Είμαι τακτικός τύπος.
Καθετί που θέλω να κάνω
αλλά δεν πρόλαβα ακόμα
το σημειώνω σε λίστα.
Ιεραρχώ τις προτεραιότητες
και βγάζω κάθε φορά
μια λίστα με πράγματα
προς διεκπεραίωση.
Μόνο που η ουρά αναμονής
μεγαλώνει απειλητικά,
δυσανάλογα
με το διαθέσιμο χρόνο.
Είμαι τακτικός τύπος.
Τα βάζω κάτω
και ψάχνω να βρω
τι φταίει...
(Συνεχίζεται...)
Φυσική πειραματική:
Πάρτε μερικούς κόκκους γύρη
και ρίξτε τους σ᾽ ένα δοχείο με νερό.
Κατόπιν με ένα δυνατό μεγεθυντικό φακό
ή μικροσκόπιο
παρατηρήστε την κίνηση των κόκκων
στο νερό.
Φαίνονται σα να κινούνται ακανόνιστα
προς όλες τις κατευθύνσεις
με ατέλειωτα ζιγκ-ζαγκ
χωρίς πορεία και νόημα.
Η κίνηση αυτή λέγεται κίνηση Brown
και οφείλεται στα μικρότερα μόρια του νερού
που χτυπούν απ᾽ όλες τις κατευθύνσεις
τους μεγαλύτερους κόκκους γύρης.
Το ίδιο συμβαίνει και με -όχι λίγους- ανθρώπους.
Ατέρμονη κίνηση Brown η ζωή τους...
Είσαι ένα φύλλο στο μέγα δέντρο της ράτσας. Να νιώθεις το χώμα ν' ανεβαίνει από τις σκοτεινές ρίζες και ν' απλοκαμιέται στα κλαριά και στα φύλλα.
Ποιος είναι ο σκοπός σου; Να μάχεσαι να πιαστείς στέρεα από το κλαρί, κι είτε σα φύλλο είτε σαν άνθος είτε σαν καρπός να σαλεύει μέσα σου, ν' ανανεώνεται και ν' αναπνέει ολάκερο το δέντρο.
(Νίκου Καζαντζάκη, «Ο βραχόκηπος»)
-Μα πες μου εσύ που όλα τα ξέρεις:
Ποιος ειν᾽ ο δρόμος για τ᾽ αστέρια[1];
Της είπα και γέλασε.
Και μου απάντησε:
-Πάλι γι᾽ αστέρια μου λες;
Μα δεν κοιτάς ποτέ χαμηλά, πού πατάς;
-Κάποτε το έκανα.
Μα τώρα το φως απ᾽ το δικό σου αστέρι
δεν αφήνει τίποτ᾽ άλλο στο οπτικό πεδίο...
~~~
[1] Από το «Μάρκος και Άννα» των Χάρη και Πάνου Κατσιμίχα
(Από τη «Γλώσσα μου για την ΣΤ᾽ Δημοτικού»)
Παιδικά κολυβογραμματάκια.
Σκόρπια λόγια, πολλά νοήματα.
Το βιβλίο είναι ακριβώς 20 χρονών.
Σκονιζόταν στη βιβλιοθήκη μου μέχρι χθες.
ανδρείος-αντρειωμένος,
ελπίζω-ελπίδα,
περιπλανιέμαι,
καταγής-κατάκαρδα,
ελευθερία, ελεύθερος,
αισθάνομαι, αίσθηση, αίσθημα,
ολοένα βία, βιασύνη,
επιθυμώ, επιθύμησα...
Αλλάζουν.
Μεταλάσσονται.
Τα μηδέν και τα ένα
κάποτε γυρίζουν σελίδα.
Έτσι κι εγώ
καλωσορίζω σιγά-σιγά
τα καινούρια μου μηδέν και ένα
σε μια νέα εργασιακή σελίδα.
Άλλαξα τις τηλεπικοινωνίες
με το γεω-γραφείν.
Προσδοκώντας πάντα το καλύτερο
θα πορεύομαι,
θα εκπαιδεύομαι
χωρίς να ξεχάσω
τη φορητότητα της καρδιάς μου.
«Ποιος ξέρει τι θα φέρει το αύριο;» [1]
῀῀῀
[1] Χάρη και Πάνου Κατσιμίχα, «Παίξε βραχνή μου φυσαρμόνικα»
Η πέτρα σώζεται αν τη σηκώσουμε από τη λάσπη και τη χτίσουμε σ' ένα σπίτι ή αν σκαλίσουμε απάνω της το πνέμα.
(Νίκου Καζαντζάκη, «Ο βραχόκηπος»)
«...θέλει νεκροί χιλιάδες
να 'ναι στους τροχούς
θέλει κι οι ζωντανοί
να δίνουν το αίμα τους...»
Πολύ βαριά, πολύ αιώνια,
τα λόγια του Αθάνατου μας Ποιητή.
Μεγάλη, ασύλληπτη η αδράνεια του κόσμου.
Ωκεανοί προσπαθειας για να μετακινηθεί.
Μα αξίζει κάθε προσπάθεια
και κάθε νέο λιθαράκι που μπαίνει σωστά
μεγάλο κέρδος είναι.
Και μια τρίχα μόνο
αν γυρίσει ο ήλιος,
εμφανής θα είναι η διαφορά
στον ουρανό,
στις καρδιές μας...
"Στο πλοίο για τη Σαντορίνη
μια αχτίδα φωτός
με περιμένει
για να μου ζεστάνει το κορμί".
Το βασανισμένο καλοκαίρι που μας πέρασε, μου έμελλε να πραγματοποιήσω το παλιό αυτό όνειρο. Να επισκεφτώ το νησί των ανέμων, των αντιθέσεων, της αιώνιας δημιουργίας και καταστροφής.
Πιστή στο ραντεβού της, εκείνη η αχτίδα φωτός ήταν πράγματι εκεί και πολύ πριν πατήσω το πόδι μου στο νησί, με έλουσε, με ζέστανε, με προετοίμασε γι' αυτό που επρόκειτο να συμβεί στις μέρες που θ' ακολουθούσαν.
Μοναδική η ομορφιά της Σαντορίνης, μοναδική και ανείπωτη. Ο ξερός βράχος, οι παραλίες με τη μαύρη άμμο, τα απόκρημνα ηφαιστειακά βουνά, τα άσπρα σπιτάκια χτισμένα στην άκρη του απείρου. Οι αμέτρητες εκκλησίες με τους γαλάζιους τρούλους που θαρρείς πασχίζουν να συμφιλιώσουν Γη και Ουρανό, Ζωή και Θάνατο, Ιερό και Ολέθριο. Τα ξερικά αμπέλια που δίνουν το υπέροχο κρασί της. Η απόκοσμη εικόνα του ηφαιστείου, κεφάλι ενός υποχθόνιου γίγαντα που ποτέ δεν κοιμάται. Που κρατάει το Έρεβος σφιχτά στην αγκάλη του και περιμένει την κατάλληλη στιγμή να το εξαπολύσει. Οι γραφικοί οικισμοί με τα στενά δρομάκια τους. Οι νωχελείς γατες πάνω στους ασβεστωμένους τοίχους.
Δε χορταίνεται τούτο το νησί με μια μόνο επίσκεψη. Θα ξαναγυρίσω. Να ξαναεντρυφήσω στο "δοκιμασμένο" τούτο βράχο...
Σημείωση:
Έχουν περάσει τέσσερεις μήνες που τελείωσαν οι διακοπές μου στη Σαντορίνη.
Γιατί περίμενα τόσο για να ξαναγράψω κάτι;
Ίσως γιατί ήθελα να δω πόση εντύπωση μου έκανε τούτος ο τόπος.
Και ναι, τον έχω ακόμα μέσα μου ολοζώντανο.
«Ερωτηθείς [ο Θαλής] τι δύσκολον,
έφη, το εαυτόν γνώναι.»
Ακόμα αναζητώ την α-λήθεια
μα τα τοπία
μέσα στα ίδια μου τα μάτια
αλλάζουν συνεχώς
στα βάθη του καθρέφτη...
Μετεξεταστέα
Σαράντα δύο χρόνια
και δεν έμαθα
πως θα μπορούσα ν᾽ αφαιρέσω
τις υγρές λέξεις
απ᾽ το ποίημα.
Ν᾽ ανοίξω μια τρύπα
να το φουσκώνει ο άνεμος.
Να το κάνει πανί
για μεγάλα ταξίδια.
Δεν έμαθα ακόμη
πως ν᾽ αγαπάω.
(Στέλλας Καραμολέγκου, «Αόρατη θέα»)
Έξι
χιλιάδες
είναι τα χιλιόμετρα
που έκανα μέσα σε ένα χρόνο
-έκλεισε μόλις πριν λίγες μέρες-
από την αγορά του τωρινού μου ποδήλατου.
Οι άνθρωποι με κοιτούν παράξενα όταν τους λέω ότι εκτελώ το 95% των μετακινήσεών μου με ποδήλατο. Κι όμως, δεν είναι κάτι συγκλονιστικό. Είναι απλά μια συνήθεια, μια ευχάριστη συνήθεια, και γυμναστική και οικολογία μαζί. Και φιλοσοφία ίσως. (Βλέπεις κάποια πράγματα που δεν τα βλέπεις χρησιμοποιώντας το αυτοκίνητο).
Έχω ξαναμιλήσει γι' αυτό εδώ, εδώ κι εδώ.
Το μόνο που έχω να προσθέσω μετά από αυτή την «ψυχολογική» επέτειο είναι:
Δυνατόν.
Αρκεί να δουλεύει το μυαλουδάκι.
Νέες λύσεις, νέες προσεγγίσεις...
«Είμαστε οι αναμνήσεις μας»
(πού να το είδα άραγε γραμμένο αυτό;)
Και ένα σταγονίδιο παρόντος
κι ένα αχνό σύννεφο μέλλοντος,
θα πρόσθετα....
«Όσα δε φέρνει ο χρόνος
τα φέρνει η στιγμή»
(Παύλος Σιδηρόπουλος, «Το ᾽69»)
Πολύ άτιμη -θα πείτε- αυτή η στιγμή.
Μα δε φταίει εκείνη
αλλά εμείς που αφήνουμε
τις πιθανότητες εναντίον μας.
Δε θέλει παρά λίγο μόνο
παραπάνω προσπάθεια
ώστε οι πράξεις μας
να λαμβάνουν υπ᾽ όψη
το απροσδόκητο.
Και κάτι «τέτοιες» στιγμές
είναι που φαίνεται
η ανάγκη αυτή...
-Κύριε, πες μου σε παρακαλώ. Τι είναι Αληθινό;
-Μόνο ό,τι ονειρεύεσαι.
-Κύριε, πες μου. Τι είναι Ιερό;
–Μόνο ο,τι νιώθεις.
-Κύριε πες μου. Τι είναι Όμορφο;
-Ό,τι βλέπεις με τα μάτια της καρδιάς σου.
-Πες μου Κύριε. Τι είναι Αιώνιο;
-Μόνο ό,τι κάνεις για τους αγαπημένους σου.
-Και Ζωντανό; Τι είναι Ζωντανό, Κύριε;
-Ό,τι αισθάνεται πόνο.
-Και τέλος, Κύριε μου. Τι είναι Λεύτερο;
-Ό,τι δεν είναι στάσιμο...
Καλλιεργητής
Στη δεντροφυτεμένη πλευρά του εαυτού μου
ποτίζω και σκαλίζω καθημερινά.
Μου λένε συχνά
πως τέτοια ομοιότητα στο είδος των φυτών
είναι κουραστική.
Μα εγώ επιμένω να καλλιεργώ
το ακριβό είδος της αγάπης
πληρώνοντας σαν τίμημα
τον άλλο μισό εαυτό μου.
(Στέλλας Καραμολέγκου, «Αόρατη θέα»
Από παλιά μου άρεσε να λέω
ότι «εξάρτηση» είναι
ό,τι σου αφαιρεί τη χαρά της ζωής
είτε είναι ουσίες, πράγματα, ή και διαδικασίες.
Χείριστο πράγμα οι κακές συνήθειες
και ατέρμονη η προσπάθεια
απεμπλοκής από αυτές...
Κοίταξα τα μάτια της
και της είπα:
«Από ποιο αστέρι
είναι αυτό το Φως;»
Κι εκείνη μου απάντησε:
«Δεν είναι από αστέρι μακρινό,
είναι απλά το καθρέφτισμα
του δικού σου Φωτός.»
Δοξάζω τη στιγμή
που ανυψώνεται,
που μετουσιώνεται
σε Θείο, σε Αιώνιο.
Γι' αυτή τη στιγμή
μονάχα
αξίζει όλη η υπόλοιπη ζωή...
Σε είδα χθες το απόγευμα στο φανάρι της οδού Τ.
Εγώ πάνω στο ποδήλατο κι εσύ στο καλογυαλισμένο ταξί σου, να πατάς τη διάβαση των πεζών. Με κοιτούσες σαν εξωγήινο (φταίει το κράνος, είναι κομματάκι ασυνήθιστο φαίνεται) κι ύστερα πέταξες αδιάφορα το τσιγάρο σου στο δρόμο.
Σε κοίταξα λίγο αυστηρά κι εσύ μετά από μερικά δευτερόλεπτα πάτησες το κουμπί και ανέβασες το τζάμι σου. Τι φοβήθηκες; Μην κατέβω, μαζέψω το τσιγάρο και στο πετάξω στη μάπα; Ομολογώ ότι μερικές φορές σε παρόμοιες περιστάσεις, το έχω σκεφτεί, αλλά στην τελική δεν έχω τίποτα να κερδίσω με το να σε νευριάσω.
Για 3'' σου χαμογέλασα και σε ξανακοίταξα λίγο έντονα. Κοίταξες μπροστά και όταν άναψε πράσινο έφυγες γρήγορα πατώντας γκάζι. Μου άφησες μια μικρή μελαγχολία, την οποία λησμόνησα μερικά δευτερόλεπτα αργότερα, αφοσιώνοντας την προσοχή μου στο δρόμο...
Πώς το λέει ο ποιητής;
"...για να γυρίσει ο ήλιος
θέλει δουλειά πολλή..."
Δυστυχώς...
Προστασία
Οι ποιητές
βρίσκονται στην πρώτη
και την τελευταία γραμμή
του αγώνα.
Ανάμεσά τους ο Κόσμος
να ζεσταίνεται.
(Στέλλας Καραμολέγκου, «Αόρατη θέα»)
(Πολύ όμορφο. Επίσης, μου θυμίζει κάτι αντίστοιχο δικό μου)
Το αληθινά μοναδικό,
αληθινά ξεχωριστό πάνω του
ήταν ότι μπορούσε να αλλάζει.
Να αλλάζει τα πάντα μέσα του
κι ύστερα να το εκπέμπει
για να συμβεί το ίδιο γύρω του...
Στο τσίρκο συνήθως δένουν τα ελεφαντάκια όταν είναι μωρά σε έναν πάσσαλο μέ ένα χοντρό σκοινί. Το ελεφαντάκι προσπαθεί να ξεφύγει αλλά δεν τα καταφέρνει.
Τα χρόνια περνούν και το ελεφαντάκι μεγαλώνει. Όμως έχει πιστέψει ότι δεν μπορεί να ξεφύγει.
Έτσι παραμένει, παρότι είναι πια ένας τεράστιος ελέφαντας πολλών τόνων, στη θέση του καρτερικά, χωρίς να κάνει καμιά προσπάθεια να ξεφύγει.
Έχει εκπαιδευτεί επιτυχώς.
(Αναστάσης Μαρασλής, "Λύκος ή πρόβατο")
Αγαπητέ μου Αη Βασίλη
(λίγο καθυστερημένα βέβαια)
Κατ' αρχάς, όλοι μου λένε ότι δεν υπάρχεις.
Εγώ όμως, βαθιά μέσα μου ξέρω.
Ξέρω ότι όταν πιστεύουμε κάτι πραγματικά,
αυτό υπάρχει αληθινά -τουλάχιστον μέσα μας-.
Όποιον και να ρωτήσεις, θα σου πει
ότι ήμουν καλό παιδί όλο τον περασμένο χρόνο
-για την ακρίβεια, μάλλον το παράκανα κιόλας-.
Δε θα σου ζητήσω πολλά,
ένα πράγμα μόνο.
Στην αρχή πίστευα ότι δεν είναι ακριβό
μετά όμως συνειδητοποίησα ότι σήμερα
μπορεί να είναι από τα πιο ακριβά πράγματα.
Χρόνο θα ήθελα να μου φέρεις.
Χρόνο για τον εαυτό μου.
Χρόνο για τα αγαπημένα μου πρόσωπα,
την οικογένειά μου, τους φίλους μου.
Χρόνο να έχω για το σπίτι, τη γειτονιά μου,
το δήμο, τη χώρα, και τελικά τον πλανήτη μου.
Χρόνο για να τον αφιερώνω
να γίνομαι καλύτερος άνθρωπος.
Κι επειδή ο χρόνος -δυστυχώς-
δε μπαίνει σε συσκευασία δώρου,
δώσε μου απλά τη δύναμη
να κυριαρχήσω πάνω του,
να τον υποτάξω
και να τον ρουφήξω
μέχρι την τελευταία στάλα του...
Αυτές τις μέρες
πήρα άδεια από τη δουλειά
έκλεισα διακόπτες
σταμάτησα διαδικασίες.
Εκτελούνται έργα εντός.
Του "ύπνου ο πολύχρωμος κύκνος[1]"
ανέλαβε να γιατρέψει το σώμα
από τους μαύρους κύκλους από κούραση μηνών.
Εργάτες στήσαν σκαλωσιές του νου
ανεβήκαν πάνω
και κόβουν, ράβουν
επισκευάζουν, συντηρούν.
Το Δέλτα Σίγμα συνεδριάζει από μέρες
κι αποτιμά, κρίνει
αξιολογεί, σχεδιάζει.
Κι όταν τελειώσουν όλα αυτά
αυτό που θα αποκαλυφθεί
πόσο θα θυμίζει άραγε
αυτό που καλύφτηκε;
~~~
[1] Στίχος από το "Όνειρο ήτανε" του Αλκίνοου Ιωαννίδη, όπως και ο τίτλος της ανάρτησης
"Για μένα,
δεν υπάρχει αύριο.
Για σένα, οι αιώνες
δεν είναι
παρά ασήμαντες τελίτσες
σε άσπρο φόντο.
Τιμή μου να γίνει από αύριο τροφή σου
το νεκρό μου σώμα"
είπε το ροδοπέταλο
πέφτοντας στα πόδια της σεκόιας
παρασυρμένο
από την πρωινή αύρα.
"Δική μου τιμή
να στολίσεις για λίγο
τις ρίζες μου
με τη δροσιά,
το χρώμα
και το άρωμά σου
κι ύστερα
να γίνεις στήριγμα
για να ψηλώσω
έναν πόντο παραπάνω"
του είπε η σεκόια
και το αγκάλιασε.
Σήμερα έμαθε
να ζωγραφίζει
με το κόκκινο.
Αύριο θα μάθει
το πράσινο,
ύστερα το κίτρινο,
και ούτω καθεξής.
Κι όμως
ήδη από σήμερα
και μόνο με κόκκινο,
ξεφυτρώσαν στον καμβά
παπαρούνες,
κοριτσίστικα μάγουλα
και Αη Βασίληδες.
Και κάθε νέο χρώμα
θα προσθέτει κι από μια
καθοριστική πινελιά
στο δισδιάστατο αυτό όνειρο...
Όταν κάτι παλιό και αγαπητό
πάψει να υπάρχει
ένα αίσθημα μελαγχολίας είναι
ίσως το πιο φυσικό.
Κι όμως
κάθε μέρα, κάθε ώρα,
κάθε στιγμή που περνάει,
κάτι μοναδικό
κάτι αναντικατάστατο πεθαίνει.
Κι ζωή μας αποτελείται από πολλά
μικρά τέτοια πράγματα
τα οποία συχνά
αφήνουμε αβίαστα να χαθούν...
Μια ανάσα πριν τα τριάντα
αρχίζουν δειλά-δειλά και πολλαπλασιάζονται
οι άσπρες τρίχες στα μαλλιά.
Και κάθε μια απ' αυτές
σα να ψιθυρίζει:
Θυμίσου: Ο χρόνος για να κάνεις
όλα αυτά που πάντα ήθελες να κάνεις
αρχίζει να μετρά αντίστροφα.
Ό,τι είναι να κάνεις
κάνε το
πριν να 'ναι αργά...
Ω Θεά της έμπνευσης πάρε με.
δε με καταλαβαίνουν.
Μόνο εσύ ξέρεις το κέλυφος
που με την αγωνία των λέξεων
σπάω κάθε φορά.
Πουλιά οι στίχοι μου ζητούν φως
για να Ζήσουν.
(Στέλλας Καραμολέγκου, «Σπασμένα αγάλματα»
Λεει εδώ ο αγαπητός spikon για την εμπειρία του της αιμοδοσίας.
Εγώ πάλι, εθελοντής αιμοδότης που έχει δώσει πάνω από 10 φορές τα τελευταία 4 χρόνια, δηλώνω ότι είμαι φοβιτσιάρης. Κάθε φορά που πάω, οι σφυγμοί μου είναι αρκούντως αυξημένοι. Στο τρύπημα για τον αιματοκρίτη, στο βάλε και στο βγάλε της βελόνας, κατά τη ροή του αίματος...
Πηγαίνω όμως. Όπως λεει κι η ποίητριά μας:
"Ξεχνιέται άραγε ο φόβος
με συστηματική προσπάθεια;"
Φυσικό πράγμα ο φόβος, όπως κι ο πόνος. Είναι σήματα κινδύνου. Χρέος τους είναι να μας κάνουν πιο προσεκτικούς, να μας αφυπνίσουν. Το μυαλό όμως επεξεργάζεται τα σήματα κι αποφασίζει ανάλογα. Έχει τη δύναμη να νικά το φόβο...
Το ξανάκουσα σήμερα
-που το ράδιο δε βγάζει παρά μόνο νότες-
και πρόσεξα καλά αυτή τη φορά τους στίχους.
Ιστορία, σε παρακαλώ,
δάνεισέ μου λίγο χώρο
κι ένα πενόφτερο
να γράψω το δικό μου
κεφαλαίο γράμμα
με κόκκινη μελάνη
σε μια μικρή γωνιά
του βιβλίου σου...
Όταν κάτι περιμένεις να γίνει
τότε περνάει έτσι ο καιρός
το χρόνο τον προφταίνουν εκείνοι
που δεν ψάχνουν γιατί και πώς
η Ευτυχία δεν περιμένει
άλλη μια ευκαιρία χαμένη.
Όταν κάτι περιμένεις ν' αλλάξει
καθισμένος αναπαυτικά
οι εφιάλτες σου γίνονται πράξη
και το γνωρίζουν κάποιοι καλά
η Ιστορία δεν περιμένει
άλλη μια ευκαιρία χαμένη.
Μα η αλήθεια ταξιδεύει στο νότο
εκεί που ο ήλιος είναι ψηλά
ο ουρανός είναι γαλάζιος εκεί κάτω
κι η φύση όμορφη όπως παλιά
κι όσοι κατάφεραν εκεί να φτάσουν
μπορούν να θυμηθούν και να ξεχάσουν
ότι περίμεναν να έχει γίνει
ότι δεν άλλαξαν πάντως ποτέ
το χρόνο προφτάσαν εκείνοι
που έλεγαν "τώρα"
που είπανε "ναι"
η Ιστορία είναι γραμμένη
κι η Ευτυχία δεν περιμένει.
Η Ιστορία κι η Ευτυχία
η ίδια η Ιστορία
κι η Ευτυχία
έρχονται τώρα
τώρα ξανά
τώρα
τώρα ξανά.
(Μαρίας Βουμβάκη: "Η ιστορία κι η ευτυχία")
Ο στρατηγικός επενδυτής διαθέτει ένα μικρό χαρτοφυλάκιο.
Ξέρει ότι για κάθε επένδυση που κάνει, θα πάρει κάποια απόδοση. Αυτό μπορεί να είναι είτε μακροπρόθεσμα, είτε από το πρώτο λεπτό.
Γνωρίζει καλά ότι με το χαρτοφυλάκιό του, μόνο περιορισμένες επενδύσεις μπορεί να πραγματοποιήσει και σίγουρα όχι κάθε πρόγραμμα που κυκλοφορεί στην αγορά. Άρα, πρέπει να κάνει τις επιλογές του.
Πρόθεσή του είναι λοιπόν, να αξιοποιήσει το χαρτοφυλάκιό του, κάνοντας τις σωστές επενδύσεις, συλλογιζόμενος τα πιθανά κέρδη, το εκάστοτε ρίσκο, αλλά και τη διαθεσιμότητα ή μη των κεφαλαίων του. Βάζει επενδυτικούς στόχους και προσπαθεί να τους πραγματοποιήσει.
Αν σας ξένισα ελαφρώς μέχρι τώρα, να διευκρινίσω:
Το κεφάλαιό του επενδυτή είναι ακριβώς 24 ώρες για κάθε ημέρα.
Οι στόχοι του είναι το τι επιδιώκει από τη ζωή του, υγεία, οικογένεια. χρήματα, καριέρα, εμπειρίες ζωής και άλλα.
Οι προτεραιότητες που θέτει στους στόχους του, θα καθορίσουν την ποσότητα χρόνου που θα επενδύσει σε καθέναν από αυτούς...
Από συνήθεια
Πόσες φορές θα μπει στο χειρουργείο της ζωής;
Δεν το γνωρίζει.
Γι' αυτό συνήθισε γυμνός.
Ναν' έτοιμος για την επέμβαση.
(Στέλλας Καραμολέγκου, «Σπασμένα αγάλματα»)
Από τη στιγμή που κατάλαβε
ότι αδυνατεί να κατανοήσει
την απεραντοσύνη του Ωκεανού
κι αφέθηκε να αρμενίζει
στις γαλάζιες του εκτάσεις
βρήκε την Ευτυχία...
Την ξαναείδα απόψε
και της είπα:
«Κορίτσι μου,
βλέπω στα μάτια σου
το όνειρό σου να σβήνει
μέρα με τη μέρα.
Γιατί το αφήνεις να σβήσει;
Ζήσε το.
Κάντο σάρκα και γεύσου το.
Και στο τέλος, θάψε το.»
Κι αυτή κοίταζε το πουθενά
με τα υγρά της
κουρασμένα μάτια
και δε μιλούσε...
Στο τέλος της ημέρας, χρήσιμος είναι ένας σύντομος απολογισμός:
Τι λάθη κάναμε σήμερα;
Τι καινούριο μάθαμε;
Τι τοπία αγναντέψαμε μέσα στα μάτια των ανθρώπων;
Πώς θα μπορούσαμε να είχαμε χειριστεί καταστάσεις;
Ας κλείσουν τα μάτια με μια υπόσχεση
για το αύριο:
Να γίνει Σοφία το κάθε σημερινό δίδαγμα...
Σκοτεινός θάλαμος
Μαύρο, άσπρο.
Σκοτάδι, φως.
Φωτογραφία η ζωή.
Χρειάζεσαι την αλήθεια
για να την εμφανίσεις.
(Στέλλας Καραμολέγκου, «Σπασμένα αγάλματα»)
Πέρναγε τις μέρες του
χτίζοντας πέτρα-πέτρα τα όνειρά του.
Πέρναγε τις νύχτες του
κάνοντας νέα όνειρα...
Λόγια ενός ανθρώπου ο οποίος πάσχει από σκλήρυνση κατά πλάκας, αυτό όμως δεν τον εμποδίζει να κάνει πράγματα στη ζωή του, να είναι ενεργός, να δραστηριοποιείται, να εργάζεται:
«Ζω με την αρρώστια κι όχι για την αρρώστια»
-Δε φοβάσαι;
-Αν φοβηθώ, χάθηκα!
(Νίκου Καζαντζάκη, «Ο βραχόκηπος»)
Οι διαδικασίες είναι κάτι χρήσιμο
που μας βοηθάει να βάλουμε μια τάξη
στα απλά, καθημερινά, απτά πράγματα της ζωής.
«Κάνε αυτό και μετά αυτό και μετά αυτό
και θα έχεις ένα αξιοπρεπές αποτέλεσμα.
Έτσι είναι το σωστό και το λογικό.»
Μα τα πιο όμροφα πράγματα στη ζώη
είναι αυτά που δε θέλουν
και δε μπορούν να περιγραφούν από διαδικασίες.
Ο έρωτας, τα όνειρα
η ελπίδα, οι προσδοκίες,
η τέχνη...
Οι ήρωες
είναι οι απλοί
καθημερινοί μας συνάνθρωποι
οι οποίοι, πολύ απλά,
κάτω από δραματικές συνθήκες
άφησαν για λίγο πίσω τους
κάθε σταγόνα λογικής
και προσπάθησαν το Άπιαστο.
Τα έδωσαν όλα για το Άπιαστο.
Τα έχασαν όλα για το Άπιαστο.
Κι αυτό είναι το μεγάλο
το ασύλληπτο τους κατόρθωμα
για το οποίο η Ιστορία
θα τους μνημονεύει
μεσα στους αιώνες...
Ας ήταν μόνο για μια μέρα.
Να παραμείνουν κλειστές
οι οθόνες όλου του κόσμου.
Κι οι άνθρωποι
που κρύβουν
τα μάτια και το γέλιο τους
πίσω από αυτές,
να τα χαρίσουν
ο ένας στον άλλο...
Περιμένοντας στο ταμείο κάποιου καταστήματος, πρόσεξα ένα χαρτονάκι κολλημένο στο πίσω μέρος της οθόνης (το μέρος που βλέπει ο πελάτης δηλαδή).
Το χαρτάκι έγραφε: «Χαμογελάστε παρακαλώ».
Δεν είναι όμορφο, απλά όμορφο;
Χαμογέλασα και μου αντι-χαμογέλασε και η ταμίας.
Καλή μας εβδομάδα...
[...] πήγες σ' ένα ξακουσμένο ασκητή, που ασκήτευε στην κορφή ενός δέντρου: «Δώσ' μου συμβουλή, πάτερ άγιε!» του φώναξες. Κι αυτός, από την κορφή του δέντρου, σου αποκρίθηκε: «Φτάσε όπου μπορείς! -Δώσ΄ μου ακόμα κι άλλη συμβουλή, πάτερ άγιε!» του ξαναφώναξες. -Φτάσε όπου δεν μπορείς!» σου αποκρίθηκε.
(Νίκου Καζαντζάκη, «Ο φτωχούλης του Θεού»)
Οι πιο μεγάλες,
οι πιο βίαιες,
οι πιο ανατρεπτικές,
οι πιο αιματοβαμμένες,
οι πιο αποτελεσματικές επαναστάσεις,
είναι αυτές που συντελούνται
αποκλειστικά στην καρδιά
και στο μυαλό των ανθρώπων...
Σε μια έρευνα αφιερωμένη στα βασανιστήρια, που είχε κάνει πριν χρόνια ο εξαιρετικός Στέλιος Κούλογλου στο «Ρεπορταζ χωρίς σύνορα», ένα θύμα βασανιστηρίων την εποχή της δικτατορίας έλεγε στην κατακλείδα της εκπομπής κάτι περίπου σαν το παρακάτω:
«Εκείνος που επέζησε από τα βασανιστήρια, δεν έκανε τίποτα περισσότερο από το να αποδείξει ότι είναι κατά πολύ δυνατότερος από τους βασανιστές του. Δεν αισθάνομαι οργή ή ανάγκη εκδίκησης απέναντι σ' εκείνους που με βασάνισαν. Τους λυπάμαι, γιατί απλά απέτυχαν στο θλιβερό τους έργο να προξενήσουν πόνο. Η ζωή είναι πολύ όμορφη κι εγώ είμαι χαρούμενος που είμαι ζωντανός και γεμάτος όρεξη να τη χαρώ και να αγωνιστώ ξανά γι' αυτή.»
Οι Φωνές ξαναγύρισαν κι απόψε.
Πιο δυνατές και πιο ενοχλητικές από ποτέ.
Σχεδον σαν Ερινύες.
Αποφασισμένες να μη με αφήσουν σε ησυχία.
«Μήπως αρμενίζεις με τον αυτόματο πιλότο;
Αν μάθαινες ότι σε ένα μήνα θα πέθαινες, θα συνέχιζες αυτή τη ζωή;
Κάνεις αυτά που πραγματικά η καρδιά σου ζητάει;
Η ζωή δε γυρίζει πίσω. Το ποτάμι κυλάει.
Πιες από τη δροσιά του...»
Άσκηση για τον αναγνώστη: Το καθένα από τα παρακάτω, είναι θετικό, αρνητικό ή αδιάφορο όσον αφορά στο πόσο αγαπάει κάποιος ουσιαστκά την πατρίδα του;
Ο μούστος έβραζε στα βαρέλια, - ποιος θα πιει το κρασί, αναρωτιόνταν οι Κρητικοί, ποιος θα ζυμώσει ψωμί απ' τη φετεινή σοδειά, ποιος θα ζει να κάμει Χριστούγεννα; Οι μανάδες κοίταζαν τους λεβέντες τους γιους τους, οι γυναίκες τους άντρες τους, οι αδερφάδες τ' αδέρφια, τους κοίταζαν κι έβλεπαν πίσω από τους ώμους τους το Χάρο· μα δε μιλούσαν. Το 'ξεραν, Κρητικοί 'ναι, γι' αυτό γεννήθηκαν, να σκοτωθούν για την Κρήτη.
Κάποτε είπε κάποιος,
αναφερόμενος στην ατομική βόμβα:
«Πώς είναι δυνατόν
σε ένα κιλό μετάλλου
να υπάρχει τόση ενέργεια
που να καταστρέψει
μια όλόκληρη πόλη;»
Κι εγώ ρωτάω:
Πώς είναι δυνατόν
σε μια ανθρώπινη ψυχή
να υπάρχει τόση δύναμη
ώστε να αγωνίζεται
για το Άπιαστο;
Πώς είναι δυνατόν
σε ένα ανθρώπινο μυαλό
να χωράνε θεωρίες και κόσμοι
πέρα από το γνωστό Σύμπαν
και πέρα απ' το Χρόνο;
Πώς είναι δυνατόν
σε μια ανθρώπινη καρδιά
να χωράει τόση αγάπη
που να συγχωρεί, να υπομένει
και να αγκαλιάζει;
Τι είναι αυτό που κάνει ένα μυαλό ζωντανό;
Τι είναι αυτό που μας αποδεικνύει
ότι είμαστε ακόμα ενεργοί, ικανοί;
Κατά τη γνώμη μου,
είναι το πόσο εύκολα αλλάζουμε συνήθειες.
Πόσο εύκολα απεκδυόμαστε τις παλιές
και υιοθετούμε καινούριες.
Πόσο εύκολα ξεκολλάμε
και κοιτάμε ευθεία μπροστά
αλλάζοντας εν πτήσει
κομμάτια ενός δυναμικού συστήματος...
Ποιο είναι το πιο άσχημο πράγμα στη ζωή;
Ίσως το να είσαι γέρος, άρρωστος και μόνος.
Και ταυτόχρονα, να ξέρεις ότι είναι και τα τρία ανίατα...
"Φθινόπωρο θα πει μελαγχολία"
(Άλκη Αλκαίου, «Φθινοπωρινό»)
Ίσως ναι, ίσως όχι.
Φθινόπωρο θα πει
να συμφιλιώνεσαι
μ' αυτό που έφυγε
μα [ελπίζεις ότι] θα ξανάρθει.
Θα πει βροχή στο από μήνες διψασμένο χώμα.
Να ξεπλυθούν οι δρόμοι από τη γλίτσα,
να ξεπλυθεί ο αέρας,
να ξεπλυθούν κι οι σκέψεις.
Θα πει καινούρια σχέδια
καινούρια όνειρα
καινούριοι αγώνες
μετά το καλοκαιρινό διάλειμμα.
Θα πει αλλαγή.
Στα πλαίσια
της αιώνιας (εν)αλλαγής
της οποίας είσαι αναπόσπαστο κομμάτι...
-Βίρα! Βίρα! φώναζε στους εργάτες· ομπρός, παιδιά, να φάμε το βουνό! Άνθρωποι είμαστε, μεγάλα θεριά, ο Θεός μας βλέπει και τον πιάνει τρομάρα. Εσείς Κρητικοί, εγώ Μακεδόνας, θα φάμε το βουνό, δε θα μας φάει! Την Τουρκιά, μωρέ, τη φάγαμε, και το βουναλάκι αυτό θα φοβηθούμε; Βίρα!
(Νίκου Καζαντζάκη, «Βίος και πολιτεία του Αλέξη Ζορμπά»)
"Είμαστε ακόμα εδώ
ψάχνοντας στα τυφλά
καινούριους τρόπους..."
(Χάρης & Πάνος Κατσιμίχας, «Είμαστε ακόμα εδώ»)
Να 'μαστε και πάλι σε ένα στρογγυλό νούμερο.
Εκατόν εικοσι οκτώ αναρτήσεις.
Εξηντατέσσερεις από τον τελευταίο απολογισμό.
Έξι μήνες από τη στιγμή που βγήκε αυτό το ιστολόγιο στον αέρα.
Και είμαι ακόμα εδώ.
Με τις σκέψεις μου,
τους προβληματισμούς μου,
τα κολλήματά μου.
Άλλοτε χαρούμενος,
άλλοτε μελαγχολικός.
Και με τον ελάχιστο διαθέσιμο χρόνο μου.
Δυστυχώς, εδώ και μερικές εβδομάδες, έχω σταματήσει να διαβάζω άλλα ιστολόγια, ελλείψει χρόνου.
Το google reader περιμένει με ένα σωρό αναρτήσεις.
Ελπίζω σύντομα να ξεπήξω και να επιστρέψω.
Μου λείπουν οι σκέψεις των ...συναδέλφων (-:
Εξακολουθώ να γράφω τα κείμενά μου τα βράδια.
Με ησυχία, στο ασπρόμαυρό μου xterm.
Έχοντας πρώτα από μέρες (ή και εβδομάδες) βάλει σε τάξη νοερά τις σκέψεις.
Έχοντας προετοιμάσει το έδαφος, ώστε όταν έρθει η ώρα, οι σκέψεις κυλάνε σα νερό στο πληκτρολόγιο.
Και μετατρέπονται σε ψηφιακά δεδομένα, σε μηδέν και ένα...
Για άλλη μια φορά, ευχαριστώ όσους είναι ακόμα εδώ και διαβάζουν.
Το google analytics διατείνεται, ότι αν και λίγοι, είστε σχετικά σταθερό ...κοινό.
Η πορεία μας θα συνεχίσει.
Με άγνωστο προορισμό.
Με προσήλωση στο ωραίο ταξίδι.
Βίρα, λοιπόν...
Διάβαζα πριν λίγο καιρό για το πως αντιμετωπίζουν κάποια συγκεκριμένα φυτά τους εισβολείς που δε μπορούν να εξοντώσουν.
Τα φυτικά κύτταρα που βρίσκονται γύρω από το προσβεβλημένο απονεκρώνονται και σχηματίζουν με συγκεκριμένη διαδικασία ένα αδιαπέραστο τείχος προστασίας.
Έτσι ο εισβολέας απομονώνεται και δε μπορεί να μολύνει κι άλλα κύτταρα του φυτού.
Η αυταπάρνηση των λίγων σώζει το σύνολο.
Χωρίς παράπονα και γκρίνιες.
Χωρίς υπεκφυγές και «παραθυράκια».
Κάνουν απλά το χρέος τους
στο βαθμό που θα χρειαστεί
τη στιγμή που θα ζητηθεί
για το καλό όλων...
Αν με ρωτούσε κάποιος, ποια θα θεωρούσα για μένα την ενδεκάτη εντολή, (χωρίς να σχολιάσω την ύπαρξη των πρώτων δέκα και/ή το Χριστιανισμό κλπ, αυτό είναι άλλο θέμα συζήτησης), τότε θα του απαντούσα χωρίς δισταγμό:
Ου λησμονήσεις.
"Με τα αποσιωπητικά (...) δείχνουμε ότι αποσιωπούμε κάτι από συγκίνηση ή γιατί δε θέλουμε να το πούμε."
(Από τη νεοελληνική γραμματική)
Επαυξάνω:
Καθώς και όταν
αυτά που θέλουμε να πούμε
που έχουμε στο μυαλό μας
αισθανόμαστε
ότι είναι πολύ περισσότερα
απ' όσα μπορούν να εκφραστούν
με λέξεις...
-Μωρέ, τι μηχανή είναι ο άνθρωπος! Της βάζεις ψωμί, κρασί, ψάρια, ραπανάκια, και βγαίνουν αναστεναγμοί, γέλια κι ονείρατα. Εργοστάσιο! Μέσα στο κεφάλι μας είναι, θαρρώ, ένας κινηματογράφος από κείνους που μιλούνε.
(Νίκου Καζαντζάκη, «Βίος και πολιτεία του Αλέξη Ζορμπά»)
Το μεγαλύτερο έγκλημα
που κάνουν οι άνθρωποι
είναι το να μη σκέφτονται.
Να μη χρησιμοποιούν το μυαλό τους,
να κλείνουν τα μάτια
να βουλώνουν τ' αφτιά.
Να μη γεύονται το σάπιο.
Να μη μυρίζουν την αποφορά.
Να αγγίζουν και να μην αντιλαμβάνονται
την άρρωστη σάρκα.
Όχι γιατί δεν μπορούν,
αλλά γιατί δε θέλουν...
Ας πω κι εγώ τη μικρή μου κουβέντα σήμερα, μέρα που έιναι...
Έγραψα πριν λίγο καιρό σαν σχόλιο στην αγαπητή SilentSoul, η οποία προέτρεπε για αλλαγή νοοτροπίας όσον αφορά το περιβάλλον:
Πολλοί άνθρωποι λένε διαβάζοντας αυτές ή παρόμοιες συμβουλές: "Σιγά μην κάτσω να ασχοληθώ μ' όλα αυτά. Έχω χιλιάδες άλλα πράγματα να κάνω..."
Πόσο άδικο έχουν... Ακριβώς αυτή η διαδικασία της ευαισθητοποίησης και της δημιουργίας συνείδησης είναι που σε αλλάζει, που σε κάνει να βρίσκεις -όταν θέλεις- χρόνο και περιβαλλοντικά ευαίσθητος να είσαι, και να απορείς κάποια στιγμή με το πως η καταναλωτική σκέψη είχε φθείρει το μυαλό σου, και να βλέπεις τις απλές ομορφιές της ζωής και της φύσης και να αγανακτείς με την κακοποίηση και των δύο...
Είναι ένα ταξίδι, ένα μαγικό ταξίδι. Οι περισσότεροι άνθρωποι βαριούνται να ξεκουνήσουν. Κάθε ταξίδι, όσο μεγάλο κι αν είναι, αρχίζει όμως με ένα μικρό βήμα... Κάντε το τώρα λοιπόν. Αποφασίστε το. Και η διαδρομή θα σας δείξει τη συνέχεια...
Ο σιδηρουργός εργάζεται.
Ετοιμάζει το κράμα.
Χύνει στο καλούπι το ρευστό μέταλλο.
Σαν στερεοποιηθεί, είναι όμως ακόμα μαλακό, σφυρηλατεί.
Κι ύστερα, το δουλεύει με τη φωτιά.
Πρώτα στη φωτιά κι ύστερα κατ' ευθείαν στο ψυχρό νερό.
Για να σκληρύνει.
Για να αντέχει την καταπόνηση.
Ελαστικότητα και σκληρότητα στη σωστή αναλογία.
Αντοχή στη σκουριά.
Ζωτική η προετοιμασία της Φωτιάς...
...πάνε στον Παράδεισο.
Και μένουν εκεί για αιώνες,
θαμμένες,
ξεχασμένες στη Λήθη
και στην ομίχλη του Χρόνου.
Πληγές που αφού προξένησαν
ακατάσχετη αιμορραγία
κάποτε έγιαναν
κι άφησαν ένα αδιόρατο σημαδάκι.
Μα κάποια μέρα,
- τελείως τυχαία; -
επιστρέφουν.
Επιστρέφουν
κρατώντας τα δώρα του Χρόνου.
Τη Σοφία, την Πείρα, τη Φθορά.
Επιστρέφουν
και σου λένε
ότι δεν άλλαξες.
Μα εσύ ξέρεις
ότι σχεδόν όλα έχουν αλλάξει:
Οι ισορροπίες, η οπτική γωνία, οι αντοχές
οι συνθήκες, οι προσφορές, οι απαιτήσεις.
Το μέσα και το έξω.
Κι όμως πολύ βαθιά
σε κάποια -άλλοτε- κατάλευκη σελίδα της καρδιάς
έχει μείνει καταγεγραμμένο
κι ακόμα ζωντανό
ένα τσίμπημα,
ένα πρώτο σκίρτημα.
Αυτό δεν έχει αλλάξει.
Γιατί δε θα αλλάξει.
Ποτέ...
Γυρνώντας αυτό το καλοκαίρι από τις διακοπές, η Αθήνα μου φαινόταν διαφορετική. Μου φαινόταν άσχημη.
Οι δρόμοι, η κίνηση, τα γκρίζα κτίρια-κουτιά.
Το νέφος, η μόλυνση. Κυκλοφορώ στο δρόμο και μου βρωμάει.
Οι άνθρωποι τρέχουν, τρέχουν να προλάβουν τι;
Μαζικός παραλογισμός, κοινή τρέλα.
Πώς ζούμε εδώ, πώς το συνηθίσαμε, πώς το πήραμε για δεδομένο αυτό το συλλογικό έγκλημα;
Οι γιατροί μας λένε ότι
για να είσαι ζωντανός
πρέπει να χτυπάει η καρδιά σου.
Οι Ποιητές όμως
που ξέρουν πιο καλά
ν' ακούν την καρδιά,
μας λένε ότι για να είσαι
αληθινά ζωντανός,
πρέπει η καρδιά να χτυπάει
πιο δυνατά, πιο ακανόνιστα,
και να μονοπωλεί μυαλό και σώμα
με τις προσταγές της...
-Πέθανε, παπα-Γιάνναρε, του φώναξε, πέθανε κι αυτό, άε να το πεις του αφεντικού σου! Δεν είχε, μωρέ, ένα κομματάκι ψωμί να του δώσει; Δεν είναι, λέει, Παντοδύναμος, δεν έιναι, λέει, Πανάγαθος, δεν είχε ένα κομματάκι ψωμί να του δώσει;
Ο παπα-Γιάνναρος δε μιλούσε· κοίταζε το χλωμοπράσινο μικρό κορμάκι, με την πρησμένη τούμπανο κοιλιά, με το σκελεθρωμένο λαιμουδάκι, με το τεράστιο όλο κόκκαλα κεφάλι...
(Νίκου Καζαντζάκη, «Οι αδερφοφάδες»)
Οι Φωνές ξαναγύρισαν απόψε.
-Τι είσαι;
-Φυσαλίδα Φωτός που προσπαθεί να αναδυθεί. Φυσική της τάση, μα δεν είναι εύκολο. Πολλά τα εμπόδια, μεγάλη η προσπάθεια για να γνωρίσει το μητρικό Φως του Ήλιου.
-Ξανά. Τι είσαι;
-Συναισθήματα που πέρασαν από ένα ψηφιακό ζωνοπερατό φίλτρο και επιβίωσαν αλώβητα, ίσως και διδαγμένα από τους μετασχηματισμούς.
-Εξακολούθει. Τι είσαι;
-Τροχός 700'' από μέταλλο και καουτσούκ. Σχεδιάστηκε για να κυλάει και αυτό κάνει. Αψηφάει τον κακοτράχαλο δρόμο, τις λακκούβες και τα τετράτροχα μεγαθήρια που το απειλούν και ανεβαίνει την ανηφόρα του.
-Δε με έπεισες ακόμα. Τι είσαι;
-Σκουλήκι, από τα αμέτρητα που σέρνονται σε ένα φύλλο αιωνόβιου δέντρου. Ξεχώρισα γιατί κοίταξα από την άκρη του φύλλου για μια στιγμή το Άπειρο. Από τότε, το φύλλο δε με χωράει...
Η ώρα για την τελετή έφτασε:
Το μυριοσκάλιστο κασελάκι περιμένει καθαρό
ντυμένο με κάτασπρο λινό ύφασμα.
Μάζεψε το Καλοκαίρι,
συρρικνώθηκε.
Τώρα θα μπει στο κρεβάτι του
θα κοιμηθεί για έξι μήνες,
θα τραφεί με το χιόνι του Χειμώνα
ώσπου να θεριέψει ξανά.
Το κασελάκι κλείνει.
Θα ξανανοίξει όταν θα είναι ο καιρός του.
Απο δω και μπρος
οι μέρες θα είναι μικρότερες.
Το Σκοτάδι θα πάρει τη θέση του Φωτός.
Η παγωνιά θ' αντικαταστήσει τη ζέστη.
Μα δεν ανησυχούμε.
Βαθιά μέσα στο πλουμιστό κασελάκι,
το Καλοκαίρι προετοιμάζεται αθόρυβα
για την επόμενη στέψη Του...
Καβαλάς ένα άλογο και το βάζεις να τρέξει.
Τρέχει γρήγορα, μα είσαι άπληστος.
Το φορτώνεις κι άλλο
και το σπηρουνίζεις να τρέξει πιο γρήγορα.
Κι εκείνο, το καημένο, κάνει ό,τι μπορεί.
Λαχανιασμένο, ξελιγωμένο, πληγωμένο.
Δίνει την ψυχή του, μα δε θ' αντέξει για πολύ.
Κι εσύ δεν ακούς τον σφυγμό του.
Δε νιώθεις την αγωνία του.
Δε σε νοιάζει για τον πόνο του.
Το φορτώνεις κι άλλο, κι άλλο.
Το σπηρουνίζεις ξανά και ξανά.
Κάποια στιγμή θα φτάσει στο έσχατο όριό του.
Θα σωριαστεί κάτω
και μαζί του κι ΕΣΥ.
Καλά, πόσο ανόητος είσαι;
ΞΥΠΝΑ!
Άλλαξε τρόπο, συνήθειες, νοοτροπία
πριν να είναι αργά.
Το άλογο ήδη τρεκλίζει.
Δεν το νιώθεις;
-Φράτε Λεόνε, μου 'πε, εφτά πατωσιές έχει η γης, εφτά πατωσιές ο ουρανός και το Θεό δεν τον χωρούνε· μα η καρδιά του ανθρώπου τον χωράει· το νου σου λοιπόν, φράτε Λεόνε, μην πληγώσεις την καρδιά του ανθρώπου, γιατί μπορεί να πληγώσεις το Θεό.
(Νίκου Καζαντζάκη, «Ο φτωχούλης του Θεού»)
(Σωκράτης Μάλαμας)
Λατρεμένοι στίχοι, ταξιδιάρικη μουσική.
Αφιερωμένο σε μια Πριγκιπέσσα
που ποτέ δεν κάθισε στο Θρόνο της...
Άλλα θέλω κι άλλα κάνω, πώς να σου το πω
Έλεγα περνούν τα χρόνια, θα συμμορφωθώ
Μα είναι δώρο άδωρο ν' αλλάξεις χαρακτήρα
Τζάμπα κρατάς λογαριασμό, τζάμπα σωστός με το στανιό
Έξω φυσάει αέρας κι όμως μέσα μου
Μέσα σ' αυτό το σπίτι, πριγκηπέσσα μου
Το φως σου και το φως χορεύουν γύρω μας
Απίστευτος ο κόσμος κι ο χαρακτήρας μας
Άλλα θέλω κι άλλα κάνω, κι έφτασα ως εδώ
Λάθη στραβά και πάθη μ' έβγαλαν σωστό
Ξημερώματα στο δρόμο ρίχνω πετονιά
Πιάνω τον εαυτό μου και χάνω το μυαλό μου
Έξω φυσάει αέρας κι όμως μέσα μου
Μέσα σ' αυτό το σπίτι, πριγκηπέσσα μου
Το φως σου και το φως χορεύουν γύρω μας
Απίστευτος ο κόσμος κι ο χαρακτήρας μας...
Το Ποτέ και το Πάντα
ήταν λέει δίδυμα αδέφια
που το καθένα από τα δυο
δολοφόνησε άγρια το άλλο.
Το Ποτέ και το Πάντα
ήταν λέει το Μηδέν και το Ένα
δύο διαφορετικές εκφάνσεις
του Απόλυτου.
Το Ποτέ και το Πάντα
ήταν λέει το Άσπρο και το Μαύρο.
Κάποιος κοίταξε το Άσπρο και τυφλώθηκε από το πολύ φως
κάποιος ζούσε στο Μαύρο και τυφλώθηκε από την έλλειψη φωτός.
Το Ποτέ και το Πάντα
ήταν λέει δυο βάραθρα
στις άκρες των οποίων βρίσκονται άβυσσοι
κι ανάμεσά τους σου μένει να χτίσεις τη ζωή σου.
Μια φορά κι έναν καιρό,
από έναν τόπο μαγεμένο, από ένα σπήλαιο ιερό,
περνούσαν ταξιδιώτες, περνούσαν προσκυνητές.
Παρατήρησαν, λοιπόν, σε κάποιο σημείο ενός βράχου
μια υπέροχη δημιουργία της φύσης
ένα δάσος από λαμπυρίζοντες κρυστάλλους
με ένα υπέροχο κίτρινο χρώμα.
Μαγεμένοι από την ομορφιά
δε δίστασαν να βάλουν στις τσέπες τους
από μερικούς κρύσταλλους ο καθένας.
Έναν-έναν, λοιπόν, πήραν όλους τους κρύσταλλους
κι άφησαν το βράχο τελείως γυμνό.
Μα σαν έφτασαν σπίτι τους,
διαπίστωσαν με λύπη και τρόμο
ότι οι κρύσταλλοι είχαν πάψει να λαμπυρίζουν
κι είχαν μάλιστα γίνει σκόνη,
απλή, ξερή, πεζή σκόνη στις τσέπες τους.
~~
Ωραίο παραμυθάκι ε;
Κι όμως, η βάση της ιστορίας είναι πέρα για πέρα αληθινή.
Ανεβαίνοντας το μονοπάτι της Νέας Καμένης
προς τον κρατήρα του ηφαιστείου της Σαντορίνης
η ξεναγός μας έδειξε το σημείο
που βρίσκονταν οι κρύσταλλοι
πριν οι τουρίστες τους τσεπώσουν.
Μακριά από τις σταθερές κι ιδανικές συνθήκες
θερμοκρασίας και υγρασίας
το πέτρωμα είχε χάσει τις ιδιότητες
καθώς και τη σκληρότητά του.
Τα συμπεράσματα αφήνονται στον αναγνώστη...
«Όταν πεθάνω, δε θέλω αυτές οι ζωγραφιές να σβήσουν.
Θέλω να γίνουν αμπαζούρ, να φωτίζουν τα όνειρα των στερημένων»
(Νίκος Καββαδίας, αναφερόμενος στα τατουάζ του)
"Το νερό δεν αντιστέκεται. Το νερό ρέει. Όταν βυθίζεις το χέρι σου μέσα του, το μόνο που νιώθεις είν' ένα χάδι. Το νερό δεν είναι στέρεος τοίχος και δεν σε σταματάει. Όμως πηγαίνεις όπου θέλει να πάει και τίποτα στο τέλος δεν μπορεί να του αντισταθεί. Το νερό είναι υπομονετικό. Το νερό που στάζει μπορεί να σκάψει ένα βράχο. Να το θυμάσει αυτό. Να θυμάσαι πως είσαι σε μεγάλο ποσοστό φτιαγμένος από νερό. Αν δεν μπορείς να υπερνικήσεις ένα εμπόδιο, παράκαμψέ το. Κάνε αυτό που κάνει το νερό..."
(Από την "Πηνελοπιάδα" της Μάργκαρετ Άτγουντ)
Τη νύχτα αυτή
η ψυχή μου εξερράγη,
Ηφαίστειο που λύγισε
από την πίεση της υποχθόνιας φωτιάς.
Κι αυτά που διαβάζετε τώρα
η καυτή λάβα τα 'γραψε...
Κατηγορείτε τους ποιητές ότι κλείνονται στον γυάλινο πύργο τους αντί να βγουν ν' αγωνιστούν στον πραγματικό κόσμο.
Ότι ασχολούνται με στίχους με λέξεις, με λόγια κι όχι με έργα.
Μα δεν είναι λόγια η Ποίηση
είναι φωτιά και σίδερο.
Άρματα βαριά είναι οι στίχοι
και ματωμένες επάλξεις οι στροφές.
Δάκρυα κι αίμα
πόνος και θάνατος
και υπεράνθρωπη προσπάθεια.
Κι οι Ποιητές πολεμιστές
ενάντια στο σκοτάδι.
Σε μια κόλαση Πολέμου
απώλειες είναι οι συνειδήσεις.
Με την Αγρύπνια στα μάτια
και τον πόνο στο κορμί.
Χρόνια τώρα στις θέσεις τους
υπερασπίζονται το Όνειρο.
Χύνουν μελάνι το αίμα τους
κι οπλίζουν την πένα τους.
Γεμίζουν τα κανόνια
μόνο με Ψυχή
και σημαδεύουν το Φόβο...
Ό,τι εμείς οι άνθρωποι λέμε πόλεμο για την πίστη και την πατρίδα, τα κοράκια το λένε φαγοπότι· κι ό,τι εμείς λέμε ήρωα, τα κοράκια το λένε νόστιμο κρέας.
(Νίκου Καζαντζάκη, «Οι αδερφοφάδες»)
«Μάσκα δεν έχω να γυρνώ
στο καρναβάλι ετούτο...»
(Θανάσης Παπακωσταντίνου, «Στις χαραυγές ξεχνιέμαι»)
Μάσκα δεν έχω να φορώ
κι ούτε ποτέ είχα.
Πάντα κυκλοφορούσα
με το πρόσωπο γυμνό
εκτεθειμένο.
Μές στα μάτια μου πάντα είχα
τα αισθήματά μου προφανή
τις σκέψεις μου ολοκάθαρες.
Μα για κάποιο λόγο
οι άνθρωποι τρόμαζαν
όταν τους κοίταζα στα μάτια.
Γιατί στα δικά τους μάτια
δεν είχαν παρά μόνο σκοτάδι
και καταχωνιασμένες σκέψεις
στα βάθη της ακάθαρτης ψυχής τους.
Κι έτσι κι εγώ έπαψα
να κοιτώ στα μάτια τους ανθρώπους.
Μ' από τότε κάποιο θολό σύννεφο
σκίασε και τα δικά μου μάτια.
Κι αναρωτιέμαι τώρα
καθώς οι άνθρωποι
πια δεν φοβούνται τα μάτια μου
μήπως απόκτησα κι εγώ
τη δική μου μάσκα...
Πολλές φορές, αναμνήσεις από τον παιδική ηλικία ξαναζωντανεύουν.
Έτσι, πριν από μερικούς μήνες μου ήρθε στο μυαλό η παρακάτω ανάμνηση, την οποία ξαναθυμήθηκα πρόσφατα με την ευκαιρία των εκλογών:
Κάποτε, πριν πολλά χρόνια, πρόσεξα στο φροντιστήριο ξένων γλωσσών που πήγαινα, ότι ένας συμμαθητής μου φορούσε ένα διαφημιστικό ρολόι κάποιου κόμματος.
Το ρολόι είχε το χρώμα του κόμματος και στην πλάκα αντί για δείκτές και αριθμούς, είχε το έμβλημα του κόμματος σε ένα φόντο που αναβόσβηνε.
Μπορεί και να ήταν περίοδος εκλογών, δε θυμάμαι. Πρέπει να ήμουν αρκετά μικρούλης. Ίσως να ήταν το '85.
Μου έκανε κάποια εντύπωση τότε, - γι' αυτό άλλωστε και το θυμάμαι.
Ξανασκεπτόμενος, και έχοντας τα ενήλικά μου μάτια, αισθάνομαι ότι ήταν κάτι πολύ άσχημο.
Εγώ ποτέ δε θα έκανα -νομίζω- το χέρι του παιδιού μου διαφήμιση των πολιτικών μου πεποιθήσεων.
Γενικότερα, αυτές τις προεκλογικές ώρες, η λογική χάνεται, μπαίνει σε δεύτερη μοίρα. Το προεκλογικό κλίμα επισκιάζει τα πάντα. Αφίσες, συγκεντρώσεις παντού. Και να μη βλέπεις τηλεόραση, και να μην συμμετέχεις καθόλου. Παρ' όλα αυτά, το νιώθεις. Είναι παντού.
Μια φιέστα χωρίς νόημα.
Πόση ενέργεια, πόσα από τα χρήματά μας
σπαταλιούνται σ' όλα αυτά;
Διαβάζοντας την elgalla σε κάποια ανάρτηση σχετικά με το Υλικό Ονείρων, αναρωτήθηκα από τι να φτιάχνονται τα δικά μου όνειρα.
Κι ύστερα προσπάθησα να θυμηθώ πρόσφατα όνειρά μου.
Και συνειδητοποίησα ότι έχω πολύ καιρό να δω όνειρα
στον ύπνο μου.
Ίσως φταίει ότι παραμεγάλωσα (;) πια
και τα όνειρά μου από υποσυνείδητα γίναν συνειδητά
γι' αυτό όλα τα όνειρά μου πια
τα βλέπω με τα μάτια ανοιχτά.
Κάθε μέρα πλάι μου,
γύρω μου
και παλεύω για να Τα πιάσω...
Σε κάποια ανάρτησή της, η αγαπητή iliaxtida αναφέρεται στο άλλο μας μισό.
Έχω αναρωτηθεί κι εγώ πολλές φορές -αναζητώντας το- αν υπάρχει τέτοιο.
Σκεπτόμενοι ορθολογικά θα πούμε ότι ανάμεσα στο ανθρώπινη πλημμύρα που κυκλοφορεί γύρω μας, σίγουρα θα υπάρχουν άνθρωποι με τους οποίους μπορούμε να ταιριάξουμε.
Το ζήτημα είναι να έρθει κανείς σε επαφή με αυτούς και εφαρμόζοντας τα κριτήρια του νου και της καρδιάς του να επιλέξει τη στιγμή που θεωρεί σωστή, εκείνον που θεωρεί πιο κατάλληλο.
Τόσο απλό; Ίσως.
Η θητεία μου στα μηδέν και τα ένα με δίδαξε να βλέπω τα πράγματα όσο πιο απλά μπορώ, αλλά και ταυτόχρονα, όσο διεξοδικά χρειάζεται.
Κι αν για χρόνια το αποτέλεσμα είναι μηδέν;
Τότε, μπορεί απλά να αυξήσει κανείς τις πιθανότητές του, συναναστρεφόμενος περισσότερους ανθρώπους.
Το να οργανώνει κανείς δραστηριότητες, να γνωρίζει νέους ανθρώπους, να κάνει νέους φίλους, να ανακαλύπτει καινούρια πράγματα για τον εαυτό του, να περνάει καλά, να ΖΕΙ, εκτός από αυτόσκοπός, σίγουρα βοηθάει και σ' αυτό τον τομέα.
Όταν έχεις με το μέρος σου τις πιθανότητες, αρκεί να είσαι χαλαρός και να περιμένεις να ενεργήσουν...
"...πέτρα πικρή, δοκιμασμένη, αγέρωχη
ζήτησες πρωτομάρτυρα τον Ήλιο..."
(Οδυσσέας Ελύτης, «Ωδή στη Σαντορίνη»)
"...μεγάλωσαν τα σταυροθόλια της ψυχής
κι αγκάλιασαν το μάταιο..."
(Γιώτα Διέννη, «Θήρα»)
+
Δίδαξέ με
τον αιώνιο αγώνα.
Δίδαξέ με
πάνω στα ερείπια
να χτίζω την καινούρια Ζωή.
Δίδαξέ με
να βρίσκω δύναμη
να τρέφομαι απ' τη Φωτιά
την ίδια που απειλεί να με καταποντίσει.
Δίδαξέ με
πάνω στο ασταθές
στο κούφιο υπόστρωμα της Μοίρας
να χτίζω τα κάστρα μου από άμμο κι Ελπίδα
γιατί αυτά είναι τα μόνα υλικά ονείρων που διαθέτω.
Σε οπτασίες ανείπωτης ομορφιάς, Ωδές στο Άπειρο
να μεταμορφώνω, σε αέρινα παλάτια
τα ταπεινά μου υλικά,
διδάξέ με.
Να ζωγραφίζω την ομορφιά της Ζωής
με τα χρώματα του Θανάτου,
διδαξέ με.
Να μη σταματώ όσο ζω,
δίδαξέ με.
+
(Για 'κείνους που πάλεψαν με τις φωτιές.
Για 'κείνους που κάηκαν.
Για 'κείνους που ακόμα ελπίζουν.
Τούτο το καλοκαίρι,
το επίσης "πικρό", επίσης "δοκιμασμένο")
Ανάλωσα χθες βράδυ τρεις περίπου ώρες από τη ζωή μου για την παρακολούθηση της τηλεοπτικής πολιτικής αντιπαράθεσης (αντιπαθώ, γενικά, τους ξένους όρους όπως "debate") εν όψει των εκλογών.
Οι εκπρόσωποι των κομμάτων συμφώνησαν σ' αυτό τον τρόπο της τηλεοπτικής εμφάνισης. Διάλογος δεν υπήρξε, μονόλογοι στη σειρά ήταν στην ουσία. Οι αρχηγοί των δυο μεγάλων κομμάτων αρνήθηκαν και την τηλεοπτική μονομαχία των δυο τους. Κατ' εμέ, αφ' ενός επειδή φοβούνται, αφ' ετέρου επειδή απλά δεν έχουν τίποτα καινούριο/διαφορετικό/ουσιαστικό να πουν.
Πολιτική στη χώρα μας είναι λοιπόν, να μη συμμορφώνεσαι με τους όρους της αντιπαράθεσης για την οποία συμφώνησες. Να υπερβαίνεις το χρόνο. Να διακόπτεις. Να σε ρωτάνε και να ΜΗΝ απαντάς, μιλώντας περί ανέμων και υδάτων. (Σύμφωνοι, ο χρόνος είναι λίγος, αλλά εδώ σας θέλω: κάντε το επιγραμματικά, αν μπορείτε). Να κατηγορείς, να προτείνεις "πρέπει -πολύ γενικά- να γίνει αυτό και αυτό" χωρίς να λες όμως αν και πότε και σε ποιο βαθμό μπορούν να γίνουν και τελικά τι θα κάνεις ΕΣΥ. Γενικά να είσαι στον κόσμο σου σκεπτόμενος νοερά "Εγώ λαέ σε κοροιδεύω, σου πουλάω αέρα κοπανιστό κι αυτή τη στιγμή στον διαφημίζω. Και θα πουλήσουμε καλά κι αυτή την τετραετία...".
Αυτοί οι άνθρωποι είναι οι αντιπρόσωποί μας στο κοινοβούλιο στη "δημοκρατία" μας; Σ' αυτόυς εναποθέτουμε τις ελπίδες μας για ένα καλύτερο μέλλον; Λυπάμαι πολύ. Λυπάμαι πάρα πολύ. Τα θερμά μου συλληπητήρια σε όλους τους Έλληνες.
Καλούμαι, λοιπόν, σε εννιά ημέρες από τώρα να διαλέξω εκείνον που θα κάνει το λιγότερο κακό... Είναι ένα δύσκολο πρόβλημα. Απαιτεί ψυχραιμία, ενημέρωση, κρίση, σκέψη, διορατικότητα. Ίσως αυτό που δεν κάνει η πλειοψηφία των Ελλήνων. Θα προσπαθήσω να μην είμαι αυτή τη φορά μέσα σ' αυτούς. Ελπίζω το ίδιο για όσο περισσότερους ψηφοφόρους γίνεται...
-Χριστέ μου, φώναξε δυνατά, γιατί ήθελε να φτάσει η φωνή του στον ουρανό, Χριστέ μου, ως πότε ο αρχηγός των ανθρώπων θα 'ναι ο Αντίχριστος; Ως πότε ο άνθρωπος θα κοιτάζει τον άνθρωπο και δε θα του 'χει εμπιστοσύνη; Κιντυνεύουν οι τίμιοι στη γης, πόσοι είναι; λίγοι - γιατί δεν τους λυπάσαι; Γιατί τους δίνεις μονάχα την αγάπη, την αρετή, την ταπεινοσύνη, και δεν τους δίνεις και τη δύναμη; Αυτούς πρέπει ν' αρματώσεις, αυτούς κι όχι τους άλλους. Λύκοι είναι οι άλλοι, έχουν δόντια, νύχια, δύναμη· μα τα πρόβατα; Αυτά ν' αρματώσεις, Χριστέ μου, να μην τα φαν οι λύκοι. Κι αν είναι να κατεβείς ξανά στη γης, μην κατεβείς πια σαν αρνί, κατέβα σαν αγαθό λιοντάρι...
(Νίκου Καζαντζάκη, «Οι αδερφοφάδες»)
Σαν ήμουνα μικρός
και ταξιδεύαμε με το αυτοκίνητο
μου άρεσε να καρφώνω το βλέμμα
στο πλαινό παράθυρο.
Να κοιτάω τα άλλα αυτοκίνητα
τους οδηγούς, τους επιβάτες
-Αλήθεια, έχετε προσέξει ότι
όταν κοιτάς κάποιον, συνήθως
γυρνάει κι εκείνος και σε κοιτάει; -
Το δρόμο να τρέχει προς την αντίθετη κατεύθυνση
τις άσπρες λωρίδες της διαγράμμισης.
Το τοπίο στο βάθος με τα δέντρα
τα βουνά, τους γκρεμούς
τη θάλασσα.
Κι έτσι κοιτώντας
μεγάλωσα κι εγώ
κοντά τριάντα πια
και τώρα πια δεν μπορώ να κοιτάω το παράθυρο
γιατί οδηγώ ο ίδιος...
Από μικρός είχα μια ιδιαίτερη σχέση με τα μολύβια.
Έγραφα πάντα με μολύβι.
Απόφευγα, όσο μπορούσα, το μελάνι.
Δε μου άρεσε, ήταν πάντα τόσο κρύο,
τόσο απρόσωπο.
Περίβλημα από ξύλο
καρδιά από άνθρακα.
Ζωή μέσα σε ζωή.
Το περίβλημα ήταν κάποτε δέντρο.
Η καρδιά ήταν κι αυτή δέντρα ή ζώα.
Απ' έξω το κλασικό μαύρο
και να γράφει "Φάμπερ".
Τα παλιά ξύλινα μολύβια
είχαν τελείως άλλη αίσθηση.
Η μύτη μετά το ξύσιμο
με το σκληρό της τόνο.
Αργότερα ημερεύει
στρογγυλεύει
συμφιλιώνεται με το χαρτί.
Τα μολύβια μου
μου αρέσει να τα ξύνω μέχρι τέλος.
Μέχρι να γίνουν τόσα δα.
Να παίρνω όσα περισσότερα μπορώ
όπως κι απ' τη ζωή.
Τα ξύσματα τα δίναμε στα κορίτσια
κι αυτές τα έκαναν φουστίτσες
για τις παιδικές ζωγραφιές τους.
Η μυρωδιά, η μυρωδιά των ξυσμάτων
τόσο χαρακτηριστική των παιδικών χρόνων
ξυπνάει τις μνήμες.
Ακόμα και σήμερα
έχω πάντα ένα μολυβάκι στην τσέπη μου
παλιά καραβάνα, έμπιστο πολεμιστή
να σημειώνω τις σκέψεις.
Πέρασαν οι μέρες.
Και να 'μαι πάλι πίσω.
Ξεκούραστος και με τις μπαταρίες γεμάτες.
Ολότελα διαφορετικός, όπως πάντα μετά από κάθε ταξίδι.
Έχοντας γνωρίσει/ζήσει τοπία, ανθρώπους, εμπειρίες.
Ενώ εδώ πίσω, οι τραγικές εξελίξεις έτρεξαν.
Οι πυρκαγιές μας κατέκαψαν.
Η χώρα σε εθνικό πένθος.
Οι πολιτικάντηδες αναλώνονται σε υποσχέσεις και αλληλομομφές.
Οι πολίτες οικτρά απογοητευμένοι.
Βουνά δουλειάς με περιμένουν στο γραφείο.
Βουνά δουλειάς και στην προσωπική μου ζωή.
Μα δε φοβάμαι, δε φοβήθηκα ποτέ τη δουλειά.
Ας ανασκουμπωθώ σιγά-σιγά
για να ξαναρχίσω να αλλάζω
τον εαυτό μου και τον κόσμο.
Καλώς σας ξαναβρίσκω...
