντα ενήμερος για τις εξελίξεις
  
• Πληρώνω τους φόρους που μου αναλογούν, χωρίς να κλέβω: στο ΦΠΑ, στις αποδείξεις, στο εισόδημά μου
  
• Σέβομαι τους δημόσιους χώρους και τη δημόσια περιουσία
  
• Στηρίζω τις ελπίδες της ζωής μου στα λαχεία, στα τυχερά παιχνίδια και στις κληρώσεις για σπίτια και αυτοκίνητα
  
• Συμμετέχω / παρακολουθώ με μεγάλη συγκίνηση τις παρελάσεις στις εθνικές γιορτές

Περικοπές από το κατά Καζαντζάκη Ευαγγέλιον, #14

Ο μούστος έβραζε στα βαρέλια, - ποιος θα πιει το κρασί, αναρωτιόνταν οι Κρητικοί, ποιος θα ζυμώσει ψωμί απ' τη φετεινή σοδειά, ποιος θα ζει να κάμει Χριστούγεννα; Οι μανάδες κοίταζαν τους λεβέντες τους γιους τους, οι γυναίκες τους άντρες τους, οι αδερφάδες τ' αδέρφια, τους κοίταζαν κι έβλεπαν πίσω από τους ώμους τους το Χάρο· μα δε μιλούσαν. Το 'ξεραν, Κρητικοί 'ναι, γι' αυτό γεννήθηκαν, να σκοτωθούν για την Κρήτη.

Δυνατόν

Κάποτε είπε κάποιος,
αναφερόμενος στην ατομική βόμβα:

«Πώς είναι δυνατόν
σε ένα κιλό μετάλλου
να υπάρχει τόση ενέργεια
που να καταστρέψει
μια όλόκληρη πόλη;»

Κι εγώ ρωτάω:

Πώς είναι δυνατόν
σε μια ανθρώπινη ψυχή
να υπάρχει τόση δύναμη
ώστε να αγωνίζεται
για το Άπιαστο;

Πώς είναι δυνατόν
σε ένα ανθρώπινο μυαλό
να χωράνε θεωρίες και κόσμοι
πέρα από το γνωστό Σύμπαν
και πέρα απ' το Χρόνο;

Πώς είναι δυνατόν
σε μια ανθρώπινη καρδιά
να χωράει τόση αγάπη
που να συγχωρεί, να υπομένει
και να αγκαλιάζει;